BillMcGaughey.com

do: trony podsumowania

 

Historia zwiazana z tym wydaniem Bill McGaughey

Bill McGaughey (2009)

wczesne lata

William Howard Taft ("Bill") McGaughey, Jr. (nazwany dla swojego ojca, który urodzil sie w wyborach prezydenckich w 1912 r.) Byl dlugoletnim zwolennikiem krótszych godzin pracy.

Bill McGaughey po raz pierwszy odniósl sie do tego pomyslu w 1957 roku, kiedy to uczeszczal do obozu Telluride Association Summer Program (TASP) dla amerykanskich uczniów szkól srednich w Deep Springs, w stanie Kalifornia, na pustyni bezposrednio na pólnoc od Death Valley National Park. Program laczyl badania z innymi dzialaniami.

W nieformalnej rozmowie z McGaugheyem pewnego dnia kolega imieniem Robert Mogielnicki nakreslil perspektywe gospodarki, w której maszyny coraz czesciej pracowaly na ludziach. Wraz ze wzrostem wydajnosci pracy potrzeba mniej pracowników, aby obsluzyc funkcje gospodarcze, co zmniejszy szanse na zatrudnienie. Mozliwym rozwiazaniem byloby skrócenie harmonogramu pracy do punktu, w którym potrzeby i potrzeby produkcyjne byly w równowadze. Nawet jesli maszyny moglyby obsluzyc dziewiecdziesiat procent wydajnosci, ludzie potrzebowaliby pozostalych dziesieciu procent. Rzad mógl odpowiednio wyciac tygodniowy czas pracy.

McGaughey zaintrygowal sie tym pomyslem. Pozostal w umysle wiele lat pózniej, kiedy zaangazowal sie w te Mloda Republikane Ligi Minnesota. McGaughey dorastal w Michigan, ale po ukonczeniu studiów przeniósl sie do Minnesoty w 1965 roku. Mala Uganda Republikanska w 1966 lub 1967 postanowila zachecic swoich czlonków do podjecia projektów badawczych, które moglyby rozwinac propozycje polityczne dla partii republikanskiej. McGaughey, czlonek, postanowil zbadac, ze krótsze godziny pracy moga stac sie narzedziem do ciecia bezrobocia. Jesli popyt na prace byl niewystarczajacy, aby wspierac 40-godzinny tydzien, pelne zatrudnienie mozna osiagnac na nizszym poziomie tygodniowych godzin.

Powodem, ze McGaughey wstapil do Mlodej Republikanskiej Ligi Minnesota, bylo to, ze chcial popierac kandydature prezydenta George Romneya, a nastepnie gubernatora stanu Michigan. Jego ojciec, William McGaughey, byl wiceprezesem American Motors Corporation odpowiedzialnym za komunikacje, gdy Romney byl dyrektorem generalnym. Dwóch mezczyzn blisko wspólpracowalo od ponad dwudziestu lat. Równiez Bill Jr. wyjechal latem 1953 roku do letniego obozu w Kanadzie wraz z starszym synem Romney'em, Scottem. Trzy lata pózniej wzieli równiez zajecia z elektrycznego okablowania i spawania w Cass Technical High School w Detroit. W kazdym razie pomysl, ze jego byly kolega i pozostaly przyjaciel byl powaznym rywalem prezydencji, byl ogromnie ekscytujacy dla mlodego billa McGaugheya.

To nie bylo jednak. Gubernator George Romney, niegdys prezydenci z frontu biegaczy republikanów, wyblakl na popularnosci, sugerujac, ze zostal on "zmeczony" przez administracje Johnson w zwiazku z wojna w Wietnamie. Jak sondaze wykazaly, ze Richard Nixon wygralby pierwotna Republike New Hampshire w wyniku osuniecia sie ziemi, Romney zakonczyl kampanie prezydencka pod koniec lutego 1968 r. Ponadto projekt badawczy Young Republican League nigdy sie nie pojawil, przynajmniej nie przy udziale McGaugheya. Nadszedl czas, aby skupic sie na pracy zarobkowej.

Bill McGaughey zdecydowal sie na rachunkowosc. Po ukonczeniu Yale w 1964 roku, zostal krótko zapisany do programu MBA na Rutgers University w Newark w stanie New Jersey; Ale potem impulsywnie postanowil wycofac sie z programu w celu znalezienia pracy w Minnesocie. Przybyl w tym stanie w styczniu 1965 r. W dwa miesiace pózniej znalazl prace ksiegowa w Minnesota Department of Welfare. Pracowal tam przez rok, a nastepnie zrezygnowal z pracy, zamierzajac zostac pisarzem. Wynalazl równiez i opatentowal gre planszowa.

Ale te czynnosci nie placa czynszów, wiec McGaughey odbyl kursy rachunkowe na uniwersytecie w Minnesocie w celu przygotowania sie do egzaminu CPA. Przez jakis cud zdal egzamin w listopadzie 1971 r. Spedzil szesc miesiecy w 1972 r. Pracujac dla firmy zajmujacej sie CPA w Minneapolis. W nastepnym roku wyszedl za maz. Nastepnie, w styczniu 1974 r., Rozpoczal prace na stanowisku ksiegowania kosztów w American Hoist i firmie Derrick w St. Paul w stanie Minnesota. Bill McGaughey byl tam przez nastepne piec lat.

Zainteresowania ksiegowe McGaugheyowskiego w jakis sposób doprowadzily go do krótkofalówki. Odwiedzil glówna biblioteke publiczna w St Paul, przegladal ksiazki i czasopisma, pobieral materialy i przygotowywal trafne artykuly i informacje. Jego zainteresowanie skupialo sie na relacjach miedzy produkcja, zatrudnieniem, wydajnoscia i godzinami pracy. McGaughey zebral wlasne tabele z informacji uzyskanych w bibliotece. W 1976 roku osobiscie przeprowadzil badanie godzin pracy kwestionujacych piecdziesiat na sto osób na przedmiesciach sw. Pawla. Zostal samoukiem w tej dziedzinie.

projekt ustawy w Kongresie

W miedzyczasie McGaughey zalozyl organizacje z siedziba w spolecznosci, aby ulatwic krótsze godziny pracy, które nazwal "Komitetem Generalnym ds. Krótszego tygodnia pracy". Nazwa zostala wybrana, poniewaz czlonkowie zwiazku w Detroit i gdzie indziej utworzyli organizacje zwana "All Unions Committee for Short Short Workweek". Jego liderem byl Frank Runnels, szef UAW lokalnego nr 22. Grupa ta odbyla w kwietniu 1978 r. W Dearborn w stanie Michigan, w którym wzielo udzial 700 uczestników, w tym prezes UAW, Douglas Fraser i czlonek Kongresu, John Conyers. Przedstawiciele Conyers zostali przekonani do wprowadzenia w Kongresie kongresu HR-11784 projektu ustawy, który zaproponowal zmniejszenie standardowego tygodnia pracy do 35 godzin w ciagu czterech lat, zwiekszenie stopy nadgodzin do podwójnego terminu i zakazu obowiazkowego nadgodzin.

