BillMcGaughey.com

suna: analiz

 

Charleston, Güney Carolina'daki çekimler

 

Dylann Roof'un Charleston kilisesinin ?ncil çalisma grubunda dokuz kisinin öldürülmesinin haksiz siddete bir örnek oldugu ve cinayetlere anti-siyah irkçi inancin ilham aldigi konusunda evrensel bir anlasmaya varilmistir. Bunun ötesinde, reaksiyonun ne olmasi gerektigi konusundaki görüs farkliliklari var.

Paylastigim bir görüs 300 milyonluk bir ulusun ve bireylerin kaçinilmaz oldugu bir yerde, birinin bir yerde en korkunç siddet veya sergileme eylemlerini, aslinda herhangi bir asiri davranis biçiminde karar verecegini düsünüyor. Normal polislik faaliyetlerinin ötesinde bunu önlemek için herhangi bir sey yapilabilecegi gerçekçi degildir. Gelecekteki olaylarla sok olmayi beklemeye devam etmeliyiz. Bu dünyada çok çilgin insanlar var.

Birçogu bu reaksiyonu tatmin edici bulmazdi. Korkunç olaylarla yüz yüze hiçbir sey yapmamak için kaderci olmali miyiz? Belki de degil O zaman, ikinci bir görüs, silah denetiminin yenilenmesi çagrilariyla temsil edilir. Baskan Obama'nin aldigi pozisyon budur. Çilginligi elimine edemesek bile, en azindan deli kisilerin maruz kaldigi zarar miktarini azaltabiliriz. Silahlara erisimi kisitlamak için adimlar atilabilir ve yapilmalidir, böylece siddete egilimli bireylerin bir seferde birçok insani öldürebilecekleri ihtimali azalacaktir. Bu görüsü paylasiyorum.

Paylasmadigim üçüncü bir görüs, Bay Roof'un irk düsmanliginin, siyah-beyaz nefret gruplarinin ürettigi edebiyat veya diger mesajlara dayandigini; Bu nedenle çözüm, anti-siyah siddete ilham verecek ifadeler üzerinde durmaktir.

Bu, Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi ve bazi gazetecilerin aldigi pozisyon. Bu görüse göre, özgürce konusma hakki, nefret dolu mesajlardan kaynaklanacak potansiyel zararlara karsi dengelenmelidir. Charleston'daki toplu katliamlar, özgürce konusmanin daha büyük bir derece ile sinirlanmasi gerektigini gösteriyor.

Anayasal konularin yani sira, özgür konusma ve özgür düsüncenin yasamak istedigim toplum türünün temel bir kosulu oldugunu söyleyebilirim. siddet ve nefret dolu konusma arasinda bir fark var. Bir insanin görmezden gelebilecegi konusmasi siddeti degil. Birinin konusmasi, ancak canavara yönlendirir, baska bir kisiyi siddete zorlamaz.

Ne düsündükleri için degil, yaptiklari için insanlari cezalandirmaliyiz. Dahasi, çogulcu bir toplumda, bir kisinin nefret söylemi, baska bir kisinin güçlü bir kimlik iddia etme girisimidir.

Nefret kendi basina yasadisi degildir ve de olmamalidir. En çok kendine zarar veren sey, harekete geçmek yoluyla baskalarina zarar verir. Bu dünyadaki hiç kimsenin nefret dolu bir ortami garanti etmedigi. Hepimiz olumsuz etkilerle yasamayi ögrenmeliyiz. Nefretin ortadan kaldirilmasi için bir gündeme sahip olanlar bunu çogunlukla siyasi amaçlarla yapiyor. Düsünce ve konusmayi bastirma hedeflerinde seçicidirler.

Bana göre, silah kontrolü daha mesru bir politika hedefidir. Dürüst olalim. Silah kontrolüne muhalefet edenler, avlanma veya hedef pratikte firsatlarinin azaltilacagindan korkarak hareket etmiyor. Kimse bunu önermiyor.

Silah haklarini kullananlar aslinda hükümetin zalim bir kurum oldugunu ve özgürlüklerini korumanin tek yolunun, hükümete karsi silah tasiyan silahli yurtseverlere benzeyen kitlesel ayaklanma yapmaya muktedir olmalaridir 18. yüzyilin sonlarinda ?ngilizler. Onlarinki, hükümet burcunu ayak parmaklariyla savusturan ve köstebekleri disari atan bir köylülügün romantik bir düsüncesidir.

Bu görüsün bir kismini paylastigimi söyleyeyim. Evet, hükümet siklikla küfür ve yozlasmis. Evet, bireysel özgürlükleri hükümetin suiistimaline karsi korumak için bir sey yapilmasi gerekiyor. Ve evet, demokratik oyunun hileli gibi görünüyor.

Bununla birlikte, hükümetin silah tasiyan kisiler tarafindan kontrol edilemeyecegine inaniyorum. Bu ülkede bu yaklasimi benimseyen herkesi ezici kilan dev bir güvenlik aygiti var. ABD hükümetinin silahli isyan karsisinda kalmasini ve bunu durdurmaya çalismamak için o kadar naif olabilirmiyiz? Kolluk kuvvetleri söz konusu oldugunda hükümetin büyük bir avantaji vardir.

