BillMcGaughey.com
 
 
do: zwolennik krótszych godzin pracy i humanitarnej regulacji handlowej
 
 




Historia polityczna i finansowa Meksyku przed przyjeciem NAFTA:

Krytyczne wydarzenia w latach 80., które oslabily pozycje pracowników





Przeszlosc polityczna Meksyku byla burzliwa. Podczas dlugiej dyktatury Porfirio Diaza inwestorzy zagraniczni, glównie amerykanscy, byli 77% przemyslu meksykanskiego, a prawie wszystkich kopaln i zakladów wydobywczych. Cztery piate gruntów rolnych bylo wlasnoscia 834 wlascicieli.

Rewolucja Meksykanska z 1910 roku, prowadzona przez Emiliano Zapata i Pancho Villa, zwrócila chlopskie ziemie komunalne lub ejidos. Nowa Konstytucja, napisana w 1917 r., Zabronila zagranicznej wlasnosci ropy naftowej i innych zasobów mineralnych oraz chronila prawa pracowników przemyslowych.

Meksyk doswiadczyl okresu politycznej niestabilnosci po katolickiej rebelii w latach 20. XX wieku. Chrzescijanski fanatyk zamordowal prezydenta Alvaro Obregona w lipcu 1928 r. Poniewaz przywódca panstwowej wspólnoty zawodowej, CROM, byl zamieszany w plan ingerencji, rzad wycofal poparcie ze strony tej organizacji i rozpadl sie. Powstalo kilka nowych zwiazków zawodowych.

Tymczasem rozlam powstal w ramach rzadzacej partii politycznej miedzy bylym prezydentem Eliasem Plutarcho Callesem a nowo wybranym prezydentem Lazaro Cardenasem. Liderzy kilku zwiazków zawodowych utworzyli "Komitet Obrony Procesowej", aby poprzec Cardenas.

Po pokonaniu Callesa prezydent Cardenas zreorganizowal partie rzadzaca i polaczyl zwiazki, które wspieraly go w walce o utworzenie Konfederacji Pracowników Meksykanskich (CTM). Aby utrzymac stala sile robocza, Cardenas utworzyla oddzielne zrzeszenie dla rolników i drobnych wlascicieli, a druga dla pracowników sektora publicznego. Nastepnie polaczyl te rózne grupy w partie rzadzaca.

W czasie II wojny swiatowej kontrolowane przez rzad zwiazki w Meksyku podpisaly pakt z grupami zarzadzajacymi zobowiazujacymi sie do nie strajku. Rzad Stanów Zjednoczonych, który potrzebuje zastepców Amerykanów, którzy zostali sprowadzeni do wojny, przywiezli do Stanów Zjednoczonych tysiace meksykanskich pracowników do pracy rolniczej w ramach programu "bracero". Ten program trwal od 1940 do 1965 r. Ujawnialo to Meksykom korzysci gospodarcze zwiazane z zyciem w Stanach Zjednoczonych i odslonil amerykanskich pracodawców do finansowych korzysci zwiazanych z zatrudnianiem taniej meksykanskiej pracy.

W 1965 r. Rzad meksykanski ustanowil meksykanski brzegowy program uprzemyslowienia, aby wchlonac zakanczonych robotników, którzy wracali do Meksyku. W ramach tego rozwiazania przedsiebiorstwa moglyby budowac fabryki w pasie ziemi o dlugosci 12,5 mili wzdluz granicy ze Stanami Zjednoczonymi i importowac dobra inwestycyjne lub surowce lub pólfabrykaty do uzytku w tych fabrykach bezclowych. Ponadto cudzoziemcy mieli prawo posiadania wiekszosci. W zamian za te ustepstwa rzad Meksyku wymagal, aby 100% towarów wyprodukowanych w fabrykach przygranicznych zostalo wywiezionych do Stanów Zjednoczonych lub wyslanych do innego kraju.

Rzad Stanów Zjednoczonych odpowiedzial na ten program, pozwalajac metalom i innym produktom wyprodukowanym poza Stanami Zjednoczonymi na powrót do kraju z taryfa pobierana tylko na dodana wartosc dodana produktu. Fabryki eksportowo-produkcyjne znane byly jako maquiladoras.

Meksykski program uprzemyslowienia koncentrowal sie przede wszystkim na rynku krajowym. Glówne sektory przemyslu, w tym rope, uslugi telefoniczne i linie lotnicze byly wlasnoscia panstwa. Rolnictwo przechodzi transformacje od produkcji na mala skale na grunty komunalne po wyspecjalizowane rolnictwo na wiekszych, prywatnych ziemiach. Wprowadzono nawozy chemiczne. Wielu chlopów, wygnanych z ziemi, poszlo do pracy w miastach.

Majac na uwadze samowystarczalnosc ekonomiczna, rzad Meksyku ogranicza zagraniczna wlasnosc przedsiebiorstw i chronione przedsiebiorstwa domowe z wysokimi taryfami. Jednoczesnie jednak meksykanska gospodarka przeszukiwala to, co nazywalo "cicha integracja" z gospodarka Stanów Zjednoczonych. Wielu Meksykanów przekroczylo granice Stanów Zjednoczonych, aby lepiej wykorzystac mozliwosci zatrudnienia. Meksyk nadal importowal duze ilosci dóbr inwestycyjnych ze Stanów Zjednoczonych, zwiekszajac tym samym zaleznosc od produktów wytwarzanych przez Unie Europejska.

Pomimo ograniczen dotyczacych zagranicznej wlasnosci biznesu Amerykanie w 1970 roku kontrolowali ponad 50% przemyslu motoryzacyjnego, chemicznego, górniczego, gumowego, tytoniowego, komputerowego i farmaceutycznego w Meksyku. Niemniej meksykanska gospodarka gwaltownie wzrosla. Tempo industrializacji wzroslo w okolicach 1955 r. W ciagu najblizszych trzech dekad PKB w Meksyku wzrósl srednio w ciagu nastepnych dziesiecioleci o srednio 6,5%. Prawdziwe wynagrodzenia stale wzrosly. Mówiono o "meksykanskim cudzie".

Swiatowy "wstrzas oleju" wystapil w 1973 roku, poniewaz producenci OPEC spisywali sie, aby zwiekszyc ceny ropy naftowej. Nagle, arabskie królowie, Sheiks i emirs zostali zalane funduszami, które trzeba zainwestowac lub wydac. Banki USA, z którymi deponowano duze kwoty, potrzebowaly recyklingu tych "petrodolarów" w sposób korzystny.

