BillMcGaughey.com
       

rozdzial trzynascie

Kultywowanie zasiegu mediów w okresie poprzedzajacym Pierwotne 


W poprzednich kampaniach bylem tylko kandydatem na glównego, który nie przeszedl na wybory ogólne. Dlatego mój okres kampanii obejmowal czas pomiedzy data zgloszenia a wyborami podstawowymi. W tym roku, poniewaz nie mialem przeciwnika w Partii Niepodleglosci, która pierwotnie byla na 5. Kongresie, moglem liczyc na kampanie dwa razy dluzej. Bylby równiez okres miedzy wyborami podstawowymi i ogólnymi.

W dniu 10 lipca zlozylem wniosek do Sekretarza Stanu jako kandydata na Kongres. Pierwsze wybory odbeda sie we wtorek 9 wrzesnia. Wybory powszechne odbeda sie we wtorek, 4 listopada. Bylo to oczywiscie równiez data wyborów prezydenckich. Oczy narodu bylyby na Obama i McCain. V dystrykt Okregu Kongresowego w Minnesocie byl stosunkowo niewidoczny.

Wiedzialem, ze kampania bedzie rozgrzewac sie w ostatnim miesiacu przed wyborami. (Diane Goldman powiedziala mi, ze powazna kampania rozpoczyna sie po Dniu Pracy). Wyzwaniem bylo wczesniejsze wykorzystanie czasu. Moja teoria znów byla taka, ze wybory sa wynikiem liczby kontaktów z wyborcami. Zasieg mediów jest kluczowy. W tym celu musialem wykonac jedno lub dwa zadania. Po pierwsze, moglem uprawiac relacje z mediami lub, przynajmniej, poinformowac ich o mojej kandydaturze. Po drugie, moglem starac sie zebrac pieniadze, aby móc kupowac reklamy w mediach. Wolne lub platne media stanowily podstawe kampanii.

potencjalnych kontaktów z mediami

Jesli chodzi o kontakt z mediami, po raz pierwszy udalem sie do biblioteki publicznej w Ridgedale i skopiowano strony z katalogu gazety Bacon - 2008, katalogu radiowego Bacon's - 2008 oraz kanalu telewizyjnego Bacon w 2008 roku. Bacon to ogólnokrajowy katalog kontaktów z mediami. Interesowalem sie tylko w miastach Twin Cities. Skopiowalem odpowiednie strony lub zapisalem informacje kontaktowe na zóltym podkladzie. Byly adresy ulic, adresy e-mailowe, numery telefonów i faksów dla organizacji medialnych, jak równiez dla kluczowych osób. Katalog wskazal nawet, który tryb kontaktu byl korzystny. Dla stacji telewizyjnych i radiowych znalazly sie spisy róznych programów. Niektórzy moga miec gosci politycznych.

Najpierw okreslilem, które wspólnoty znajdowaly sie w 5. dzielnicy kongresowej. Oczywiscie, miasto Minneapolis bylo wielkie. Jednak dzielnica obejmowala równiez Fridley, Spring Lake Park, Columbia Heights, Hilltop, Crystal, Nowa nadzieja, Golden Valley, St. Louis Park, Richfield i Fort Snelling oraz niektóre okrety w Hopkins i St. Anthony. Wiekszosc powiatu znajduje sie w hrabstwie Hennepin, ale czesc powiatów Anoka i Ramsey. To zaskakujace, ze Fridley i Spring Lake Park, które sa na wschód od Mississippi, sa wlaczone do 5th dzielnicy Kongresu, ale Brooklyn Center i Brooklyn Park, tuz nad Minneapolis, nie sa. W ten sposób wytyczono granice, aby wyrównac populacje spisów ludnosci. Minneapolis mialo ponad szescdziesiat procent wyborców w 5. dzielnicy.

W odniesieniu do mediów w okregu mamy jedna duza gazete: Star Tribune. Inny duzy dziennik, St. Paul Pioneer Press, ma takze czytelników w 5. dzielnicy, choc mniejsza liczba. Nastepnie w Minneapolis sa gazety spolecznosciowe, reprezentujace dzielnice lub regiony. Wielkimi sa Southwest Journal (i Downtowner), NorthNews (i Northeaster) i Ed Felien's Southside Pride. Równiez istnieje gazeta swobodna dla wszystkich miast blizniaczych zwanych City Pages.

Twin Cities zawieraja równiez gazety reprezentujace grupy rasowe lub etniczne: Insight News i Rzecznik-Recorder dla Afroamerykanów; La Prensa de Minnesota i Latino Midwest News for Hispanics; Hmong Times i Asian Pages dla Azji i wielu innych. Sa gazety pracy, gazety religijne, jedna dla kobiet, jedna dla lesbijek i gejów, i oczywiscie gazety o kampusach uniwersyteckich, takich jak Minnesota Daily. Gazety Slonce obejmuja wiele przedmiesc. Sztuczka jest jednak zasieganie w Star Tribune nawet wersji online.