Bill McGaughey, ksiegowy, stal sie entuzjastycznym zwolennikiem tych staran. Jak na ironie, jego ojciec byl wówczas wiceprezesem National Association of Manufacturers - organizacja, która zdecydowanie sprzeciwila sie agendzie "krótszy tydzien pracy" na poczatku XX wieku i nadal sprzeciwia sie temu dzialaniu. Ale byl tez tolerancyjny wobec starc jego najstarszego syna. Przedstawiciel John Conyers mieszkal w tym samym mieszkalnym kompleksie, "Harbor Square", jako starszy McGaugheys. Innym rezydentem (z wyjatkiem sytuacji, gdy mieszkal w rezydencji prezydenta) byl senator USA Hubert Humphrey. Mlody Bill McGaughey czesto odwiedzal swoich rodziców w Waszyngtonie, zanim przeniosly sie z tego miasta w polowie lat osiemdziesiatych.

Kampania zwiazana z krótszymi godzinami przybrala sie w 1979 r. Komitet All Unions przeprowadzil w kwietniu 1979 r. W Waszyngtonie, w którym ogloszono, ze przesluchania w sprawie projektu ustawy Conyers odbeda sie w Domu Pracy i W pazdzierniku tego roku. Do tego czasu trzynastu czlonków Izby stalo sie cosponsors. Niektórzy widzieli ustawodawstwo krótsze tygodnia pracy jako sposób na osiagniecie celu, jakim jest ustawa Humphrey-Hawkins (a.k.a "ustawa o pelnym zatrudnieniu i zrównowazonym wzroscie"), która zostala przyjeta rok wczesniej, co sprawilo, ze zatrudnienie bylo priorytetem rzadu federalnego.

Trzy dniowe przesluchanie w sprawie HR-11784 rozpoczelo sie 23 pazdziernika 1979 r. Bill McGaughey, który stracil ostatnio prace w American Hoist, byl w stanie wziac udzial w calym przesluchaniu. Pierwszy dzien zostal zlozony zeznania od zwolenników tego prawodawstwa, który obejmowal Rep. James Oberstar z pólnocnej Minnesoty i burmistrz Detroit, Coleman Young. Drugi dzien zawieral dowody ze strony przeciwników ustawy, glównie przedstawicieli interesów handlowych. Trzeciego dnia przemawialy za i przeciwko ustawodawstwu eksperci z dziedziny nauki, w tym prof. Wassily Leontief z NYU, laureat nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii z 1973 r. Leontief poparla to. To byl wysoki wskaznik wody w zwiazku z prawodawstwem zwiazanym ze wsparciem w tej dziedzinie. Nie bylo sponsorów senackich.

Bill McGaughey po raz pierwszy spotkal sie z reprezentantami Conyers i jego asystentem Neilem Kotllerem, gdy przybyli do St. Paul w Minnesocie, aby wziac udzial w konferencji w Concordia College. Po przesluchaniu czesto odwiedzal biuro kongresmanów. Na poczatku lat osiemdziesiatych Rep. Conyers przedstawil kolejny projekt ustawy, HR-1784, który wezwal do 32-godzinnego tygodnia pracy, przyznajac sie do ustanowienia czterech osmiogodzinnych dni w tygodniu. Ten pózniejszy projekt ustawy nie odbywal przesluchan. Jednak kolejna z jego przedsiewziec ustawodawczych zakonczyla sie sukcesem. Conyers byl glównym sponsorem Domu w kosciele sw. Marcina Luthera Kinga, który w 1983 roku podpisal Prezydent Reagan.

W tym okresie McGaughey napisal wiele artykulów dotyczacych kwestii zwiazanych z czasem pracy, opublikowanych w najwiekszych gazetach. Nowy Jork Times opublikowal jeden z jego artykulów 13 listopada 1979 roku, krótko po przesluchaniach w Kanadzie. Los Angeles Times opublikowal kolejny 25 czerwca 1982 roku. Byly tez artykuly z Christian Science Monitor, St. Louis Post-Dispatch oraz (Minneapolis) Star Tribune. Dodatkowo Rep. Conyers umiescil kilka pism McGaugheya w czasie pracy w raporcie Kongresu. McGaughey przeprowadzil takze kilka wywiadów radiowych na ten temat, w tym jeden na pokazie Diane Rehm w Waszyngtonie w czasie rajdu pracy w tym miescie w 1982 roku.

ksiazka

W miedzyczasie pisma McGaugheya przebiegly do ??momentu, w którym mógl samemu opublikowac ksiazke. Zalozyl wlasna firme wydawnicza pod nazwa Thistlerose Publications. Jego pierwsza publikacja, skrócony czas pracy w latach osiemdziesiatych, pojawil sie w 1981 r. Reprezentant John Conyers wniósl wstep. Ksiazka zostala promowana glównie poczta dla akademików zajmujacych sie problemami zwiazanymi z praca. W ten sposób sprzedano kilkaset egzemplarzy. W koncu ksiazki hurtowników zamówil kopie. Pomimo, ze sprzedaz byla skromna wedlug standardów handlowych, ksiazka osiagnela pewien wplyw wsród osób dostosowanych do takich kwestii.

Krótki czas pracy w latach osiemdziesiatych odzwierciedlal autorstwo przez ksiegowego. Korzystajac z informacji zawartych w Miesiecznym Przegladu Pracy i innych zródlach Departamentu Pracy, zawieral on wiele statystycznych informacji o godzinach pracy. Wiekszosc standardowych argumentów za i przeciw idei ograniczenia czasu pracy, aby wzmocnic zatrudnienie zostaly uwzglednione w ksiazce. Odrebne rozdzialy zajmowaly sie wylacznie nastepujacymi zastrzezeniami: 1. Krótszy tygodniowy czas pracy musi zaczekac, az poprawi sie wydajnosc. 2. Pracownicy postanowili zwiekszyc swoje dochody, a nie miec wiecej czasu wolnego od pracy. 3. Zmniejszenie liczby dni roboczych spowodowaloby narastanie inflacji.

Sekcja "Podziekowanie" w ksiazce zawiera spojrzenie na zycie McGaugheya w tej chwili. On napisal:

"Moje pierwsze starania, aby zebrac informacje o godzinach pracy, zostaly wykonane jako przyszly czlonek grupy analitycznej ds. Problematyki, sponsorowanej przez Mloda Republike Ligi Minnesota. Przez pewien czas bylem przekonany, ze kwestia krótszego tygodnia jest kwestia republikanska. Przyniosloby pelne zatrudnienie bez potrzeby duzych wydatków rzadowych, obnizyloby koszty socjalne i zrewitalizowalo sektor prywatny. Najwyrazniej bylem sam w swoim entuzjazmie do tego konkretnego zalecenia.

Ostatecznie wygrano pokusy polityki jednopunktowej, a ja zostalem przeniesiony do wspólnej sprawy z osobami, których poglady polityczne raz na zawsze wydawaly sie nieprzyjemne. Przez szereg spotkan publicznych utworzylismy grupe, która nazywa sie "Ogólnym Komitetem na krótszy tydzien roboczy". Organizacja ta odbywala regularne spotkania w jednej lub innej czesci biblioteki publicznej w Minneapolis w ciagu ostatnich dwóch i pól roku.

Po raz pierwszy spotkalem sie z reprezentantem Johnem Conyersem i jego asystentem legislacyjnym, Neilem Kotllerem podczas calodniowej konferencji dotyczacej pelnego zatrudnienia, która odbyla sie w St. Paul w pazdzierniku 1978 roku. Byli uprzejmi, aby powaznie traktowac nasze dzialania, a wiec polaczyc sie z nami Z wydarzeniami, które rozwijaly sie na szczeblu krajowym.