Pozyczki dla latynoamerykanskich rzadów byly topola z miedzynarodowymi bankami w latach siedemdziesiatych, poniewaz ich kraje mialy szybki i dlugotrwaly wzrost, a pelny system opodatkowania rzadów podporzadkowuje zwrot. Poza tym oprocentowanie, prowizje i oplaty za takie pozyczki byly dosc wysokie. W latach "go-go" w bankowosci miedzynarodowej USA i inne banki zagraniczne zaciagnely dodatkowe kredyty na Meksyk. Dlug dlugoterminowy wzrósl z 5,9 mld USD w 1970 r. Do 88,7 mld USD w 1988 r.

Rzad Meksyku skorzystal z przychodów z pozyczek na finansowanie projektów rozwojowych, które czesto wiazaly sie z zakupem sprzetu kapitalowego i wykwalifikowanej sily roboczej ze Stanów Zjednoczonych. W obliczu popularnych niepokojów, wydala takze pieniadze na programy uslug socjalnych. Meksyk i elity polityczne odciagnely duze sumy pieniedzy, które czesto byly przekazywane zagranicznym bankom w celach zabezpieczajacych. Szacuje sie, ze w 1990 r. Ponad 60 miliardów dolarów ucieklo z kraju.


zyj w cieniu dlugu

W miare jak montowane sa zadluzenie Meksyku, odsetki zostaly wyplacone bankom zagranicznym. Roczne wyplaty dlugoterminowych dlugów wzrosly z 283 milionów dolarów w 1970 r. Do 7,6 mld dolarów w 1988 r. Konieczne bylo, aby rzad Meksyku wypozyczyl krótkoterminowe srodki z Miedzynarodowego Funduszu Walutowego i banki komercyjne, aby zaplacic odsetki.

Kryzys wystapil w 1976 roku, kiedy rzad Lopez Portillo zmuszony byl do spelnienia róznych warunków nalozonych przez MFW na kontynuowanie pozyczek, obejmujacych kontrole plac, dewaluacje peso i ciecia wydatków rzadowych. Po ogloszeniu przez rzad Portillo, ze Meksyk mial wieksze rezerwy ropy naftowej, niz sie spodziewano, kredyt bankowy ponownie stal sie obfity. Cena ropy podniosla sie pod koniec lat 70., dajac meksykanskim przywódcom odnowione poczucie zaufania. Nadal pozyczali.

W 1982 r. Ceny ropy spadaly, podczas gdy stopy procentowe pozostaly na historycznie wysokim poziomie. Calkowite zarobki Meksyku z eksportu ropy naftowej ledwo pokryly odsetki od zadluzenia zagranicznego. Rzad Portillo oglosil, ze Meksyk nie moze spelnic swoich zobowiazan dluznych.

Tymczasem ujawniono poufna notatke Departamentu Stanu USA, która ujawnila New York Times, ze administracja Reagana ma nadzieje, ze "Meksyk" moze sprzedac nam wiecej gazu i ropy na lepsze ceny. "Meksyk" z wiatrem "moze byc bardziej sklonny Ulatwic ograniczanie inwestycji zagranicznych ... i "byc mniej przyjazn w jej polityce zagranicznej". Prezydent Portillo odpowiedzial na kryzys finansowy poprzez nacjonalizacja banków. On równiez wynegocjowal upokarzajace porozumienie w sprawie sprzedazy ropy naftowej do Stanów Zjednoczonych za strategiczna rezerwe na rope naftowa za 4 dolary za barylke nizsza od ceny swiatowej.

Po zmaganiu sie na kolejne cztery lata rzad meksykanski ujawnil w czerwcu 1986 r., ze rozwaza moratorium na splate dlugów. Prezydent Paul Volcker z Federalnego Banku Rezerw Federalnych przylecial do Meksyku, aby ostrzec swoich kolegów, ze nie robia takiego wysypki. Prezydent Miguel de la Madrid wycofal sie z jego grozby. Zamiast tego mianowal nowego ministra finansów, Carlos Salinas de Gortari, który byl bardziej sympatyczny do interesów Stanów Zjednoczonych. Meksyk nastepnie zlagodzil ograniczenia dotyczace inwestycji zagranicznych i dolaczyl do GATT.

Tymczasem Sekretarz Skarbu USA, James Baker, przedstawil nowy program zajmujacy sie debata Third World, który wezwal prywatne banki komercyjne do zaciagania nowych pozyczek na rzecz dluzników w zamian za zaakceptowanie "programów dostosowania strukturalnego" (SAPs). Te SAP dawaly bankom bezprecedensowa kontrole nad polityka gospodarcza krajów. Konkretnie zachecaly one narody do sprywatyzowania panstwowych przedsiebiorstw, dewaluacji walut, kontroli plac i liberalizacji handlu. Nawet nie przyciagnelo nowych pieniedzy od banków, a kolejny Sekretarz Skarbu, Nicholas Brady, wymyslil kolejny plan, który oferowal niewielka ulge w zamian za zabezpieczenie gwarantujace pozostale kredyty. Kontynuowano SAP.

Meksyk, w kazdym razie, obrócil sie za rogiem. Nie byloby wiecej rozmów o niewyplacalnosci lub moratorium na dlug, ale tylko o pelna wspólprace z bankami. Cokolwiek to zajmie, Meksyk wymysli pieniadze na obsluge dlugów zagranicznych. Konsumpcja wewnetrzna musialaby byc ograniczona, a eksport zostal zepchniety. Musi istniec odwrócenie, innymi slowy, wczesniejszej polityki Meksyku w zakresie wewnetrznego rozwoju zmierzajacego do poprawy meksykanskich standardów zycia.


finansowy nacisk na mieszkanców Meksyku

Prezydent Miguel de la Madrid i jego mlody protegowany, Carlos Salinas de Gortari, który nastepowal jako Prezydent, byli architektami nowego podejscia. Ich bezposrednim zadaniem bylo zmniejszenie wydatków rzadowych i pod kontrola inflacji. W dlugim przedziale mieli nadzieje przyciagnac do Meksyku wystarczajaco duzo kapitalu zagranicznego, aby gospodarka meksykanska rosla szybciej niz dlugów, a poziom zycia poprawilby sie w koncu.