W odniesieniu do komercyjnej telewizji Twin Cities maja cztery duze stacje: WCCO-TV Channel 4 (CBS), KSTP-TV Channel 5 (ABC), KMSP-TV Channel 9 (Fox News) i KARE-TV Channel 11 (NBC ). Stacja niekomercyjna to stacja telewizyjna Twin Cities (TPT), kanal 2. Wszystkie stacje handlowe zawieraja programy lokalne. Publiczna telewizja nie; Jednak w piatek wieczorem odbywa sie publiczny show "Almanac", który jest ogladany przez wiele osób. W weekendy lokalne stacje telewizyjne maja programy dotyczace spolecznosci, a w innych przypadkach, gdy kandydaci polityczni moga byc gosciem.

Radio bylo stosunkowo szczuple. Publiczny Publiczne Radio Publiczne w Minnesocie (MPR) mialo prawdopodobnie najwieksza publicznosc w programowaniu spraw publicznych. WCCO-AM, stowarzyszenie CBS, równiez mialo programy informacyjne. KTSP-AM byla domem radia talk, glównie prawicowego.

Byly tez inne stacje radiowo-talkowe jeszcze bardziej prawicowe, takie jak "Patriot". Zanim rozpoczal kampanie w Senacie Stanów Zjednoczonych, Al Franken byl gospodarzem krajowego programu talk-radio na temat "Air America", lewicowej sieci stacji przeznaczonych do walki z tymi, które znajdowaly sie na drugim koncu spektrum politycznego. Zanim zostal wybrany na gubernatora w 1998 r., Jesse Ventura odbyl pokaz na temat KFAN, poswiecony dyskusji na temat sportu. Sport i muzyka, a nie wydarzenia polityczne, zdominowaly lokalne radio.

Moim pierwszym krokiem w zblizaniu sie do mediów z Twin Cities bylo przeslanie kazdej paczki materialów o mojej kandydaturze, która zostala wyprodukowana w firmie Copy Max. Mialem jedna strone list motywacyjny z 6 sierpnia, przedstawiajac sie. Nastepnie byl dwustronny rózowy arkusz dajacy "Moja filozofia rzadu". To bylo równiez na stronie internetowej kampanii. Za nim byla niebieska blacha dwustronna. Z jednej strony byly biograficzne informacje o mnie; Z drugiej strony kopia pierwszej strony mojej strony internetowej, jaka istniala w tym czasie. Pomysl polegal na tym, ze dziennikarze wiedzieli, gdzie szukac bardziej szczególowych informacji.

Koperta zawierala równiez ulotke na pól arkusza na jasnym, zlotym papierze z napisem "Czy dla partii nie-DFL partyzantka kandydatów na Kongres w Minneapolis i sasiednich przedmiesciach?" Wreszcie byla jedna z moich wizytówek prezentujacych mnie jako kandydata Na Kongres w 5. dzielnicy z flaga w tle. Okolo szescdziesieciu róznych osób w mediach otrzymalo ten pakiet poczta elektroniczna.

Nie bylo odpowiedzi na wiadomosc, z wyjatkiem gazety spolecznosci Minneapolis poszukujacej reklam i etnicznej gazety z zlymi informacjami kontaktowymi. Zrobilem pól serdecznosci próbe nawiazania polaczenia telefonicznego i skontaktowalem sie z redaktorem Latino Midwest News, który poprosil o dodatkowe informacje. Niezaleznie od tego, czy artykul pochodzi z tego kontaktu, którego nie znam. Opublikowalem równiez list do redaktora NorthNews o strzelaninie w Juneteenth. Krytykowal lokalne próby walki z przestepczoscia. Ten list utozsamial mnie jako kandydata na Kongres z Partia Niepodleglosci. Mój list do redaktora Star Tribune, chwalac Paris Hilton, dal tylko moje imie.

co robi David Dillon

Mialem tez oko na to, co robila moja niezalezna partia Independence Party w 3 dzielnicy, David Dillon. Wsród kandydatów do IP House najchetniej koncentrowal sie na nim. Po przejsciu na emeryture przedstawiciela Jim Ramstad, trzecia siedziba okregu byla otwarta. Dillon otrzymal równe rozliczenia z kandydatem republikanskim, Erikem Paulsenem i demokrata, Ashwinem Madia, w odniesieniu do sprawozdawczosci. Bylo kilka debat miedzy tymi trzema kandydatami, wszystkie objete Star Tribune.

Kiedy uczestniczylem w spotkaniu IP dla Dillona, ??spedzil juz 50 000 dolarów w kampanii; Oczekiwano dalszych 50 000 dolarów. Dillon mógl sam sfinansowac wiele. Mial wszystkie akcesoria dotyczace kampanii na najwyzszym locie. Mialem tylko moje nowo wydrukowane wizytówki i pól-stronicowa ulotke.