W kwietniu 1979 r. Uczestniczylem w Narodowej Konferencji All Unions and Lobby Legislative w Waszyngtonie, a tam spotkali sie Frank Runnels, Henry Foner, Fred Gaboury i inni, którzy prowadzili wspólna jazde na krótsze godziny. Wielu z nas wrócilo ponownie w pazdzierniku, aby uczestniczyc w przesluchaniach podkomitetów domów w sprawie H.R. 1784, gdzie obserwowalismy opozycje, aby oszczedzic kraj z pelnego zatrudnienia.
W ostatnim roku osobista walka z bezrobociem dala mi okazje, aby te mysli przeniesc na papier w bardziej zorganizowany sposób ".

Grupa Twin Cities McGaughey, Komitet Generalny ds. Krótszego tygodnia pracy, przerwal dzialalnosc po latach siedemdziesiatych. Grupa odbyla regularne spotkania, przyciagajac kilkunastu uczestników na szczycie. Sponsorowal takze publiczny spacer wokól jeziora Calhoun w Minneapolis, który otrzymal troche uwagi mediów. Zanim zostal wybrany do Senatu Stanów Zjednoczonych, Paul Wellstone byl luzno zwiazany z ta grupa. On i McGaughey, którzy przez dwa lata pracowali w tym samym budynku, jedli razem lunch kilka razy. Ale Wellstone, kiedys wybrano, nie chcial sie popchnac na cos, co pozbawione jest powszechnego poparcia.

Eugene McCarthy

W 1982 roku byly senator Eugene McCarthy postanowil ubiegac sie o jego stare miejsce w Senacie. Po przeczytaniu o kampanii McCarthy w gazecie Bill McGaughey skontaktowal sie z pracownikami kampanii. Ku jego zdziwieniu powiedziano mu, ze senator chcial z nim lunch.

I tak McCarthy i McGaughey zostali osobiscie przejeci. Ten ostatni zaoferowal zorganizowanie kampanii w Centrum Pracy w St Paul, gdzie kandydat McCarthy zaprezentowal swoje pomysly zwiazane z godzinami pracy. Zostal stworzony profesjonalnie zaprojektowany plakat. Dziesiatki egzemplarzy byly drukowane i dystrybuowane wokól miasta. Impreza zakonczyla sie sukcesem. Bill McGaughey pózniej towarzyszyl McCarthy i kluczowym zwolennikom wydarzenia na Uniwersytecie swietego Jana w Collegeville, gdzie McCarthy kiedys przygotowal sie do mnicha. Jednak Mark Dayton, spadkobierca majatku Daytonu (Target Corp), poszedl go pokonac w podstawowym skladzie DFL. Republikanski zasiadajacy, Dave Durenberger, wygral wybory ogólne.

Dzieki faktu, ze jego rodzice mieszkali w Waszyngtonie, D.C., Bill McGaughey byl w stanie utrzymac osobiste relacje z bylym senatorem, który urodzil sie w 1989 roku w ksiazce. McCarthy mieszkal w Woodville w stanie Wirginia, w okregu Rappahannock na poludniowy zachód od Waszyngtonu, ale jako dyrektor Harcourta Brace czesto spedzal czas w stolicy kraju. McCarthy odwiedzil dom towarowy rodziców McGaugheya na placu Harbour Square, a obydwoje wspólnie jadali w sródmiejskich restauracjach. Z tych wizyt wzbudzil zainteresowanie wspólna praca nad ksiazka o czasie pracy. McCarthy mial pomysly na odpoczynek i odpady gospodarcze; McGaughey byl bardziej mezczyzna.

Ksiazka McCarthy'ego i McGaugheya, opublikowana przez Praegera, zatytulowana "Ekonomia niefinansowa: sprawa na krótsze godziny pracy". Istotnym tematem byla idea, ze ??gospodarka USA, zaspokajajaca podstawowe potrzeby, coraz bardziej koncentrowala sie na tym, co autorzy nazwali "odpadami gospodarczymi", odnoszac sie do produktów, które przestaly zaspokajac potrzeby ludzkie lub wzbogacaly doswiadczenie zyciowe, ale zamiast tego byly traktowane , W najlepszym wypadku, jako "niezbedne zlo". Przykladami tego rozwoju byly sektory wzrostu gospodarczego, takie jak hazardu, przestepczosci, systemu wymiaru sprawiedliwosci, wojen, reklamy komercyjnej i przemyslu medycznego. Ogólna idea bylo to, ze lepiej byloby ograniczyc produkcje takich rzeczy i po prostu spedzic czas na robieniu, jak nam sie podobalo. I, oczywiscie, argumenty liczbowe zostaly wyjasnione pojec.

Kiedy ta ksiazka pojawila sie w 1989 roku, nie byla to komercyjny sukces. Po pierwsze, cena zakupu 55,00 dolarów za kopie byla nieco droga. Dla drugiego nie bylo zadnej promocji. Mimo to, McGaughey czul, ze to wielki zaszczyt, ze wspólautorem ksiazki z jego ulubionym tematem byl senator McCarthy. Po osmiu latach administracji Reagana polityczne wiatry nie byly korzystne dla ich propozycji politycznych, ale nigdy nie wiadomo, jaka bedzie sytuacja w najblizszych latach.

Ironia bylo to, ze McGaughey, który pierwotnie popchnal idee krótszego tygodnia pracy w kontekscie polityki republikanskiej, znalazl poparcie glównie od Demokratów. I z biegiem wyczerpujacym w tej kwestii w latach Reagana, bylo tylko nielicznych oddanych i odwaznych Demokratów, którzy popieraja przyczyne.

Druga ironia w tym przypadku polegala na tym, ze pierwsza wielka nadzieja McGaugheya, wybór George Romneya na prezydenta, przebijala sie przez wysilki partyzanckich Demokratów, takich jak senator McCarthy. To przeciez on, który niegodziwnie skomentowal samopodjecie "zmeczenia" Romneya, ze ??ta procedura nie byla konieczna; "Lekkie plukanie" moglo wystarczyc, aby zmienic umysl Romneya. Ale teraz wszystko zostalo zapomniane i wybaczone. Sam George Romney zdawal sie brac krok naprzód, gdy ojciec McGaugheya napisal do niego bylego kolege i szefa, ze ??ostatnio nawiazal kontakt z synem Eugene McCarthy.

wirujace wydarzenia z 1991 roku

W miare zblizania sie ostatniej dekady 20 wieku Bill McGaughey zapoznal sie z czlonkami miejscowej agendy UAW 879 w St Paul, a zwlaszcza prezydenta Tom Laney. Uslyszal o nim od Paul Wellstone. Laney byl czlowiekiem przedsiebiorczym oprócz stalego zwiazku zawodowego.

Zaproszony do domu na przyjecie swiateczne, McGaughey spotkal Jose Quintana, innego czlonka miejsc 879, który opowiadal historie o sytuacji w Meksyku. Robotnicy zostali zorganizowani w olbrzymiej konfederacji pracowniczej zwanej "Konfederacja Pracowników Meksykanskich" lub "Confederación de Trabajadores de México" (CTM), blisko zwiazanej z partia rzadzaca Meksyku. Jego szef, Fidel Velázquez, autorytarny, od piecdziesieciu lat sprawowal urzad.