Pomijajac stare podejscie, zamiast tego, co napisal Bank swiatowy w 1985 r., Nazwano "szybka i dalekosiezna liberalizacja systemu handlu, majaca na celu rozszerzenie sektora handlu (eksport-KM)". srednie stawki celne na importowane towary zostaly zredukowane Z 28,5% do 11% w latach 1985 i 1988. W 1988 r. Wyeliminowano system cen referencyjnych, ustalajacy minimalne ceny za przywóz. Liczba produktów wymagajacych pozwolen na przywóz spadla z 92,2% w 1985 r. Do 23,2% w 1988 r. Agresywny program prywatyzacji zmniejszyl stan wlasnosci przedsiebiorstwa i zlagodzone ograniczenia dotyczace inwestycji zagranicznych. W latach 1982-1989 80% 773 przedsiebiorstw rzadowych sprzedawano prywatnym inwestorom, glównie cudzoziemcom. Obejmowaly one firme telefoniczna, banki, linie lotnicze, kopalnie, huty, zaklady pakowania zywnosci i drogi. Umilowalo to miedzynarodowe bankierów i kierownictwo biznesu.

Ruchom otwierajacym Meksyk na zagraniczna inwestycje i handel towarzyszyl umiarkowany rezim krajowego zaostrzenia pasa. Aby zwalczac inflacje, rzad kontrolowal place i zmniejszyl wydatki publiczne, a jednoczesnie pozwolil na wzrost cen. "Pakt Solidarnosci", który rzad nalozyl na pracowników w grudniu 1987 r., Przyniósl ostatecznie inflacje. Mimo to, rzeczywiste zarobki meksykanskich pracowników spadly o ponad 60% miedzy rokiem 1982 a 1989. srednia miesieczna placa produkcyjna spadla z wysokiego poziomu 3,81 USD w 1981 r. Do 1,57 USD w 1987 r. W ujeciu amerykanskim. W malych maquiladoras, place produkcyjne byly znacznie nizsze niz - miedzy $ .55 a .60 na godzine.

Innym elementem polityki antyinflacyjnej byla redukcja wydatków rzadowych na programy socjalne. Rzeczywiste wydatki na programy z zakresu edukacji i opieki zdrowotnej spadly o ponad 50% w latach 1982-1990, gdy potrzeba im wzrosla. Tymczasem odsetek wydatków publicznych przeznaczonych na obszary wiejskie, gdzie ubóstwo byl najgorszy, spadl z 19% do 5%. System gospodarstw komunalnych zalamal sie z powodu braku rzadowych kredytów, a wiele gruntów zostalo wynajmowanych do prywatnych interesów. W rezultacie produkcja kukurydzy w Meksyku, stanowiaca podstawe diety meksykanskiej, spadla z 14,6 milionów ton w 1981 r. Do 11,6 miliona ton w 1987 r. Meksyk musial importowac 41% fasoli, których konsumenci spozywali.

Administracja Salinas stworzyla nowy program o nazwie PRONASOL, majacy na celu koordynacje wysilków rzadu w leczeniu przypadków skrajnego ubóstwa. Jednak jego roczny budzet to 2,8 biliona pesos, co stanowi jedynie 0,12% budzetu federalnego Meksyku.

W 1986 r., Gdy wprowadzono w zycie program oszczednosci rzadu meksykanskiego, dwa artykuly z czasopism Wall Street Journal informowaly, ze ciecia budzetowe wydawaly sie kierowane w sposób, który spowodowalby trwale szkody dla Meksyku i jego mieszkanców. Jeden artykul nazwal to podejscie "niewlasciwym rodzajem oszczednosci", dodajac, ze "rzady zasadniczo niechetnie radza sobie z politycznymi pieprzami ziemniaków ... (ale) ... obnizyly wydatki inwestycyjne na projekty rozwojowe na kosci i obciazyly naklady na utrzymanie takze. Rezultat: rozproszone sa istniejace transporty w Ameryce lacinskiej i inne obiekty, a nowe projekty rozwojowe sa niedokonczone lub niewykonane ". Na przyklad nowa autostrada z Altamira do Tampico, wykopana w 1981 roku, stala sie posród dzikich kwiatów latem pózniej.

Drugi artykul mówil o intensywnych ludzkich cierpieniach, które towarzyszyly ciecia w programach spolecznych. "Eksperci dzialajacy w Ameryce lacinskiej", artykul powiedzial: "empiryczne dowody doprowadzily do ??nieuniknionego wniosku: caly region jest popychany do tylu, tak ze to, co niegdys srodek lass teraz pograza sie w ubóstwo, a co bylo kiedys biedniejsze Klasa teraz zyje reka do ust ". U dzieci intensywne ubóstwo powodowalo" powazne niedozywienie ". Wielu umarlo lub zostalo spowodowane umyslowym opóznieniem.

W przeciwienstwie do artykulu opisano takze spotkanie Richarda Webba, bylego prezesa banku centralnego Peru i wierzycieli z Nowego Jorku, gdzie "jeden z bankierów zaczal wyjasniac swoje gorace uczucia dla Peru io" ludzkie koszty "jego klopotów. Pan Webb po raz pierwszy myslal, ze mówi o glodujacych Peruwianczykach. Potem zdal sobie sprawe z jego przerazenia, ze ??mezczyzna odnosi sie do szczepu bankierów, jak on sam.


zorganizowana praca reaguje i dziala

W Meksyku miliony robotników nalezy do zwiazków kontrolowanych przez panstwo, które musza stanowic PR, czyli partie rzadzaca, jako warunek zatrudnienia. Wnosza wklad finansowy do partii za posrednictwem systemu ksiegarskiego. Zgodnie z zalozeniem Lazaro Cardenas w latach trzydziestych XX wieku, PRI zawiera sekcje robocza zwana Kongresem Pracy ". To cialo sklada sie z kilku glównych konfederacji, których Konfederacja Pracowników Meksykanskich (CTM) jest najwiekszym i najwazniejszym ...

Najbardziej znaczacym urzednikiem pracy w Meksyku jest Fidel Velazquez, sekretarz generalny CTM, który od lat 1940 pelnil obowiazki. W okularach przeciwslonecznych i siwych wlosach Velazquez nazwano "stosunkami pracy Al Capone z Meksyku". Wyrazenie czesciej uzywane w Meksyku to "El Charro", czyli "kowboj". Pierwotnie ten termin odniósl sie do Jezusa Diaz de Leon, kolorowo ubranego lidera zwiazkowego, który zostal wykupiony przez rzad w strajku kolejowym w 1948 roku. Typ przywódcy zwiazkowego "El Charro" miesza biurokratyczne korupcje z przemoca. W trakcie tych dzialan sluzy uzytecznym funkcjom dla liderów biznesu zagranicznego, których prezydent Salinas tak bardzo zazdroszczal.