Bylem na liscie e-maili Dillona. Jesli jego kampania byla modelem, wiadomosci moga dawac wskazówki, co powinienem robic. Dowiedzialem sie 22 lipca, ze ??Dillon wydal swoja pierwsza reklame telewizyjna w Comedy Central. Byla to parodia teledysku Boba Dylana "Subterranean Homesick Blues". To bylo za bogate dla mnie. Tydzien wczesniej Dillon byl gosciem programu "At Issue" Tomha Hausera na KSTP-TV. Zostal takze zaproszony do wystepu w audycji radiowej Dave Thompson na KSTP-AM. Szybko wyslalem e-maile do obydwóch panowie pytajac, czy ja równiez bede na ich pokazie - nigdy nie slyszalem czegos w zamian.

Spotkanie z Dillonem, w którym uczestniczylo Dean Barkley i inni czlonkowie partii, byl 28 lipca. Wydalem trzy lub cztery moje wizytówki. Z jego wiadomosci e-mail dowiedzialem sie, ze David Dillon podzielil sie "lzejszym momentem" na zdjeciu dolaczonym do jego strony internetowej, podczas parady na Long Lake. Byl w kilku debatach i paradzie, z których zadna nie dotyczyla mnie. Byl w Radio Free Nation 20 wrzesnia. W dniu 25 wrzesnia odbyl sie kampanie fundraisingowa, a nastepnie pojawil sie na pokazie Esme Murphy w WCCO-TV 5 pazdziernika. W ten sposób dobrze zorganizowana kampania - nie moja - zorganizowalaby imprezy. Nigdy nie zwracalem sie do Dillona, ??zeby mnie debatowal na temat handlu.

pomoc od wlascicieli ziemskich i innych przyjaciól

Oprócz znanych mediów, sa tu na marginesie. Jedna z takich publikacji byla gazeta "Watchdog", wydawana co miesiac przez mojego przyjaciela z wynajmujacego Jima Swartwooda. Regularnie skladalem artykuly. Swartwood byl na tyle uprzejmy, aby pozwolic mi przedstawic artykul w najnowszym wydaniu, ujawniajacy, ze dziennikarz Watchdog - ja - byl na Kongresie. Dostalem równiez zgode na tasme na ulotce na swiezym powietrzu - technicznie akt wandalizmu, ale w tym przypadku nie bedzie to karane. Watchdog mial jednak stosunkowo niewielki obieg. Równiez elity lewicowi decydenci w Minneapolis uwazali to za prawicowy szmat.

Mialem tez dostep do telewizji kablowej, z pomoca Jim'a Swartwood. Bylismy kohostami komitetu do spraw praw wlasnosci metra w parku Martin Luther King w poludniowym Minneapolis w trzecia srode kazdego miesiaca. Uczestnictwo bylo rzadkie w miesiacach letnich, a miesiac park byl zamkniety. Jednak niektórzy widzowie telewizji kablowej w Minneapolis rozpoznalby mnie z tygodniowego programu MPRAC, który wyemitowal od dwóch lat.

W pazdzierniku mielismy pokaz z kandydatami politycznymi. Bylem gosciem, a takze cohostem. Ale inny gosc byl republikaninem wscieklym, który sprzeciwial sie natychmiastowym wycofywaniu glosów, które popieralem i agresywnie mnie zaatakowal. Politycznie, ze show moze byc pranie.

Innym medium, które przychodzilo samo w sobie, byly blogi polityczne. Maja tendencje do lewicowania lub prawicowego skrzydla, co nie bylo dobre dla kandydatów Independence Party, umieszczonych w srodku. Mialem polaczenie z umiarkowanym, prawicowym blogiem w St Paul nazwanym "demokracja", prowadzona przez Bob Johna. Byl na tyle uprzejmy, aby opublikowac w blogu, ze bylem na Kongresie w 5. dzielnicy. Niestety, sw. Pawel byl w czwartej dzielnicy kongresowej, wiec mial ograniczona wartosc.

Ktos skomentowal blog z "Demokracji", ze jako kandydat osoby trzeciej nie otrzymalem zadnych zadan komisji, nawet jesli zostalem wybrany, podczas gdy Keith Ellison byl dobrze polaczony z prawdopodobna struktura sil. Odpowiedzialem, ze jesli to ja bede wybrany, byloby cudem, a ten cud dalby mi wyrazistosc i sile. Dyskusja zakonczyla sie tutaj.

Moglem byc tez objety lewicowym blogiem. Przyjaciel, Harvey Hyatt, który byl wielkim zwolennikiem Al Franken, nalezal do klubu lewicowych aktywistów politycznych. Grupa zostala nazwana "Picie autentycznie". Spotkala sie co tydzien w czwartek w klubie 321 Club w pólnocno-wschodnim Minneapolis, niedaleko Broadway i University Avenue. Hyatt zapewnil mi zaproszenie na zaproszenie gosci pod koniec lipca. To byl mój pierwszy "mówiacy" zaangazowanie kampanii. Zrobilem, co moglem. Moja publicznosc miala tendencje do dryfowania indywidualnie, aby rozpoczac rozmowy z przyjaciólmi. Niemniej jednak, blogger byl uwazany za jednego z obecnych.