Pracownicy fabryki Forda Cuautitlan w poblizu miasta Meksyk protestowali przeciwko ich warunkom pracy. Rzad interweniowal, a pracownik Clito Nigno zostal zastrzelony i zabity. Powstaly kolejne protesty. Pracownicy Cuautitlana nosili czarne wstazki w pamieci ich upadlego kolegi.

Tom Laney mial pomysl zorganizowania w St Paul konferencji w koncu stycznia 1991 r. W celu omówienia sytuacji w Meksyku. Trzy przedstawiciele opozycji robotniczej zlozyli wniosek, aby przyjechac do Stanów Zjednoczonych, aby zeznawac na temat sytuacji w fabryce Cuautitlan Ford. Ponadto zaproszono do udzialu przedstawiciele zwiazków zawodowych z Kanady i Stanów Zjednoczonych, wykazujac solidarnosc kontynentalna z meksykanskimi bracmi. Po przeciagnieciu kilku lancuchów Laney uzyskal aprobate dla meksykanskich przywódców zwiazkowych, aby wjechali do kraju i uczestniczyli w konferencji.

Trwajaca trzydniowa konferencja pt. "Konkurencja a solidarnosc w epoce wolnego handlu" odbyla sie w Macalester College w St Paul. Pomimo, ze meksykanscy zwiazkowcy byli przedstawicielami innych mówców, wielu innych dzialaczy aktywnych uczestniczylo m.in. Joe Fahey z Kalifornii, Jack Hedrick z Missouri, Mary McGinn i Matt Witt z Work Notes w stanie Michigan. Innym uczestnikiem byl Mark Ritchie, zalozyciel Instytutu Instytutu Rolnictwa i Polityki Handlowej, a nastepnie sekretarz stanu w Minnesocie. Z tej konferencji powstala nowa organizacja znana jako Minnesota Fair Trade Coalition. Czlonek czarteru, Bill McGaughey uczestniczyl w wiekszosci swoich spotkan w latach 1991 i 1992.

Rok 1991 byl wir ladem zwiazanym z handlem. Przedstawiciele grup, w tym McGaughey, spotkali sie z Sekretarzem Stanu w Minnesocie, Skip Humphrey, tuz przed zaplanowana podróza Humphreya do Meksyku z delegacja praw czlowieka. Zwolali konferencje prasowa z udzialem Senatora Wellstona, aby wyrazic sprzeciw wobec rozszerzenia NAFTA na szybkie tempo. W drugim tygodniu kwietnia McGaughey i inni zaladowali do wynajetej furgonetki, aby wziac udzial w publicznych przesluchaniach Miedzynarodowej Komisji Handlu USA i zlozyc publiczne swiadectwo. Potem, dwa tygodnie pózniej, odbyla sie roczna konferencja dotyczaca notatek pracowniczych w Dearborn, w stanie Michigan, gdzie polityka handlowa i praktyki byly goracym tematem. Przybyli równiez ich meksykanscy przyjaciele ze styczniowej konferencji.

Bill McGaughey przeprowadzil kilka szybkich badan nad polityka handlowa i praktyka Stanów Zjednoczonych. Z tego dowiedzial sie, ze kazdy obywatel moze zlozyc petycje z komitetem w Biurze Przedstawiciela Handlu USA, kwestionujac prawo kraju do otrzymania swiadczen handlowych w ramach ogólnego systemu preferencji, jesli kraj naruszy uznane prawa pracowników. Meksyk byl takim krajem. Tom Laney, Jose Quintana i McGaughey postanowili podjac wyzwanie. Z przesluchanymi zeznaniami ze strony trzech meksykanskich przyjaciól i pisemnym podsumowaniem argumentów przygotowali dluga petycje z podaniem powodów, dla których nalezy wycofac preferencje handlowe w sprawie Meksyku i przeslac te i dwadziescia egzemplarzy do biura przedstawicielskiego handlowego. To bylo poczta do 15 maja.

Wir nieprzerwanej aktywnosci byl kontynuowany. Nadeszla list, w którym zwrócil sie z ochotnikami do miedzynarodowych obserwatorów na drodze sadowej w zwiazku z wyborami zwiazkowymi w fabryce Cuautitlan Ford w Mexico City w dniu 3 czerwca 1991 r. McGaughey zdecydowal sie na wezwanie. Biuro Senatu Paul Wellstone zlozylo mu list z podpisem Senatora, który poprosil o pelne sprawozdanie z jego uwag w Meksyku. Czlonek UAW na miejscu # 879, Skip Pepin i byl jedynym zagranicznym obserwatorem.

Razem z miejscowymi zwiazkami zawodowymi dwaj Amerykanie z Minnesoty czekali dwadziescia godzin poza bramami fabryki Forda w oczekiwaniu na wynik wyborów, gdy zwolennicy niezaleznych zwiazków wzbudzili przemówienia i krzyczeli slogany w obecnosci 2 000 uzbrojonych policji. Ostatecznie obecna organizacja sponsorowana przez rzad, CTM, wygrala reelekcje o margines 1.325 do 1.112 glosów wsród plotek o oszustwie. Dzieki pomocy Matta Witta, McGaughey zlozyl sprawozdanie senatorowi Wellstone. Nastepnego dnia pojawila sie okazja, aby spotkac sie z czlonkami niezaleznej federacji zawodowej Frente Autentico Trabajo, aby dowiedziec sie ich opinii na ten temat.

W sierpniu Bill McGaughey pojechal na wschód, aby zobaczyc jego rodziców i odwiedzic dzialaczy pracy w Bostonie i Nowym Jorku. Odwiedzil tez biura Kongresu, AFL-CIO, Miedzynarodowy Urzad Pracy oraz Miedzynarodowy Fundusz Edukacji i Badan Praw Pracy w Waszyngtonie. Podczas pobytu w Waszyngtonie, dowiedzial sie, ze jego petycja Laney i Quintana konczy korzysci z Meksyku w ramach Ogólnych System Preferencji zostal odrzucony. To nie bylo niespodzianka.

W pierwszym tygodniu wrzesnia Minnesota Fair Trade Coalition zorganizowala ogólnopolska konferencje o wolnym handlu. Niektórzy ludzie, z którymi spotkali sie w Frente Autentico Trabajo w Meksyku, uczestniczyli razem z Lori Wallach z Public Citizen, Jerry Tucker z UAW New Directions, Bobem Ages z Winnipeg i Dan Leahy z Olympia, Waszyngton. Konferencje, zorganizowana przez profesora Peter'a Rachleffa, ponownie odbyla sie w Macalester College w kaplicy Weyerhauser.

Glównym mówca byl biskup Tom Gumbleton z Detroit, znany z radykalnych pogladów. Celem tej konferencji bylo stworzenie organizacji narodowej. Jesli tak, konferencja nie powiodla sie; Ale zgromadzilo osoby z kilku czesci kraju, którzy pózniej zorganizowali dzialania handlowe w swoich spolecznosciach. Publiczny Obywatel w szczególnosci odgrywal aktywna role w opozycji do wolnego handlu.