Nicholas Scheele, dyrektor zarzadzajacy Forda z Meksyku. Podsumowal sytuacje w tych slowach: "To bardzo latwo przyjrzec sie tym w uproszczonych terminach i powiedziec, ze to jest nie tak. Ale czy jest jakis inny kraj na swiecie, w którym klasa robotnicza ... w ciagu osmiu lat wygral swoja sile nabywcza ponad 50% i nie masz rewolucji spolecznej? "

Pracy naturalnie staly sie restrykcyjne w tych warunkach. Przeciez meksykanscy pracownicy maja konstytucyjnie chronione prawo do organizowania i strajku, które nawet prezydent Salinas bylby trudny do zaprzeczenia. Wyzwanie spotkalo sie z odwaga i przemoca:

Kiedy pracownicy kopalni miedzi w Cananea w pólnocnym Meksyku postanowili strajkowac za lepsze place w sierpniu 1989 r., Firma panstwowa oglosila bankructwo. Tego samego ranka zloto przejelo od 3000 do 5000 zolnierzy armii meksykanskiej i zwrócilo sie do górników, którzy zglosili sie do pracy. Rzad podjal decyzje o rozwiazaniu wszystkich pracowników, oferujac minimalne odprawy. Dopiero po tym, jak robotnicy blokowali autostrady i zajmowane urzedy rzadowe w miescie Cananea, byla zwiazkiem zdolnym do renegocjacji decyzji o odroczeniu decyzji o bankructwie i przywrócenia wiekszosci miejsc pracy robotników.

Strajk z 1990 r. W Browaru Modelo w Meksyku pociagnal za soba odmowe zwiazku ze zrzeszeniami narodowymi, pozwalajac robotnikom na wybór miejscowego przywództwa i odmowe uznania przez rzad prawa do strajku. Sekretarz generalny CTM, Fidel Velazquez, skrzywil sie w celu usuniecia kumpla, zlikwidowal miejscowe zjednoczenie, stworzyl nowy i agresywnie rekrutowal zamienniki dla uderzajacych pracowników browaru. Sedzia sprawil, ze zwiazek zlozy pozyczke na miliard pesos, aby pokryc ewentualne szkody materialne dla firmy. Policja zamachowa i strazacy atakowali pikietki spoza browaru w godzinach rannych 17 marca 1990 r. I wciagali strajkujacych do odleglego miejsca, w którym zostali porzuceni z boku drogi. W koncu, trwaly zwiazek zapisal wszystko, ale 100 miejsc pracy.

Sam prezydent Salinas mógl byc z urazy z szefem Zwiazku Robotników Ropy Naftowej, Joaquinem Hernandezem Galicja, który poparl (Cuauhtemoc) Cardenas w wyborach w 1988 roku. 10 stycznia 1989 r. Funkcjonariusze policji i jednostki wojskowe zaatakowali dom liderów robotniczych w Ciudad Madero, uzywajac bazooki, aby poblysnac przed drzwiami domu. Hernandez zostal aresztowany i oskarzony o morderstwo w wyniku smierci jednego z oficerów atakujacych. Pózniej, odrzucajac wybór lokalnych przywódców zwiazkowych, rzad zorganizowal wybór nowego prezydenta zwiazku. Ten urzednik zgodzil sie na znaczne koncesje na kontrakty i nie zglosil sprzeciwu wobec sprzedazy przez spólki rzadowe spólek zaleznych PEMEX zagranicznym inwestorom.

Kiedy pracownicy firmy produkujacej kauczuk Tornel zlozyli wniosek o zmiane zwiazku zawodowego z CTM na CROC, Federalna Komisja Rozjemcza i Arbitrazowa odlozyly pieciokrotnie przebieg wyborów w ciagu jednego roku. 3 maja 1990 r. Pieciu pracowników Tornela, w tym glówny przywódca zwiazku, zostalo porwanych na punkcie broni, pobitych, a nastepnie zwolnionych. Kiedy w sierpniu 1990 r. Odbyly sie ostateczne wybory do sadu, pracownicy przybywajacy do sondazy zostali zaatakowani i pobici przez gang 200 mezczyzn ubranych w koszule reklamowe CTM, wraz z funkcjonariuszami policji i burmistrza. CTM wygrala kolejne wybory w listopadzie, poniewaz pracownicy, obawiajac sie przemocy, bojkotowali. W miedzyczasie firma zwolnila 650 z 1200 pracowników w zakladzie i zastapila je rekrutami CTM.

W 1987 r. Ford z Meksyku zwolnil wszystkich 3.400 pracowników w fabryce Cuautitlan w poblizu miasta Meksyk, rozwiazal umowe o prace, a nastepnie odkupil moze od pracowników przy znacznie obnizonych placach. Gdy pracownicy wybrali wlasna komisje negocjacyjna, Ford wyrzucil swoich czlonków. Pracownicy przerwali prace w fabryce w grudniu 1989 roku, aby protestowac o obnizeniu kwoty premii swiatecznej i zazadac zastapienia lokalnego przedstawiciela CTM.

Rankiem 8 stycznia 1990 r. Robotnicy zostali zaatakowani przez grupe bandytów zatrudnionych przez CTM. Dziewieciu pracowników zostalo rannych przez ogien, jeden fatalnie Dziesiatki zostaly pobite z klubów. Oburzeni pracownicy zajmowali fabryke Cuautitlana przez dwa tygodnie, dopóki policja ich nie wywiezla. Ford wyrzucil 700 tych robotników i CTM znalazl zastepstwo.

Gdy federacja rywalizacyjna COR zlozyla wniosek o przyznanie prawa do umowy z Fordem na wniosek pracowników, Federalna Komisja Rozjemcza i Arbitraz wielokrotnie nie dzialaly w zwiazku z petycja. W dniu 3 czerwca 1991 r. Odbyly sie ostateczne wybory w drodze sadowej. Wybory, które w skrócie wygraly WZM, oznaczone byly zastraszaniem i oszustwami. Pracownicy, którzy glosowali "zle" w wyborach, musieli podpisac przysiege lojalnosciowa jako warunek dalszego zatrudnienia.