Reszta blogosfery byla dla mnie ograniczona. Nie mialem mozliwosci dotarcia do osoby, która postanowila, co nalezy opublikowac. Najbardziej znanym blogiem, MNPost, obsadzili byli reporterzy Star, którzy wykupili kariere. Byly one czescia kultury dziennikarskiej, która byla dla mnie wrogo nastawiona. Jeden z blogerów z tendencjami przeciwstawionymi, Terry Yzaguirre, obejmowal moja dzialalnosc w jej blogu, MPLS Mirror. Pokazywala protest w Minneapolis City Hall, a po zakonczeniu kampanii mój pikiet z siedziby Star Tribune. Wpadlem tez do niej na barbarzynce Northside, wynikajace z wyslania e-demokracji Dyny Sluyter na temat przestepczosci.

Dodatkowo byla moja wlasna strona internetowa, http: //www/newindependenceparty.org. To bylo od kilku lat. Ruch mial wtedy okolo piecdziesieciu wizyt, czyli sto piecdziesiat trafien dziennie. To nie byl wystarczajaco duzo ruchu, aby napedzac mnie do zwyciestwa.

Strona Niepodleglosci równiez miala witryne internetowa pod adresem http://www.mnip.org. To nie imprezowicz, nie znalazlem sie wsród kandydatów do Kongresu. Jak wczesniej ujawniono, uczestniczylem w imprezie w St Louis Party w dniu 15 lipca 2008 r., W której wolontariusze rejestrowali swoje poglady polityczne na tasmie wideo. Niektóre z nich byly wystawiane na stronie internetowej partii. Mój byl na poczatku, ale potem zostal usuniety.

Nieoczekiwany wklad w kampanie reklamowa. Przyjaciel, Dave Larson, który byl ekspertem komputerowym, zapisal sie na Twitter.com, gdy tylko zobaczyl, ze zostalem kandydatem na polityke. Wyslalem dziesiatki wiadomosci z Twittera w ciagu najblizszych dwóch lub trzech miesiecy. Szczerze mówiac nadal nie wiem, jak to dziala, ale mam wrazenie, ze moje wiadomosci z Twittera byly postrzegane przez wiele osób, które "sledzily" mnie. zona Daniela, Sarah, byla po poludniu krazkiem na gladkiej stacji rockowej, K-Love. Kiedy dostarczalem moje znaki stoczni wokól miasta, mialem radio samochodowe dostrojone do jej programu.

Wtedy tez jeden z moich najemców, Jeff Vilberg, wyglosil wiele oznakowan kampanii, które trzymaly sie boków mojego samochodu za pomoca magnetycznego podloza. Projekt zostal wziety z moich wizytówek. Na moich drzwiach samochodu bylo czterech, póki nie oddalem sie Harveyowi Hyatt i pozostawiono go trzy. Gdziekolwiek ten pobity samochód poszedl, kampania Kongresu poszla.

Inna mozliwoscia dla mojej kampanii byl 15-minutowy wywiad udzielony mi przez Jima Justesena, kuzyna Dan'a, w studiach Northwest Community Cable w Brooklyn Park. Wywiad odbyl sie o godzinie 15:00 w srode, 24 wrzesnia. Impreza byla dobrze wystawiona; A Jim Justesen, który jest niewidomy, byl dobrym rozmówca. Jego przedstawienie wylatywalo na MTN w srode o 10:00.

To, o czym pamietam, dotyczylo mojego radykalnego systemu opieki zdrowotnej. Pamietam, ze lekarze nie byli kompetentni do przepisywania lekarstw. Justesen zadzwonil do mnie na to oswiadczenie. Chcialbym wyjasnic, ze szkoly medyczne nie nauczaly specyfiki konkretnych leków przepisanych przez lekarzy, z których wiele jeszcze nie bylo, kiedy to byly studenci, oraz ze kombinacje leków przepisanych i róznorodnosc natury genetycznej u pacjentów stanowia zlozonosc Wymagana wiedza, ze ??zaden czlowiek nie potrafi skutecznie obslugiwac. Zamiast tego móglbym pozostawic wrazenie, ze uwazam lekarzy za glupców i byl aroganckim kandydatem do mówienia takich rzeczy.

W tym czasie mialam inne obowiazki. Jako wlasciciel bylem poddawany serii corocznych inspekcji z programu Section 8. Czlowiek, który obslugiwal moje prace konserwacyjne, Alan Morrison, mój byly szwagier, byl rozciagniety na ciazacych konkurencjach. Mój umysl skupil sie na kampanii. Dwie z moich jednostek nie przeprowadzily kontroli powtórnej Sekcji 8, co oznaczalo, ze nie otrzymam czesci wspomaganej czynszów za ten miesiac. Pózniej Departament Strazy Pozarnej w Minneapolis postanowil skontrolowac budynek mieszkalny i zawiódl mnie na rózne sposoby. Przeprowadzili dwie inspekcje. Na szczescie unikalem grzywny.