Jesienia tego roku Koalicja Fair Trade w Minnesocie sfinalizowala organizacje, powolala komisje i otrzymala swieza krew. Z pomoca grupy zwolenników budownictwa mieszkaniowego "W górze i poza ubóstwem sw. Pawla" czlonkowie miasta zburzyli siedzibe Zielonego Giganta, aby zaprotestowac przeciwko niemoznosci zainstalowania oczyszczalni scieków w ich planie przetwórstwa zywnosci w Irapuato w Meksyku, W trakcie tego procesu dowiedzialem sie, ze firma planuje zainstalowac dlugoterminowe obiekty na poczatku 1992 roku. Miesiac pózniej, w nizszych temperaturach, dzialacze dzialali na otwartym bozonarodzeniu w rezydencji gubernatora stanu Minnesota, a na niej emocjonalnie naladowanej, kolorowej wymianie z Sam gubernator.

W pazdzierniku Raul Escobar wyjechal z Meksyku, aby porozmawiac z konwencja stanu w stanie Minnesota w AFL-CIO. Zostal w domu Laney. Bill McGaughey przypomina, ze ??pewnego wieczoru dal koledze nieformalna hiszpanska lekcje na kolacji. Tom Laney nazywa sie Escobar "cine estrella" (gwiazda filmowa) po obejrzeniu jego dynamicznej konwencji na tasmie wideo.

Tom Laney i Rod Haworth i dolina Ted La, czlonkowie UAW Local # 879 i Bill McGaughey wzieli udzial pod koniec listopada w dwudniowej konferencji dotyczacej pólnocnoamerykanskiego porozumienia o wolnym handlu w Minneapolis. W przeciwienstwie do wczesniejszych oczekiwan ta konferencja byla wyjatkowa, zapewniajac równowage pogladów pomiedzy zwolennikami i przeciwnikami proponowanej umowy handlowej. Wlasnie tutaj McGaughey spotkal sie z Pharisem Harvey z Miedzynarodowego Funduszu Edukacji i Badan nad Prawami Pracy i Thea Lee, obecnie zastepca szefa sztabu w krajowym AFL-CIO.

Umowa o wolnym handlu USA-Meksyk-Kanada (inna ksiazka)

Przez caly rok 1991 Bill McGaughey przygotowywal materialy na ksiazki. Glównymi zródlami informacji byly fotokopie dokumentów zwiazanych z tematyka opracowana przez Jose Quintana, czasopismo Canadian Dimension, wczesniejsza kopia rekopisu w ksiazce A Strangling Embrace Dan LaBotza, "The Trade Papers", róznych artykulów prasowych i innych materialów autorstwa Davida Morrisa.

Wszystkie te informacje zostaly zlozone w wydanej przez siebie ksiazce, która laczyla dyskusje nad nadchodzacym porozumieniem o wolnym handlu w Ameryce Pólnocnej (NAFTA), podstawowe informacje o gospodarkach Meksyku i Kanady, ogólne omówienie "totalitaryzmu biznesu" oraz spekulacje dotyczace Alternatywe dla wolnego handlu. Pisanie zostalo zakonczone w grudniu 1991 r., A sama ksiazka zostala wydana w lutym 1992 r.

Ksiazka McGaugheya moze byc pierwsza ksiazka anty-NAFTA, która trafi na rynek. Sprzedal sie dostatecznie dobrze i byl czesto sortowany i porzadkowany przez sprzedawców ksiazek sprzedajacych do bibliotek i ksiegarni. Tytul byl umowa o wolnym handlu USA-Meksyk-Kanada: Czy po prostu powiedzmy nie? (W tym momencie pojecie NAFTA nie bylo jeszcze powszechnie uzywane). McGaughey raz wziela udzial w przemówieniu rzeczników prasowych przez rzecznika zwiazku, który powiedzial mu, ze kiedy zostala zatrudniona, otrzymala od niej te ksiazke. Sam McGaughey mial niewielka role w publicznych dyskusjach, które mialy miejsce w miesiacach i latach, które doprowadzily do ??zatwierdzenia NAFTA przez Senat Stanów Zjednoczonych w 1993 roku.

Bill Clinton zajmuje sie sprawami handlowymi

Poprzedni rok, 1992, byl rokiem prezydenckim. Kandydat Bill Clinton przyszedl do Minneapolis w kwietniu. Bedac typowym typem, powiesil sie po swoim przemówieniu w Peavey Plaza, aby uscisnac dlon ludziom. W miare zblizania sie Clinton Bill McGaughey wreczyl mu kopie umowy o wolnym handlu USA-Meksyk-Kanada. Kandydat na prezydenta zdawal sie zaskoczony tym ruchem i szybko przeniósl sie na inne osoby. Pózniej jednak kobieta wrócila do McGaughey'a proszac go o napisanie jego imienia i adresu na kartce papieru. Krótko pózniej, nie bylo tylko dwóch listów z podziekowaniami z kampanii Clinton, obiecujac, ze jesli zostanie wybrany, Bill Clinton czyta ksiazke w Bialym Domu.

Jesli to nie wystarczy, Bill Clinton wrócil do Minneapolis, aby przeprowadzic kampanie po demokratycznej konwencji wraz z wicepremierem Al Gore. Bill McGaughey znowu byl w tlumie, niosac kopie swojej ksiazki, która chcial oddac Gore'owi tym razem. Ale Gore Clinton raczej niz Gore zrobil rundy. Poniewaz Gore byl niedostepny, McGaughey ponownie wydal kopie swojej ksiazki Clintonowi. "Nie, dzieki, mam juz egzemplarz", powiedzial nominee. "To ciekawa ksiazka".

Kwestia handlu w Ameryce Pólnocnej pojawila sie podczas kampanii prezydenckiej w 1992 r. Kandydat Bill Clinton oglosil, ze zamierza rozwiazac normy pracy i ochrony srodowiska w "porozumieniu bocznym" dla NAFTA. Pózniej oficjalny urzednik AFL-CIO poinformowal McGaugheya, ze ??kampania prezydenta Clintona kontaktowala sie z siedziba zwiazku, starajac sie uzyskac kopie ksiazki anty-NAFTA. Najwyrazniej kobieta w Kolorado zignorowala kampanie Clintona, zastepujac te ??ksiazke, ale Minnesota AFL-CIO nie byl w petli w odniesieniu do jej dystrybucji.

Po tym, jak zostal prezesem, Bill Clinton byl silnym zwolennikiem NAFTA. Szybko sledzone porozumienie bylo goraco dyskutowane w Kongresie Stanów Zjednoczonych w 1993 roku. Prezydent Clinton skrecil rece, aby przekonac czlonków Kongresu do poparcia tego. Izba Reprezentantów Stanów Zjednoczonych zatwierdzila jego autoryzacje w drodze glosowania od 234 do 200 w dniu 17 listopada 1993 r .; A Senat zatwierdzil je trzy dni pózniej marginesem glosów 61 do 32. Bill Clinton podpisal ustawe o implementacji NAFTA w grudniu tego roku.

uderzajac szorstka plama

Do tego czasu Bill McGaughey byl zalatwiony z innymi obawami. Obecnie pracuje w niebezpieczenstwie, kupil w sierpniu 1993 r. Dwukondygnacyjny budynek mieszkalny w Minneapolis i natychmiast zgodzil sie z grupa sasiedzka, która wierzyla, ze ??budynek jest zbrodniami. Brat psychicznie chory przybyl na wizyte w czerwcu, wkrótce zostal hospitalizowany i ostatecznie byl glównym zajeciem wysilku w szpitalu stanowym. W tym czasie McGaughey spotkal równiez swoja przyszla zone, kiedy mial problemy z mieszkaniem. Poprzez dwa zestawy inspektorów miasto Minneapolis potepilo budynek mieszkalny w kwietniu 1995 r., Ale McGaughey zdolal ostatecznie potepic zniesienie przestrzegania ich kosztownych zamówien.