Mozna odniesc wrazenie, ze pracownicy zwiazkowi z Meksykiem sa wsród najmniej szczesliwych ludzi. W rzeczywistosci sa one stosunkowo dobrze. Zwiazki sa reliktem tamtych czasów, kiedy meksykanska polityka gospodarcza zmierzala ku osiagnieciu krajowego dobrobytu. Przy zwiekszonym dlugu nastapila zmiana priorytetów. Warunki MFW dotyczace rozszerzenia kolejnego kredytu wymagaly, aby Meksyk wydzielil peso i kontrolowal wzrost wynagrodzenia, aby meksykanskie towary staly sie bardziej konkurencyjne. Zwolnienia i swiadczenia w Unii, odzwierciedlajace skutki walk z czasami pracy, byly rodzajem przywileju, który musial zostac zmniejszony do rozmiaru: stad fali prywatyzacji, zwolnien hurtowych, wygasniecia lub dostosowania umów o prace.


maquiladora system produkcji

Waznym wplywem w tym kierunku byl program maquiladora skoncentrowany wzdluz zamówienia USA-Meksyk. Poczatkowo przeznaczona do pochloniecia powracajacych pracowników bracero, program ten wzrósl do sieci zakladów, w których zagraniczne korporacje - 90% z nich nalezace do USA - mogly produkowac towary do eksportu w srodowisku tanich pracy, niskich stawek celnych i podatków, a takze brak Wymogów regulacyjnych. Wystapila wirtualna eksplozja liczby pracowników i pracowników zatrudnionych w takich zakladach. Poczawszy od 3000 pracowników zatrudnionych w 1965 r. W pierwszym roku dzialalnosci liczba osób, w tym pracowników administracyjnych pracujacych w obiektach maquiladora wzrosla do 1990 r. Do 459.837 w 1990 r.

W tym programie uczestniczy wiele duzych korporacji amerykanskich, w tym General Motors, Ford, Chrysler, Zenith, General Electric, A.C. Nielsen i Kimberly-Clark. Meksykanskie granice miast i miasteczek, w których zlokalizowane sa te rosliny, szybko wzrosly. Polaczone populacje Juarez, Mexicali i Tijuana wzrosly pieciokrotnie od 1960 roku.

Powszechne przekonanie brzmi, ze kiedy pracodawca pierwszej generacji otwiera fabryki w kraju rozwijajacym sie, przyciaga pracowników, oferujac wyzsze wynagrodzenia i swiadczenia. W przypadku roslin maquiladora ich przewazajace zarobki sa zazwyczaj ponizej plac wyplacanych gdzie indziej w przemysle meksykanskim. W niektórych szacunkach przecietna placa pracownika zwiazkowego w meksykanskiej gospodarce narodowej na poziomie od trzech do czterech razy wyzsza niz wynagrodzenia placone w maquilach. Wedlug czasów nowojorskich typowa placa poczatkowa dla pracownika maquiladora to 82 000 pesos, czyli 27 USD, w przypadku 49-godzinnego tygodnia pracy, srednio okolo 0,5 USD na godzine. Bardziej doswiadczony robotnik moze zarobic 140 000 pesos, lub 47 dolarów tygodniowo, a takze otrzymac subsydiowany lunch.

Maquilas wykazuja mniejsza stope zrzeszania sie niz w meksykanskim przemysle jako calosc q. Ci, którzy mieszkaja na wschodzie, na poludnie od granicy z Teksja, maja tendencje do bardziej zrzeszonych niz te na zachód. Niektóre rosliny sa objete "umowami o ochrone" - tak nazwane, poniewaz chronia pracodawców przed organizowaniem prób innych organizacji - które ustalaja wynagrodzenia i swiadczenia na poziomie nizszym niz wymagania federalnego prawa pracy. Niektórzy pracownicy w fabrykach maquila sa po prostu nieswiadomi, ze sa objeci umowa zwiazkowa. Federalna Komisja Rozjemcza i Arbitrazowa czesto odmawia rejestracji niezaleznych lub demokratycznych zwiazków, preferujacych ustalony typ "charro".

 

warunki wewnatrz roslin

Warunki pracy sa takie, ze obroty pracowników w niektórych obiektach maquiladora przekraczaja 180% rocznie. Oczywiscie warunki moga sie róznic. Alan Brown, który zwiedzil kilka zakladów w Juarez, wrócil do domu, aby zglosic sie do lokalnej gazety: "Widzialam bardzo czyste fabryki z lsniacymi kafeteriami, które dostarczaja pracownikom dotowane, praktycznie wolne posilki. Widzialem bezplatne uslugi medyczne w zakladzie ... Wszedzie widzialem entuzjastyczna i szczesliwa prace "Jack Hedrick, urzednik UAW z Kansas City, uwazal, ze widzial kobiet pracujacych w fabrykach, którzy nosili buty na wysokim obcasie i drogie Sukienki: byla to chyba czesc przepisów dotyczacych strojenia firmy.

Chociaz nie nalezy pomijac mozliwosci przyjemnych warunków pracy w niektórych zakladach, inne sprawozdania mówia o przyspieszeniach produkcji, dlugiej i zmudnej pracy, slabo wentylowanych lub przegrzanych miejscach pracy oraz zagrozeniach dla bezpieczenstwa. Jorge Carrillo i Alberto Hernandez opisali prace w pewnych maquilach w Ciudad Juarez jako "monotonne i powtarzajace sie. Kobieta pracujaca w przemysle elektronicznym, na przyklad w jednym dniu musi lutowac 2000 kawalków o wielkosci, która jest ledwie widoczna. Intensywnosc pracy musi byc trudna i stala, aby osiagnac ustalone cele produkcyjne, które opieraja sie zasadniczo na standardach produkcji najszybszych pracowników ". Wiekszosc pracowników pracuje wiecej niz standardowy dziewiec godzin dziennie, w tym duzo Nadgodziny i niektóre podwójne zmiany.

Artykul w Wall Street Journal uznaje slabe warunki pracy, które istnieja w wielu roslinach maquiladora. "Maquilas na ogól nie sa zwiazkami zawodowymi, ustalaja kwoty produkcyjne w stawkach co najmniej 10% powyzej tych w fabrykach podobnych na pólnoc od granicy, a takze przyznaja niewielkie lub zadne dodatkowe wynagrodzenie za starszenstwo ... (S) ome maquilas przypominaja pocieranie wiecej Niz fabryki. Brak wentylacji, a pracownicy moga wypasc z upalu i oparów. Wymagania dotyczace produkcji moga powodowac zagrozenie; Edwviges Ramos Hernandez, nauczyciel w Juarez, pracowal w jednej fabryce, gdzie w ciagu roku trzech robotników wyciagnelo palce. Maszyny, jak mówi, byly ustawione w szalenczym tempie. "

"W Tijuana, Zenaida Ochoa ... szyje odziez przez dziewiec godzin prosto w zadaszonej obudowie, która chlodzi sie latem. Robi 60 dolarów tygodniowo, co jest wyzsze niz wiekszosc - ale kurczak kosztuje jedna dziesiata tego. Jest zmeczona bólem kregoslupa przez zacisniecie maszyny do szycia przez caly dzien i mówi: "Moje oczy plone patrza na igle". Pracownik wspólpracuje, stara sie zorganizowac zwiazek, aby uzyskac lepsze wynagrodzenie i warunki pracy - w tym Papier toaletowy w toalecie i zostal zwolniony ".
Ciekawa cecha zatrudnienia w maquilas jest czestosc wystepowania kobiet, twierdzonych przez niektórych menedzerów, którzy maja "wieksza cierpliwosc i manualna zrecznosc" niz mezczyzni. Dzis okolo dwie trzecie takich pracowników to kobiety - od 87% w okresie od 1974 do 1982 roku.