Biuro Prokuratora Okregowego wezwalo mnie tuz przed pierwsza debata, aby poinformowac mnie, ze moje odwolanie do sadu podatkowego w sprawie oceny mojego mieszkania zostanie wyrzucone z sadu, poniewaz nie dostarczylem informacji o czynszu i koszcie do oceny miasta zgodnie z wymogami prawa . Poniewaz nie wiedzialem o wymogu prawnym, mialam miesiac na dostarczenie informacji. Oceniajacy chcial, aby kazdy pomyslodawal informacje na temat budynku, w tym dostep do planów i kopii umów najmu dla wszystkich najemców w ciagu ostatnich czterech lat. Nie moglem tego zapewnic w czasie. Budynek zostal oceniony za sto tysiecy dolarów wiecej niz to, co zostalo oszacowane w niedawnej ocenie.

W Milford, w stanie Pensylwania, gdzie bylem wlascicielem domu, sasiad chcial, zebym pozwolil firmie gazowniczej na to, aby rurociag podjechal pod mój podjazd, który przejechal przez moja wlasnosc. Zgodzilem sie, dopóki nie przyjalem zadnej odpowiedzialnosci w przypadku wypadków. Po serii telefonów adwokat sporzadzil odpowiednie dokumenty. Ale ten czlowiek szybko zaplanowal operacje raka i potrzebowal mnie, aby podpisac dokumenty szybko dajac pozwolenie firmie gazowej na rozpoczecie wykopalisk. Chcial sie przekonac do cieplego, ogrzewanego gazem domu. Zima nadejdzie wkrótce.

my pikowac Minneapolis City Hall

Mialem równiez obowiazki jako wspólprzewodniczacy grupy wlascicieli, Komitet ds. Praw wlasnosci Majatku Metro. Czlonek, LeRoy Smithrud, który od dawna mial klopoty, ale uprzednio sprzeciwil sie naszym propozycji pomocy, teraz prosil mnie, abym przyszedl do Izby Miasta, aby wziac udzial w spotkaniu 13 sierpnia, w którym obawial sie, ze Rada glosuje na jego Budynek wyburzony. Byl to dziesieciopietrowy budynek mieszkalny zlokalizowany przy alei Dupont Avenue 2400 w pólnocnym Minneapolis.

Smithrud mial kilka naruszen kodu, z których jedna byla lakierowana farba w poblizu dachu. Wspinajac sie po drabinie z pedzelkiem i wiadrem w reku, upadl na ziemie i ciezko ranil plecy. Nie mógl zrealizowac zlecen pracy w odpowiednim czasie. Miasto ponownie przebudowalo teren, aby nie pozwolic na budowe mieszkan. Gdyby nieruchomosc Smithruda nie miala zadnych zlecen pracy, bylaby ona dziadkiem. Niestety, stracila ona ochrone, a Rada glosowala za rozbiórka.

Wiekszosc srodowego popoludnia spedzilem w sali Rady jako przyszlego swiadka. Sprawa LeRoy Smithruda pojawila sie póznym popoludniem. Kiedy nadeszlo, fotel zarzucal, ze tylko Smithrud moze mówic. Nasze zamierzone swiadectwo nie zostalo wysluchane.

Dlugie czekanie pozwolilo mi jednak slyszec zeznania dotyczace sprawy Morrisa Klocka, innego wlasciciela Northside. Klock, który zarzadzal dupleksem bedacym wlasnoscia starzejacych sie rodziców, nie zdolal uniemozliwic intruzom zajmowania sie narkotykami w budynku. Byl tez incydent z bronia. Policja domagala sie, aby Klock przedstawil "plan zarzadzania".

Jego plan wezwal do szukania pasów wszystkich gosci do budynku. Zarzut apelacyjny byl przerazony. Moze chcialby spojrzec na kobiety!

Równie przerazajace bylo oskarzenie Klocka, ze ??mezczyzna przewodniczacy posiedzenia Rady Miasta, Don Samuels, fizycznie zaatakowal go w piekarni na Broadwayu. Zazadal, aby policja aresztowala Samuela, który sprawowal przewodnictwo komisji rady nadzorujacej policje. Oczywiscie nie.