Tymczasem jego praca jako ksiegowa kosztów z Metropolitan Transit Commission zakonczyla sie w maju 1996 r. Oznaczalo to koniec dochodów z pracy zarobkowej i poczatek wsparcia z dochodów z czynszu i istniejacych zasobów finansowych. Odpowiednio,

Watpliwosci politycznej McGaugheya zmienily sie od kwestii handlowych do walki z rzadem miasta, które zagrazalo jego zyciu. Stal sie dzialaczem wlascicielowym grupy zwanej Minneapolis Property Rights Committee. Odnosilo sie to do powszechnego zdefiniowania polityki lewicowej do prawoskrzydlej. W rzeczywistosci byla to walka z skorumpowanym rzadem miasta i polityka plci i rasy, która rozgrywala sie na poziomie sasiedzkim.

pomysl taryf dla pracodawców

Mimo to Bill McGaughey nigdy nie opuscil swoich dawnych zainteresowan. Polityka handlowa i krótszy tygodniowy czas pracy nigdy nie pozostaly w jego glowie. Kiedy w 1992 roku uczestniczyl w konferencji UAW New Directions w St. Louis, spotkal sie z Don Fitzem, redaktorem naczelnym wydawcy gazety pt. Synthesis / Regeneration, który zaproponowal napisanie artykulu. Doprowadzilo to do przemyslenia relacji miedzy godzinami pracy a obrotem oraz do pojecia, ze ??polityki i praktyki handlowe mozna skoordynowac z wysilkiem na rzecz zmniejszenia godzin. Krótsze godziny pracy moglyby stac sie standardem zwiazanym z uczciwymi praktykami handlowymi w gospodarce swiatowej, która nieustannie poprawia wydajnosc produkcji.

To byl zarodek nowego pomyslu. Chodzilo o to, ze polityka handlowa moze byc wykorzystana jako narzedzie do redukcji godzin pracy, osiagniecia pelnego zatrudnienia i ochrony srodowiska. Taryfy zostaly narzucone przez rzad kosztami, które moglyby zrównowazyc oszczednosci dzieki wykorzystaniu tanich pracy zagranicznej, tak aby utrzymac stabilnosc zatrudnienia mimo konkurencji ze strony tanszych produktów importowanych. I tak moglibysmy miec konkurencje handlowa wraz ze stabilnymi rynkami i wyzszymi dochodami w rozwinietych gospodarkach. Mozemy wykorzystac taryfy, aby zapobiec upadkowi w krajach rozwinietych.

Taryfy byly dobra rzecza, jesli sluzylyby ulatwieniu uporzadkowanego przejscia na krótsze godziny pracy na calym swiecie. Taryfy musialy jednak byc skierowane do indywidualnych producentów, którzy podejmowali decyzje dotyczace zatrudnienia i cen. W ten sposób powstal pomysl taryf specyficznych dla pracodawcy. Dla indywidualnych pracodawców ustalono oddzielna stawke taryfowa, zaleznie od relacji kosztów w kraju pochodzenia produktu i miejsca ich konsumpcji.

Chociaz to brzmi jak koszmar, McGaughey wierzyl, ze technologia komputerowa sprawila, ze ??praktyczne byloby posiadanie takiego systemu taryfowego, zróznicowanego przez pracodawce. Przedstawil swój wniosek jako artykul dla Syntezy / Regeneracji zatytulowany "Model handlu zorientowany na Pracy i srodowisko", który pojawil sie w szóstym wydaniu wiosna 1993 roku. Przedstawil on koncepcje taryf jako narzedzia promowania pozadanego Pracy na calym swiecie. Podobne artykuly "Wyszukiwanie standardów kontroli standardów pracy w handlu miedzynarodowym", które pojawily sie w dziewiatej czesci Synthesis / Regeneration w zimie 1996 r., Dotyczyly faktycznego okreslania i egzekwowania standardów pracy dotyczacych godzin pracy na rynku miedzynarodowym gospodarka.

Razem w tych artykulach powstal system regulacji gospodarki swiatowej, który móglby rozwijac sie w sposób pozadany przez ludzi, to znaczy dac pracownikowi sprawiedliwy wstrzas, a jednoczesnie minimalizowac szkody w srodowisku naturalnym poprzez polityke handlowa.

Tak wiec interesy teoretyczne McGaugheya przybraly pelny krag od krótszych godzin pracy do handlu miedzynarodowego, a czasami w kontekscie uregulowanego handlu w swiatowej gospodarce. Obecnie polityka gospodarcza musi byc rozpatrywana w skali globalnej. Ale ten pomysl byl wyprzedzajacy jego czas - zakladajac oczywiscie, ze czas ostatecznie nadejdzie. Nie bylo jeszcze zadnej powaznej dyskusji na temat stosowania polityki handlowej i taryf w celu promowania wyzszych standardów pracy, nie mówiac juz o systemie, który rozróznia indywidualnych pracodawców.

Polityka handlowa Stanów Zjednoczonych nadal byla zdominowana przez interesy korporacyjne, w których przedstawiciele krajowi wynegocjowali tajemnice, a nastepnie wydali tekst, który mozna by glosowac w góre lub w dól w krótkim okresie czasu, na jaki mozna rozwazyc. Czlonkowie Kongresu nie moga skladac poprawek. Takie procedury byly jednak akceptowane zarówno dla administracji demokratycznej, jak i republikanskiej. Niewiele mozna zrobic w tej dziedzinie.

promowanie idei w srodowiskach akademickich

W miedzyczasie krótszy tydzien pracy uzyskal drugi wiatr. W 1988 lub 1989 William McGaughey, w quixotic venture, wyslal listy do kilkudziesieciu czolowych przywódców korporacyjnych w Stanach Zjednoczonych, zapraszajac ich na konferencje, która odbedzie sie w okreslonym miejscu i czasie w Nowym Jorku w celu omówienia Mozliwosc ustanowienia krótszego tygodnia pracy w najblizszej przyszlosci. Mimo ze nie bylo akceptacji, McGaughey otrzymywal odpowiedzi od wielu wybitnych liderów, w tym Ted Turner i Walter Annenberg. Zostal ustanowiony rodzaj dialogu.

Rok pózniej William McGaughey uczestniczyl w konferencji w Hofstra University, gdzie spotkal sie z Davidem Macarovem, profesorem pracy socjalnej na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie, który studiowal prace i wypoczynek. Inny uczestnik, John Neulinger, profesor psychologii w City College w Nowym Jorku, opublikowal w 1974 roku wplywowa ksiazke The Psychology of Leisure, a pózniej wspóltworzyl organizacje o nazwie Society for Reduction of Human Labour. Zredagowal swój biuletyn. Kiedy Neulinger zmarl nagle w czerwcu 1991 roku, Macarov poprosil profesora McGaugheya i uniwersytetu Iowa, Benjamina K. Hunnicutta, o przejecie tego projektu. Biuletyn kontynuowany przez jakis czas pod kierunkiem Hunnicutta.