Sytuacja zatrudnienia zatrudniajaca glównie kobiety i zmuszajaca mezczyzn zbednych ekonomicznie powodowala problemy spoleczne w Meksyku z rodzinami bez ojca i przestepczoscia. Co wiecej, pracownicy plci zenskiej sa czesciej ofiarami molestowania seksualnego przez meskie osoby nadzorujace. Istnieja, jak sadza, "imprezy gwalcone w piatek wieczorem" i weekendowe spotkania z udzialem pracowników kobiet przez organy nadzoru i menedzerów ... (które) ... tworzy podzialy miedzy samymi robotnikami, decydujac kto wyszedl z kim A kto nie. "Kanadyjska Deborah Bourque stwierdza, ze" kobiety staja sie twarza w twarz z odejsciem od zajscia w ciaze. W niektórych fabrykach kobiety sa zobowiazane do okazania dowodów lekarzom personelu, ze maja menstruacje ".


gniewu i degradacji srodowiska

Poza roslinami maquiladora istnieja obfite dowody na to, ze natura i ludzkosc cierpia. Artykul Wall Street Journal opisuje region graniczny miedzy Meksykiem a Stanami Zjednoczonymi jako "zlowieszcza choroba i degradacja srodowiska. Ogromna, ciagla migracja osób poszukujacych pracy po prostu przytloczyla juz rozbuchana infrastrukture. Shantytown sprezyna noca wokól miast granicznych, w których pozostaje niewiele lub nie ma przestrzeni zyciowej; Czesc 400 000 pracowników maquila zaplaci wiecej niz jedna trzecia swoich miesiecznych dochodów, aby dzielic lózko w jednym pokoju zajmowanym przez szesc innych ".

W Nogales bylo siedem osób na kazdy dostepny pokój. Niektórzy robotnicy i ich rodziny zbudowali prymitywne chaty bloczków kartonowych lub wirujacych. Niektórzy spali na swiezym powietrzu, skulajac sie ze soba na cieplo. W domu mniej robotników zbrylalo sie z powodu odpadów budowlanych i innych materialów z powodu braku maquili. Jedna rodzina utrzymywala wode w beczce o pojemnosci 55 galonów i jasno oznakowana etykieta ostrzegajaca, ze jej poprzednia zawartosc to rozpuszczalniki fluoroweglowe, których opary byly smiertelne w przypadku wdychania.

Spolecznosc maquiladora nie mogla zapewnic ludnosci tych udogodnien publicznych, poniewaz paradoksalnie brakowalo ich podstawy opodatkowania. Kiedy rzad Meksyku w 1988 r. Zaproponowal, aby obciazyc 2-procentowy podatek od wynagrodzenia maquiladora, aby zaplacic za poprawe infrastruktury, wlasciciele fabryki zabili ten pomysl. "Kilka osób twierdzi, ze sa w Meksyku, aby zarobic zyski, a infrastruktura stanowi problem Meksyku, a nie ich", wyjasnia Wall Street Journal. Urzednicy wladz lokalnych obawiali sie, ze jesli zepchna sprawy podatkowe, zagraniczni pracodawcy spakuja sie i odejda.


negocjowanie NAFTA

Kolejnym logicznym krokiem bylo rozszerzenie modelu maquiladora o niskich placach i brak regulacji na znacznie szerszy obszar. Doradcy ds. Zarzadzania zajeci byli rozmowami o zaletach produkcji maquiladora w miastach w Kanadzie i Stanach Zjednoczonych. Niektórzy twierdzili, ze na przyklad kazda praca produkcyjna zostala przeniesiona z Stanów Zjednoczonych do fabryki maquiladora w Meksyku, która oszczedza pracodawce okolo 30 000 dolarów rocznie, w tym swiadczenia. Ponadto, w trakcie seminarium promujacego taka relokacje, referat zwrócil uwage, ze "operatorzy zakladów produkujacych maquile nie musza prowadzic kosztownych ubezpieczen obejmujacych pracowników przed zagrozeniami zwiazanymi z praca.

Poniewaz przeciazone warunki zycia i szkody ekologiczne spowodowane granicami Stanów Zjednoczonych-Meksyku ograniczaja wzrost przemyslowy w tym obszarze, Meksyk zmienil swoje prawa, aby pozwolic maquiladorom dzialac dalej w kraju. Mimo to niektórzy pracodawcy z USA czuli sie bezpieczniej w poblizu Stanów Zjednoczonych. Porozumienie o wolnym handlu z Meksykem ulatwiloby te obawy. Meksyk otworzylby nie tylko caly kraj do produkcji wolnoclowej, ale zgodzilby sie na inne warunki, które moglyby pocieszyc urzedników handlowych. Rzad meksykanskiej agendy wolnego handlu mial na celu przekonanie miedzynarodowego biznesu, ze wszelkie inwestycje dokonane w Meksyku sa calkowicie bezpieczne.

Bylo to precedens w umowie o wolnym handlu, która administracja Reagana zawarla z Kanada w 1988 roku. Podobnie jak zjednoczenie narodów w Europie Zachodniej w Unii Europejskiej, umowa o wolnym handlu, która Stany Zjednoczone wynegocjowaly z Kanada i pózniej Z Meksykiem rozwaza calkowite wyeliminowanie taryf i innych barier handlowych dla produktów sprzedawanych wewnetrznie miedzy panstwami czlonkowskimi. W przeciwienstwie do tego porozumienia Ameryki Pólnocnej nie obejmowaly wspólnej waluty ani zharmonizowanego harmonogramu taryf w odniesieniu do zewnetrznych partnerów handlowych. Te porozumienia w Ameryce Pólnocnej nie zawieraly równiez "karty spolecznej", takiej jak kraje Wspólnoty Europejskiej, obejmujacej prawo do odpowiedniego wynagrodzenia, prawo do szkolenia zawodowego, a takze prawo do ochrony zdrowia i bezpieczenstwa w miejscu pracy. Taka karta moglaby wykluczyc produkcje towarów zgodnie z modelem maquiladora.