My na korytarzu po spotkaniu kibice Smithruda wylosowali plan. Ratusz w Minneapolis byl niepoprawny. Bedziemy pikowac zlacze. Zapowiedzialem, ze znów spotkamy sie przed ratuszem dwa dni pózniej, w poludnie w piatek, 15 sierpnia. Inny potencjalny swiadek odmówilby rozmowy, Mary Gaines, powiedziala, ze ??przyjedzie na impreze grupe dzieci. Gaines, który prowadzil organizacje non profit, która dostarczala mieszkania do wydalonych przestepców, byla kandydatem Partii Niepodleglosci na stanowisko przedstawiciela panstwa w 58B (moja okreg) w 2006 roku. Jej grupa chciala zamieszkac w mieszkaniu Smithruda.

Nastepnego dnia, czwartek, musialem przygotowac prasowe wyjscie na gazety i stacje telewizyjne. Zlozylem znak z duzym, pionowym napisem: DFL Przechylony poziomo, czytajac "Nie zapominaj o kradziezy". Konsekwencja bylo to, ze partia DFL (Demokratyczna Partia Ludowo-Robotnicza) wladna w Minneapolis zlupala wlasnosc prywatna w miescie. Glosowalo, aby rozbic konstrukcyjne budynki dzwiekoszczelne, dostosowane do kaprysu biurokratów i grup sasiedzkich. Gospodarze wlascicieli czynszu wynajmowali znacznie wyzszy standard walki z przestepczoscia niz miasto dla wlasnej policji. Ta grupa urzedników miejskich byla chciwa i pozbawiona kontroli.

Pomnik Huberta Humphreya, burmistrza Minneapolis w latach czterdziestych XX wieku, stojacy przed Minneapolis City Hall po poludniowej stronie. Idea naszego protestu bylo to, ze zlozylibysmy skarge do burmistrza Humphreya, jak jego uczciwe miasto zostalo zdegradowane pod monolitycznym kontrola wlasnej partii, DFL. Polityka w Minnesocie nie byla tym, o czym kiedys byla. Mielismy osoby w izbach Rady Miejskiej, nie dopuszczajace swiadków, prowadzacych kancelarie kangury, usmiechniete, gdy oskarzano sie o napasc, a ogólnie niszczac wlasnosc, nie dlatego, ze to bylo sluszne, ale dlatego, ze mogly. To byla skorumpowana kultura polityczna.

Moja rola, oprócz organizowania i upowszechniania tego wydarzenia, polegala na upewnieniu sie, ze rogat byków pracowal. To nie. Cos bylo nie tak z bateriami. Zrobilem kilka wycieczek do Menards, aby uzyskac wlasciwe. Wtedy musialem pospieszyc na impreze. Pod scislym sciemnieniem zaparkowalam samochód w rampie niedaleko ratusza - ten, w którym pierwsze pietnascie minut to 3,00 dolarów, a pietnascie minut po tym jest 15,00 dolarów - i dolaczyla do malej grupy ludzi zgromadzonych przed ratuszem. Terry Yzaguirre przeprowadzila wywiady z niektórymi z nich na jej blog. Kilka policji obserwowalo nas ostroznie.

Darn, bullhorn nadal nie dzialal. Podskoczylem na scianie oporowej, aby przekazac przemówienie na zywo do posagu Huberta Humphreya. Bylem na rant i roll, szybko pokrywajac wiekszosc tego, co mialem do powiedzenia. Wtedy inni dolaczyli do nich Morris Klock; - powiedzial kilka slów. LeRoy Smithrud mówil takze. Mysle, ze gwiazdy pokazu to Mary Gaines i dzieci, które jej towarzyszyly.

Eksperymentowalismy z intonami. Grupa trojga dzieci w wieku 6 do 10 lat podeszla do: "Daj nam domy, a nie wolne miejsca - daj nam domy, a nie wolne miejsca". Dorosli z sercem przylaczyli sie. Jak zauwazylem w moim raporcie na forum e-demokracji Nazajutrz "to byla przyszlosc rozmowy z Minneapolis" Chcieli zakonczyc nonsens w rozbiciu domów z powodów politycznych. Nawet dzieci mogly zobaczyc glupstwo tego.

Nasz wiec poszedl na godzine, podczas gdy zastepcy szeryfa i policja obserwowali z daleka. Nikt nie wyszedl z ratusza z wyjatkiem mlodej kobiety z notatnikiem. Ale przeprowadzilismy nasza demonstracje zgodnie z obietnica. Demonstranci podzielili sie miedzy czlonkami grupy wlascicieli a tymi zwiazanymi z Mary Gaines. Pociag lekki kolejowy minal co kilka minut. Nie bylo tam mediów, z wyjatkiem Terry Yzaguirre i jej bloga. Podziekowalismy policji podczas demontazu. Pomachali.

To mi krzyczalo, ze wyruszam na tor jako kandydat na Kongres. To pikowanie w City Hall mialo niewiele wspólnego z kwestiami Waszyngtonu; To byl wlasciciel, Smithrud, który wpakowal sie w klopoty i pomyslal, ze mozemy pomóc. Picketing moze mu nie pomóc, ale moze to zniecheci przyszle czyny rzadu miasta.