W 1992 roku profesor Juliet Schor z Harvard opublikowala najlepiej sprzedajaca sie ksiazke The Overworked American: Nieoczekiwany spadek czasu wolnego. Zawieraly cytaty od liderów biznesu, których McGaughey zapytal. Ksiazka Schor'a pozostawila te dlugo zaniedbywana kwestie na mapie powaznej dyskusji, chociaz korporacyjna Ameryka nie miala zamiaru zmienic kursu.

Profesor Benjamin Hunnicutt zorganizowal konferencje na temat pracy i wypoczynku na uniwersytecie w stanie Iowa, o której mówil William McGaughey. Niepewna droga z miasta Munnapolis do Iowa City, McGaughey wspomina, ze ??przybyl na konferencje po jej rozpoczeciu i szybko zmienil ubranie, zanim wyruszyl na scene. Obiad po programie, w którym zapoznali sie uczestnicy.

Nastepnie, w 1996 r., Hunnicutt zorganizowal jeszcze wieksza ambitna konferencje, znów na uniwersytecie w stanie Iowa, w której wzieli udzial tak luminarze jak siostra Helen Prejean, Eugene McCarthy, Jerry Tucker z UAW New Directions i Betty Friedan. Na tej konferencji Bill McGaughey zaproponowal, a grupa zaakceptowala idee, ze grupa wyda oswiadczenie, wzywajac do roku 2000 o czterodniowym, 32-godzinnym tygodniu pracy. Stalo sie to znane jako Deklaracja Miasta w stanie Iowa. Inny uczestnik, Robert Bernstein, dal grupie cenny zasób do stworzenia krótszej listy dyskusyjnej pracy w swt.org. Dwadziescia lat pózniej kontynuowal dzialalnosc wsród 86 aktywnych uczestników.

Ben Hunnicutt zorganizowal w 2012 roku trzecia konferencje na Uniwersytecie w stanie Iowa, gdzie Bill McGaughey ponownie uczestniczyl. Juliet Schor byla glównym mówca. Nastepnie Hunnicutt napisal ksiazke "Wolny czas: Zapomniany sen amerykanski", opublikowany w 2013 roku, który dotyczyl tej kwestii politycznej wobec idei "wyzszego postepu" i innych idealów wolnego spoleczenstwa Walta Whitmana. Pracowal takze jako dokumentarz John de Graaf. Jednak nie bylo zadnych apeli o natychmiastowe dzialanie polityczne.

rzucony na arene polityczna

Zainteresowania Billa McGaugheya przesunely sie w pierwszej dekadzie XXI wieku, z dala od kwestii krótszego tygodnia pracy, do problemów zwiazanych z jego dzialalnoscia zwiazana z nieruchomosciami i polityka wyborcza. Po potepieniu budynku mieszkalnego zaangazowal sie w dzialaniach komitetu do spraw praw wlasnosci w Minneapolis, grupy politycznie bojowej. Jego dzialalnosc osiagnela szczyt w latach 1998 i 1999, gdy grupa szturmowala, a nastepnie zamknal spotkanie Rady Miasta Minneapolis w piatek przed wyborem kandydata na Reform Party Jesse Ventura na Governor of Minnesota.

Nastepnie, w 2001 r., Wsciekli wlasciciele, dawno znani jako zloczyncy w kulturze politycznej miasta, poparli kandydatów na burmistrza i prezydenta Rady, który wyparl obecnych operatorów w tych biurach. McGaughey i inny czlonek w 2006 roku przejal kierownictwo tej grupy. Czasami zostaly tymczasowo zapomniane kwestie dotyczace godzin pracy.

Mimo to, w wyniku wyborów w 1998 r. McGaughey byl zaangazowany w dzialalnosc Partii Reformujacej, a pózniej Partii Niepodleglosci. W 2002 roku uczestniczyl w swojej pierwszej imprezie w St. Cloud w Minnesocie. Strona nominowala kandydata na senat USA. Wierzac, ze stanowisko kandydata jest zbyt konwencjonalne, McGaughey postanowil rzucic swój wlasny kapelusz na ring.

Nieco impulsywnie Bill McGaughey prowadzil kampanie zmierzajaca do maksymalnego wyodrebnienia sie z dwóch najwiekszych partii. Podzegac do Demokratów, partii mniejszosci i politycznej poprawnosci, postanowil popierac "godnosc dla bialych mezczyzn". Aby podzegac Republikanowi, partii korporacyjnej Ameryki, oglosil, ze poparcie dla 32-godzinnego tygodnia pracy ma zostac osiagniete do roku 2010. Kampania miala pewien rezonans. McGaughey skonczyl na drugim miejscu wsród trzech kandydatów w klasie podstawowej, z 8 482 glosami lub 31 procentami glosów oddanych. Zwycieski kandydat odbyl sie ponizej 50 procent glosów.

McGaughey oglosil swoja kandydature na prezydenta, apetyt na polityke wyborcza. Bieglby jako demokrata. W styczniu 2004 McGaughey udal sie do stanu Luizjana, aby wziac udzial w tym prezydenckim panstwie. To miala byc pieciotygodniowa kampania, z udzialem wystepów w miastach we wszystkich czesciach panstwa. Podstawowa kwestia kampanii bylo wsparcie taryf dla pracodawców. W efekcie McGaughey, którego jeden reporter nazwal "protekcjonista handlu", zajmowal piate miejsce wsród siedmiu kandydatów, z 3169 glosami lub 2 procentami ogólu. John Kerry wygral partie demokratyczna Luizjany, ale stracil w listopadzie George W. Bush.

Teraz uzalezniona od polityki wyborczej, McGaughey stala sie kandydatem w kilku innych wyscigach, od lokalnego po krajowy. Wysoki znak wodny jego kariery jako kandydata politycznego, pod wzgledem glosów otrzymanych, przyszedl w 2008 roku, gdy kandydat Partii Niepodleglosci na Kongres w piatej dzielnicy otrzymal 22.318 glosów, czyli 6.92 procent calosci. Jesse Ventura byl wsród tych, którzy gratulowali mu. Jednak kolejne kampanie byly mniej imponujace.

Biegajac o podporzadkowany porucznik Bob Carney w pierwotnej Republice Republikanskiej, McGaughey otrzymal 9.856 glosów, czyli 7,56 procent calosci. Potem dno spadlo. McGaughey, który wycofal sie z pierwotnych wyborów republikanskich dla Minnesota House w okregu 59-B kilka tygodni przed wyborami, otrzymal tylko 79 glosów lub 44,6 procent calosci. W 2016 r. Otrzymal niewielka liczbe 17 glosów na kandydata w demokratycznym prezydencie New Hampshire, przywracajac podwójne problemy - krótszy tydzien roboczy i godnosc dla bialych mezczyzn - byl to temat kampanii Senatu Stanów Zjednoczonych w Minnesocie w 2002 r. To byl straszny wynik. Cos trzeba bylo dawac.

wielojezyczna strone internetowa

W 2001 roku Bill McGaughey stworzyl witryne internetowa pod adresem http://www.worldhistorysite.com, aby promowac ostatnio wydana ksiazke "Piec epok cywilizacji". Tamten poszedl przez kilkanascie inne posiedzenia na róznych tematach. Jednym z nich byla http: // www.shorterworkweek.com, która, jak sama nazwa wskazuje, poswiecona byla artykulom zwiazanym z czasem pracy. Powstal w 2007 r. Do 2016 r. W serwisie zawieralo blisko szescdziesiat róznych artykulów na ten temat. Poza tym pojawily sie w jezyku angielskim, wiekszosc z nich miala tlumaczenia na jezyk francuski, hiszpanski, niemiecki, portugalski i wloski. Witryna jako calosc otrzymywala codziennie 400 do 500 odwiedzin i 1100 hitów. swiadomosc przyczyny byla skutecznie promowana przy uzyciu takich srodków, chociaz sama przyczyna pozostawala uspiona.