W latach 80. rzady konserwatywne objal wladze we wszystkich trzech krajach Ameryki Pólnocnej, zastepujac liberalne rezimy. Ronald Reagan zastapil Jimmy'ego Cartera na stanowisku Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Brian Mulroney zastapil Pierre Elliott Trudeau jako premiera w Kanadzie. Miguel de la Madrid i Carlos Salinas de Gortari zastapili Lopez Portillo w Meksyku. Przemiany gospodarcze towarzyszyly zmianom w administracji politycznej. Nowi przywódcy byli znacznie bardziej sklonni uwzgledniac agendy korporacyjne i finansowe w odniesieniu do wolnego handlu. Pierwszym owocem tej nowej polityki byla umowa o wolnym handlu z USA i Kanady z 1988 r., Która Prezydent Reagan okreslil jako "jedna z najpelniejszych porozumien handlowych, w która wynegocjowano miedzy dwoma narodami". Zapewnia eliminacje wszystkich taryf, zmniejsza wiele barier pozataryfowych, liberalizuje praktyki inwestycyjne i obejmuje handel uslugami ".

Taka umowa z Meksykiem musiala poczekac, az protony amerykanskich i meksykanskich prezydentów stanely pod koniec lat osiemdziesiatych. Wiceprezydent Reagana, George H.W. Bush, zostal wybrany na prezydenta w 1988 roku. Równiez w tym roku Carlos Salinas de Gortari wygral wybory prezydenckie w Meksyku, osiagajac 50,1 procent glosów nad kandydatem PRD, Cuauhtemoc Cardenas, dzieki "niesprawnosciom komputerowym" i podejrzeniu oszustwom wyborczym. Niepopularnosc wolnego handlu w Kanadzie i innych dwóch krajach nie powstrzymywala nowo wybranych Prezydentów od popierania tej zmiany. Dla amerykanskich widzów prezydent Salinas opowiedzial sie za kwestia wolnego handlu pod wzgledem wyboru, jaki Amerykanie musieliby dokonac miedzy importem produktów meksykanskich czy meksykanskich. Bez wolnego handlu zaproponowal grupie amerykanskich redaktorów gazet, ludzie migruja z Meksyku do Stanów Zjednoczonych "nie przez setki, tysiace, ale przez miliony". Jednak temat meksykanskiej imigracji pozostawal poza granicami handlu negocjacje.

Kiedy prezydent Bush i Salinas oglosili zamiar dazenia do porozumienia o wolnym handlu we wrzesniu 1990 r., Zaproponowali program obrad dwustronnych. Zgodnie z oswiadczeniem przedstawionym przez Kongres USA w lutym 1991 r. W Miedzynarodowym Raporcie o handlu miedzynarodowym w Stanach Zjednoczonych program ten byl nastepujacy:

Pelnej, stopniowej likwidacji taryf przywozowych,

Likwidacji lub mozliwie najszerszego ograniczenia pozataryfowych barier handlowych, takich jak kontyngenty przywozowe, licencje i bariery techniczne w handlu,

Ustanowienie jasnej, wiazacej ochrony praw wlasnosci intelektualnej,

Sprawiedliwe i szybkie postepowanie w sprawie rozstrzygania sporów, oraz

Oznacza poprawe przeplywu towarów, uslug i inwestycji miedzy Stanami Zjednoczonymi i Meksykiem.

Na tej podstawie obydwaj narody wynegocjowaly osiagniecie porozumienia, które spotkalo sie z ich szczególnymi troskami. Stany Zjednoczone wymagaly surowych regul pochodzenia, aby zapewnic, ze jego konkurenci w Azji i Europie nie wykorzystaja Meksyku jako platformy do bombardowania rynku USA. Potrzebowala adekwatnej "ochrony prawnej patentów i technologii Stanów Zjednoczonych", eliminacji konstytucyjnych ograniczen kontyngentu w Meksyku w zakresie inwestycji zagranicznych, a przede wszystkim dostepu amerykanskich inwestorów do niedoboru przemyslu naftowego w Meksyku. Meksyk z kolei chcial, aby Stany Zjednoczone wyeliminowaly limity importowe na wyroby z tkanin i stali oraz otworzyly amerykanskie rynki niektórych owoców i warzyw z Meksyku, które byly obecnie zakazane.

Kiedy Kanada weszla w negocjacje handlowe w lutym 1991 r., Rozmowy staly sie trójstronnymi. Kanada chciala zmusic partnerów handlowych do zwiekszenia dostepu do banków kanadyjskich na rynki USA i Meksyku. Kanadyjczycy chcieli "udoskonalonego dostepu do rynku zamówien rzadowych w USA", w tym usuniecia barier dyskryminujacych ", np." Kupuj amerykanskie "przepisy i ustalone preferencje dla amerykanskich producentów. Stany Zjednoczone chcialy, aby Kanada zniesie swoje prawa sprzyjajace kanadyjskim "branzom kulturalnym". Ponadto Kanada chciala, aby Kanada uchylila "obowiazkowe prawa licencyjne", zgodnie z którymi "przez okolo 10 lat narkotyk na kanadyjskim rynku moze byc importowany i sprzedawany w Kanadzie przez" ogólna kopie opatentowanego leku ". Stany Zjednoczone równiez chcialy "zwiekszyc do 60% z 50% wymagania dotyczace zawartosci w Ameryce Pólnocnej dla nowych samochodów osobowych i ciezarowych, które sa bezclowe."

Podczas rozmów handlowych przeprowadzonych w trakcie sesji w Seattle, stalo sie jasne, ze porozumienie nie bedzie gotowe do konca 1991 r., Jak sie poczatkowo spodziewano. Nowy cel mial zakonczyc amerykanskie zatwierdzenie przez Kongres NAFTA przed wyborami do listopada 1992 r. Jedynie w obszarze wyboru towarów przeznaczonych do wzajemnych ciec taryfowych negocjatorzy trójstronni osiagneli konsensus wymagany do zawarcia porozumienia.

Eksport eksportu kukurydzy stal sie glówna przeszkoda, gdy rozmowy handlowe przeniosly sie w grudniu. Producenci kukurydzy USA naciskaja na wiekszy dostep do chronionego rynku meksykanskiego. Rzad Meksyku zachecal 2,3 meksykanskich plantatorów korony do dywersyfikacji na inne bardziej zyskowne uprawy. Czesc strategii dotyczyla sprywatyzowania form komunalnych. Problemem bylo to, ze taka restrukturyzacja rolnictwa przynioslaby ogromne przesiedlenie osób pracujacych w gospodarstwach rolnych.