Wyrejestrowalem strone Niepodleglosci jako rzecznik imprezy w moim komunikacie prasowym, poniewaz Peter Tharaldson powiedzial, ze interesuje sie sprawa Smithruda. Byl takze zainteresowany kampania na rzecz reprezentacji panstwa brata LeRoy, Rogera Smithruda. Tharaldson pomyslal, ze móglby dostac specjalnego reportera do imprezy pikowania, jesli ja mielismy. Ale nie moglem tego potwierdzic. Wiec byl to swoisty rodzaj sponsoringu. Prasa nie byla zainteresowana zadnym wydarzeniem.

teraz zorganizowac komitet kampanii

Druga droga, aby dotrzec do prasy, jak powiedzialem na wstepie tego rozdzialu, pozyskiwanie funduszy na wsparcie platnej reklamy. Kto byl potencjalnymi darczyncami? Oczywiscie mialem przyjaciól z gospodarzami, ale nie chcialem ich wywalac z powodu kampanii w Kongresie bylem scisle moim wlasnym projektem. Wiekszosc czlonków naszej organizacji wlascicieli domów byla politycznie konserwatywna, a ja mialem lewicowe poglady, takie jak socjalizm medycyny, które byly zaawansowane w mojej kampanii. Korzystalem z tego, ze bylem Watchdog i telewizja kablowa grupy, i nie chcialem dalej intruzowac na hojnosc i poblazanie czlonków.

To pozostalo czlonków Partii Niepodleglosci. Tutaj warto szukac darowizn. Problemem jest to, ze jeszcze nie mialem jeszcze organizacji kampanii. Czlonkowie partii potrzebowali pewnosci, ze moja kampania miala jakas strukture i szerokie wsparcie. Ponad miesiac minelo od czasu zlozenia w lipcu, a kampania byla glównie ze mnie. Chociaz bylam przyzwyczajona do takich, musialem teraz starac sie o zorganizowanie prawdziwej kampanii. Oznaczalo to doprowadzenie innych ludzi. Oznaczalo to komitety, przydzielanie funkcji, pozyskiwanie funduszy i inne rzeczy.

Odwrócilem sie do Red Nelson. Po raz pierwszy zapoznalem sie z funduszem dla Tammy Lee w kregielni z Dolina Doliny, kiedy wybiegla na Kongres w 2006 roku. Czerwony biegal wtedy w parlamencie panstwowym. Odwiedzajac eksponat Boba Dylana w galeriach Weisman na kampusie uniwersyteckim w Minnesocie w nastepnym roku, zobaczylem taboret, który zostal ofiarowany na wystawe przez "Czerwonego Nelsona" z Ten O'Clock Scholar. Czy to byla ta sama osoba?

Tak, to bylo, potwierdzil Red. Byl niegdys wlascicielem dziesiecioosobowego Scholar w Dinkytown, gdzie Dylan wystepowal podczas studiów na uniwersytecie i rozwijal osobowosc muzyczna przed wyjazdem do Nowego Jorku. Tak wiec Red gral w karierze Bob Dylana. Podobnie jak wiele z mojego pokolenia, pobudzilem Dylana jako charyzmatyczna obecnosc w muzycznej historii i wlasnym doswiadczeniu zyciowym. (Patrz artykul)

W kazdym razie, Red Nelson umiescil moje nazwisko w nominacji w Senat popierajacym konwencje i pózniej wyszlismy na jakies piwo. Zapytalem Nelsona, czy bedzie moim menadzerem kampanii. Zgodzil sie ze zrozumieniem, ze nie bedzie to wymagalo zbyt duzo pracy. Zgodzil sie równiez zorganizowac spotkanie, aby organizowac moja organizacje kampanii. Spotkanie odbedzie sie w jego domu w Columbia Heights na 37. Ave. N.E., czwartek, 21 sierpnia 2008 r., O godzinie 19.00.

To byl plan. Wyslalem list, który oglosil spotkanie ponad 100 osobom z Independence Party. Pismo z dnia 18 sierpnia. Ludzie powinni miec dzien lub dwa, aby przyjrzec sie temu i zdecydowac, czy wziac udzial w spotkaniu.

Kiedy przybylem do domu Reda okolo godziny 7:00, nikt inny tam nie bylo. Czekalam na werandzie, za jablkami, na wypadek, gdyby inni przybyli na spotkanie komisji i nie mogli znalezc wlasciwego miejsca. Jednak nikt inny nie przyszedl. Bylo tylko czerwone i mnie. Usiedlismy w salonie na dole, popijajac kawe. Mialem takie doswiadczenie.

Red, który pracuje obecnie w branzy nieruchomosci, mial pewne sprawy, które trzeba wykonac. Sugerowalismy, ze jedziemy razem w jego Prius do domu kogos o pól mili, by dostarczyc jakies gazety. Czerwony powiedzial mi, ze kupil ten Prius podczas sluzby w Metropolitan Council. Chcial pokazac samochody elektryczne, aby Rada zachecala do zakupu podobnych pojazdów w przyszlosci. I Rada Met zrobila.