Organizacji John de Graaf i nowego wysilku

John de Graaf, twórca filmów dokumentalnych w Seattle, który kiedys spotkal sie z McCarthy i McGaugheyem na wywiadzie w nadchodzacym dokumencie, zbudowal imponujaca organizacje wokól kwestii czasu pracy. Jego tematem bylo "Take Back Your Time". De Graaf dokonal edycji tej ksiazki, która zostala wydana w 2003 roku. Wyróznial tez termin "affluenza", tytul drugiego z ksiazek de Graafa. Odegral aktywna role w "Inicjatywie Szczescia" rzadu Bhutanu, która w ocenie osiagniec spoleczenstwa osiagnela ludzkie szczescie na równi z krajowym produktem narodowym. Poniewaz 23 pazdziernika to dzien, w którym Amerykanie pracuja w tym samym czasie, co Europejczycy rocznie, de Graaf i inni koledzy zorganizowali w tym dniu specjalna uroczystosc, aby uswiadomic Amerykanom niezwykly ciezar pracy w porównaniu z innymi uprzemyslowionymi narodami.

Teraz John de Graaf oglosil, ze jego organizacja zorganizuje trzy dniowa konferencje w Seattle w dniach 25-27 sierpnia 2016 r. W celu strategizowania i radzenia wsparcia dla inicjatyw w obszarze czasu pracy. Aby odbyc sie na uniwersytecie w Seattle, wydarzenie odbylo sie pod haslem "Narodowy Szczyt Zwiazków Zawodowych i Wypoczynku." Osoby, które otrzymaly e-mail, zostaly zaproszone do skladania propozycji prezentacji na tej konferencji. "Nie szukamy waskich badan", powiedziala "ale za duze pomysly na zmiany kulturalne, w miejscu pracy i polityki. Szukamy pomyslów, które maja zdolnosc do zmiany naszej kultury lub doglebnej krytyki lub analizy trendów i wydarzen w kampanii na rzecz wiekszej równowagi miedzy praca a wypoczynkiem ".

To bylo tuz przy alei McGaugheya. Zastanawiajac sie nad tym, zdecydowal, ze czas ma racje, aby odbudowac krótsza kampanie tygodnia, która rozpoczal od dziesiecioleci wczesniej. Zapowiedz konferencji sugeruje, ze waznymi tematami dyskusji moga byc: "urlop, urlop rodzinny i chorobowy, krótsze godziny pracy, elastyczna praca i zwolnienie z rasy szczurów".

Pomimo odniesienia do krótszych godzin pracy, nie wydaje sie, aby koncentrowac sie na duzym celu eliminowania calodniowej pracy w normalnym tygodniu pracy, aby mozna bylo osiagnac czterodniowy tydzien. Byc moze, ze króliczni dzialacze nie chcieli byc postrzegani jako naiwnych marzycieli. Propozycja skrócenia czasu pracy zostala wielokrotnie podniesiona i odrzucona, ze ??"realisci" odrzuca nawet podnoszenie tematu.

Ale McGaughey nie miala reputacji do ochrony. Zastanawiajac sie nad tym, zdecydowal, ze nadszedl czas, aby naklonic 32-godzinny tydzien pracy do osiagniecia przez ustawodawstwo federalne. Byloby to adaptacja jednego z proponowanych tematów - "historyczna walka o wypoczynek" - nie jest to seria przeszlych wydarzen, ale przyszlych wydarzen majacych miejsce w przyszlosci.

W ten sposób napisal John de Graaf nastepujaca wiadomosc e-mail

25 marca 2016:

Jan,

Moja zona i ja planujemy wziac udzial w ogólnopolskim szczycie na temat wypoczynku i pracy i wypoczynku w Seattle w dniach 25-27 sierpnia 2016 r. Chcialbym przedstawic szczególna prezentacje przez dziesiec minut, która mam nadzieje, ze wpisze sie w program.

Najblizszym tematem bylaby "historyczna walka o wypoczynek", z wyjatkiem tego, ze rozmowa bylaby próba patrzec w przyszlosc, a nie przegladac historii.

W mojej proponowanej rozmowie zachecalbym zainteresowanych do dolaczenia do mnie w tworzeniu organizacji, która opowiedzialaby sie za okreslonym celem: poprawic ustawe Fair Fair Standards o standardowym tygodniu pracy w celu ustanowienia 32-godzinnego, standardowego tygodnia pracy (przypuszczalnie czterech ósemek -hour dni) i zabezpieczyc poprawke do roku 2020. Technika polegalaaby na pozyskiwaniu czlonków w drodze masowych wysylek, a nastepnie zmobilizowala czlonków do zblizania sie do Kongresu, aby uchwalic proponowane ustawodawstwo. Pieniadze otrzymane z kampanii czlonkostwa bylyby wylane na poczte, aby szukac kolejnych czlonków.

Jesli jest wystarczajaco duzo zainteresowania, przyrzeklbym 500 dolarów na koszty rozpoczecia dzialalnosci, cztery miesiace pracy wolnej od pracy, aby administrowac wysylka, a takze skorzystac z mojej wielojezycznej strony internetowej, www.shorterworkweek.com, która obecnie przekracza 400 wizyt i 1100 hitów na dzien. Byloby to jednak kosztem 500 dolarów, które wymagalyby pelnego wysilku.

W przeszlosci pojawily sie falszywe podejscie do tego celu - w szczególnosci Deklaracja z Iowa City z kwietnia 1996 r., Która nadeszla w czasie, gdy tracilem zarobione pieniadze i walczylem o dalsze posiadanie budynku mieszkalnego, który urzednicy miejscy próbowali Wez ode mnie. Te walki zostaly wygrane po udanym piecioletnim wysilku, aby zastapic urzedników miejskich.

Ostatnio obrócilem 75 lat i czuje, ze bedzie to moja ostatnia szansa, aby pracowac energicznie w kierunku krótszego tygodnia pracy, który byl zyciem przez cale zycie.

Jestem tez zainteresowany jednodniowa wycieczka do Mt. Rainier 25 sierpnia. Moja zona odrzuca te okazje.

Prosze dac mi znac, jesli potrafisz dopasowac mój projekt do programu.

Bill McGaughey "

John de Graaf natychmiast odpowiedzial:

"Lubie ten pomysl, Bill, i wkrótce do ciebie zadzwoni. Interesuje mnie czesc o utworzeniu organizacji na 32-godzinny tydzien. Ben H porozmawia o historii rozrywki. "

Badzcie czujni.

 

do: trony podsumowania

 

Kliknij, aby przetlumaczyc na:

Angielski - Uproszczony Chinski - Indonezyjski - Turecki - holenderski - Rosyjski

 

     

COPYRIGHT 2016 Thistlerose Publications - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEzONE
http://www.BillMcGaughey.com/biographyj.html