The Wall Street Journal poinformowal: "U.S. Negocjatorzy sa na rogach dylematu. Jesli zmusi Meksyk do otwarcia granic, aby przepelnic zbiorniki zbozowe w Stanach Zjednoczonych, które moglyby doprowadzic do powodzi meksykanskich robotników rolnych do Stanów Zjednoczonych, to problem, który ma rozwiazac pakt o wolnym handlu ". Hinojosa Ojeda z UCLA szacuje, ze okolo 850 000 gospodarstw domowych opusci farmy meksykanskie, jesli dotacje zboza spadna. Oczekuje sie, ze ponad 600 000 tej grupy skieruje sie do Stanów Zjednoczonych.


przyjecie przez NAFTA

Walka o polityke nad przyjeciem Pólnocnoamerykanskiej Umowy o Wolnym Handlu wzbudzila zainteresowanie publiczne i debate w Stanach Zjednoczonych, poniewaz w ciagu wielu lat nie pojawily sie zadne inne propozycje zwiazane z handlem. "Nigdy nie mielismy problemu z handlem, który byl tak goracy", powiedzial Harry Freeman, lobbysta biznesu. Publiczny Obywatel sprzeciwil sie NAFTA, poniewaz oslablby przepisy dotyczace pestycydów i innych przepisów dotyczacych zdrowia. Koalicja Dzieczystych Pracowników byla przeciwna potencjalnie zwiekszajacemu wykorzystywaniu meksykanskich dzieci. AFL-CIO zajmowal sie mozliwa utrata miejsc pracy w Stanach Zjednoczonych do tanich pracy. Greenpeace i National Wildlife Federation krytykowaly degradacje srodowiska wystepujaca w regionie przygranicznym Maquiladora. W marcu 1991 r. Republika Dan Rostenkowski ostrzegl spotkanie przywódców biznesowych, ze takie grupy mobilizuja sie przeciwko NAFTA. "Jesli chcesz wygrac to, przeniesc tylek", wykrzyknal.

Przenies to, co zrobili. Wall Street Journal poinformowal, ze "korporacyjna Ameryka (zmontowala wirtualne lobbing Who's Who, w tym szefowie korporacji z American Express, Procter & Gamble i wiele niebieskich firm). Sily biznesu ustanowily nieustanny plan spotkan z prawodawcami. W pokazie poparcia bipartystycznego, delegacja biznesowa prowadzona przez dwóch bylych przedstawicieli handlowych USA, Demokratów Roberta Straussa i Republikanskiego William Brock, spotkala sie z prezydentem Bushem. Meksyk, który wczesniej nie zatrudnial lobbystów w Waszyngtonie, nagle i masowo zmienil polityke. Zatrudnila "grupe A" Waszyngtonów prawników i lobbystów w celu poparcia paktu o wolnym handlu.

Wysilek polityczny byl skierowany na przekonanie Kongresu do rozszerzenia "wladzy szybkiej" na Prezydenta, aby negocjowac umowy handlowe w imieniu kraju. Po wynegocjowaniu Kongres jest zabroniony oferowac poprawki do umowy, ale musi glosowac na caly pakiet w góre lub w dól. W dniu 23 maja 1991 r. Izba Reprezentantów USA pokonala wniosek o odrzucenie autorytetu szybkiego startu w glosowaniu od 231 do 192. Senat zatwierdzil przyspieszony utwór na nastepny dzien w glosowaniu 59 do 36. Przekroczono jeden z przeszkód. Z drugiej strony, glosowanie w Domu zatwierdzajace prezydencki organ szybkiej kolejnosci odbylo sie w glosowaniu nad niewiazaca rezolucja zaproponowana przez przedstawiciela Richarda Gephardta, które uzgadnialo zatwierdzenie szybkiego przebiegu w stosunku do prezydenta, które wypelnialo swoje zobowiazania wobec pracowników, srodowiskowych i zdrowotnych. Uchwala ta zostala uchwalona przez 329 do 85 glosów.

Ostateczne zatwierdzenie NAFTA bylo skomplikowane w wyniku wyborów prezydenckich w 1992 r., Które doprowadzily demokrate, Billa Clintona, do Bialego Domu. Podczas kampanii Clinton oglosil, ze jego poparcie dla NAFTA uzaleznione jest od negocjowania "porozumien bocznych", które Meksyk ma chronic pracowników i srodowisko. Jako prezydenci, Clinton skrecil rece w Kongresie, aby przekazac NAFTA jako pakiet i udalo mu sie.

Za kulisami opowiesc o przejsciu NAFTA opowiada ksiazka Rick Mac Arthur, wydawcy czasopisma Harper, zatytulowanego "Sprzedawanie wolnego handlu: NAFTA, Waszyngton i podhekcja amerykanskiej demokracji" - powiedzial Mac Arthur Bill Moyers, ze "kampania NAFTA z lat 90. (byla) .. próba przywództwa demokratycznego - wówczas Billem Clintonem - aby zebrac pieniadze z Wall Street. Próbuja konkurowac z Republikami w ich wlasnym basenie.

Innymi slowy, darczyncy z Wall Street chetnie wnosza wklad w finansowanie demokratycznych kandydatów na polityke w sposób surowy równosci z Republikanami, dopóki prezydenci demokracji popieraja polityke wolnego handlu. Majac to na uwadze, prezydent Clinton byl gotów dac im zwyciestwo. Historyczne wiezy Demokratycznej Partii Ludowej z zorganizowana praca oznaczaly mniej kryzysu politycznego niz perspektywa obfitego przeplywu srodków w przyszlych kampaniach wyborczych.

Uwaga: Ta opowiesc jest adaptowana z ksiazki Williama McGaugheya, "Umowa o wolnym handlu USA-Meksyk-Kanada: Czy po prostu powiedzmy nie?", Wydana w 1992 roku. Znaczna czesc materialu opiera sie zatem na informacjach w Niepublikowany rekopis Daniel La Botz, zatytulowany "Uscisk dloni: panstwowe zniesienie praw pracowniczych w Meksyku", opublikowany pózniej przez Miedzynarodowy Fundusz na rzecz Edukacji i Badan Pracy w 1992 r. William McGaughey byl równiez miedzynarodowym obserwatorem praw czlowieka w czasie wyborów do Unii W fabryce Cuautitlan Ford w poblizu miasta Meksyk w czerwcu 1991 roku.

 

do: zwolennik krótszych godzin pracy i humanitarnej regulacji handlowej



PRAWA AUTORSKIE 2010 THISTLEROSE - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEZONE

http://www.BillMcGaughey.com/NAFTAj.html