Alternatif, hastayi yapmak ve siyasi örgütlenmeyi belirsiz bir sekilde yapmaktir; bu da baskalarini kendi bakis açisini kabul etmeye ikna etmek anlamina gelir. Çok fazla insan sabrindan yoksun. Güçlü ve kararli bir eylem almak istiyorlar. siddet, güçlü bir hareket biçimi olarak düsünülür. Bununla birlikte, siddeti reddedenlerin zayif oldugu anlamina mi geliyor?

Hayir, öyle degil. Bu, siddetsiz insanlar, kazanamayacaklari bir savasa girmeyecek kadar zeki olduklari anlamina gelir. Toplumsal ve siyasal degisimin kolayca gerçeklesmedigini bilecek kadar sofistike davraniyorlar. Ayni zamanda kelimelerle belirli bir yeterlilige sahipler. Onlar için kurtulus siddetten ziyade sözcüklerden geçecektir. Hayir, zayif degiller.

Dolayisiyla arkadaslarim sosyal ve kültürel haklar üzerinde, sana siyasi olarak örgütlenmenizi tavsiye ederim. Ancak bu zor olabilir, elinizden gelen her seyi yapin. Baskalarini görüslerini kabul etmeye zorlamaya çalismayin. Özellikle kisisel örnek yoluyla ikna etmeyi deneyin. Her nekadar, tuzaga düsürmek için tabancalar kullanin, ancak hükümeti onlarla degistirmeye çalismayin. Demokrasi bunun için baska yollar da önermektedir.

simdi onun gibi Dylann Roof ve digerlerini göz önünde bulundurun. Güney Yoksulluk Hukuk Merkezi nefret gruplarindan gelen mesajlarla siddete maruz birakilan etkileyici bir genç adamin resmini çizmeye çalisiyor. Irksal nefret gruplarinin etkisi büyüyor. Nefret dolu mesajlarinin siddete neden olmasin diye bu gruplari tomurcuklanarak atmaya çalismaliyiz.

Irk iliskilerinin bu hasere kontrol modelini reddediyorum. Kanit, Colorado, Arizona, Norveç'teki Çati ve diger genç beyaz adamlarin ve haberdeki diger yerlerin insanlari kendi basina vurma fikri geldigi kanisindadir. Sözde "nefret gruplari" ndan çikan mesajlara maruz kalmis olabilirler, ancak yürüyüs talimati almiyorlardi. Bunlar, kisisel olarak hareket etmeye mecbur hissettikleri bir köse kimlik bilgisine dayanan genç beyaz insanlardi. Niye ya?

Kendileri gibi insanlara karsi saldirgan bir çevre buldularina inaniyorum. Beyazlara karsi düsmanlik hissettiler. Evet, genellikle hosgörü gibi gizlenmis olsa bile, beyaz karsi nefret gibi bir sey var. Ve evet, medyada, akademik çevrelerde ve baska yerlerde irksal tartismalar her zaman tek tarafli ve haksizdir. Beyaz irki çirkin olarak, siyah irk ise kurbanlar olarak kesinliksiz bir sekilde tasvir ederler. Bir yaris gibi beyazlara sempati duyan herkes için ciddi sonuçlar dogar.

Kibar konusma bunu degistirmez. Ve bu nedenle, siddet, belki de Dylann Roof gibi birine mantikli olacak tek bir cevap gibi görünüyor.

Ancak romantik silah sahibi ile yapacagim "beyaz irkçilar" la ayni argümani yapardim. Evet, sistem size kargi koyar, ancak aklin ve iyi niyetin sonunda hakim olacagindan vazgeçme. Tarih sasirtici dönüyor. Zekalarini ve çekiciligini kullanarak baskalarini bakis açisina yönlendir. O zaman siddet gereksiz olacaktir.

Insanlari, bu durumda, beyazlar arasinda irkçi tutumlarin "ortadan kaldirilmasi" anlamina gelen bir köseye geri döndürdügünüzde, bazen siddet meydana gelir. Hükümet ve siyasi gruplar, düsünceyi "yok etme" gücünden yoksundur. Bu yaklasim bizi hiçbir yere götürüyor. Diyelim ki, düsünsene de özgür ifade akisina izin verin onlar olsun. Dylann Çati gibi rahatsiz edici genç beyazlar, digerlerinin çogu onlara katilip irk iliskilerine karsi daha dengeli ve samimi bir yaklasim hakim olabilecegi konusunda umut isigi görürlerse, siddet eylemlerinin gerçeklesmesini engelleme egiliminde olacaktir.

 

suna: analiz

 

 

TELIF HAKKI 2014 THISTLEROSE YAYINLARI - TÜM HAKLARI SAKLIDIR
http://www.BillMcGaughey.com/Charlestonmurdersi.html