Byly to pierwsze "zielone" autobusy nalezace do agencji tranzytowej. Teraz majac doswiadczenie w utrzymywaniu takich pojazdów, Rada mogla kupic wiecej, jesli mialo to racje. Red byl z tego dumny. Pomógl przeniesc agencje tranzytowa, moje stare miejsce pracy, do czystszego i bardziej nowoczesnego typu pojazdu.

Bylo wiecej. Pojechalismy wokól komercyjnego rozwoju zwanego Silver Lake Village tuz przy Silver Lake Road. To bylo okolo pól kilometra od domu Czerwonego. Ten ekskluzywny rozwój przypomnial mi cos, co widzialem w Herndon, w Wirginii, gdzie mieszka moja kuzynka. Red powiedzial mi, ze prowadzil projekt przebudowy Rady Met, a jednoczesnie pelnil funkcje Przewodniczacego Komitetu Ochrony srodowiska. To bylo na miejscu starego Apache Plaza. Rada Met wziela w planistów i programistów i sprawila, ze wszystko sie zdarzylo.

Niestety niektóre budynki padly ofiara slabego rynku nieruchomosci. Nie wszystko w planie zostalo wykonane. Glównie jednak obszar ten zostal przeksztalcony z handlowej wody do stanu czystego i kwitnacego. Czerwony pokazal mi takze nowa plaze, która tworza miasto Columbia Heights na Silver Lake. Walczyl niektórzy deweloperzy, którzy chcieli tego kraju na drogie prywatne mieszkania. Teraz lepiej byloby zaspokoic potrzeby spolecznosci.

Mój wieczór z Czerwonym Nelsonem, który nie poszedl zgodnie z planem, byl jednak inspirujacy. Poznalem go lepiej. Widzialem wiecej pozytywnych spuscizny administracji Ventura. Bylem dumny, ze w tej chwili reprezentowalem Partie Niepodleglosci jako kandydat na Kongres.

Mój mailing 18 sierpnia, rozczarowujacy, poniewaz byl pod wieloma wzgledami, ostatecznie wygenerowal dwie kontrole. Tim Nelson z Zlotej Doliny przyslal mi kampanie w wysokosci 150 USD. Spotkalam Tima w konwencjach dotyczacych wlasnosci intelektualnej; Interesowal sie zastosowaniem technologii do edukacji i transportu. Kontrole 25 dolarów pózniej przyjechalo z mezczyzny w sw. Antoniego, którego nie wiedzialem.

Kontrola Tima Nelsona szczególnie otworzyla drzwi do nowych mozliwosci kampanii. Pomimo, ze juz wydalem wiecej z wlasnych srodków na korespondencje pocztowa i inne wydatki, wklad ten zachecal i nawet zobowiazal mnie do zakupu niektórych znaków na trawniku. Kupilam setki znaków i udalo mi sie umiescic kazda na trawnikach.

Równiez korespondencja przyniosla dwie propozycje miejsc do oznakowania trawników, jeden na nieruchomosci Tima na Douglas Avenue w Golden Valley i jeden przed domem Bruce'a Andersona w Crystal. Bruce byl takze kierownikiem kampanii Davida Dillona. Mieszkal jednak w mojej dzielnicy.

Red Nelson i wideo kampanii

Chociaz to sie stalo po podstawowym, wspomne jeszcze o innym projekcie medialnym. Paul Harmon, który niedawno mieszkal w poblizu autostrady Olson, niedaleko mojego domu, czesto produkowal filmy wideo dla programów pokazanych na MTN (Minneapolis Television Network), kanale dostepu publicznego w miescie. Zwolal takze w czerwcu marszrute klubu partii niezaleznosci Partii Niepodleglosciowej w dzielnicy 58B. Harmon byl przewodniczacym okregu; Bylem wiceprzewodniczacym. Harmon zgodzil sie na produkcje filmu, który móglbym wykorzystac w kampanii Kongresu. Teraz naklonilem go do rozpoczecia projektu.

Rozmawialem z przyszlym filmem z Red Nelson. Powiedzial, ze musimy rozwinac fascynujaca historie. Staraj sie nie ucierpiec - wszystkie problemy stojace przed spoleczenstwem w tym czasie. Znajdz pozytywne elementy. W zwiazku z tym zaproponowal partie Niepodleglosci w poprawie systemu tranzytowego obszaru. Mozemy krecic sceny w autobusie na Centralnej Alei. Albo moglibysmy pokazac przebudowe Silver Lake Village lub nowa plaze. Wykorzystaj te sceny jako tlo do wywiadu kandydata.

Zadzwonilem do dyrektora kampanii Deana Barkleya, Diane Goldman, aby zaproponowal, ze on i ja przeprowadzimy wywiad razem. Daloby to Barkleyowi dodatkowa ekspozycje w Minneapolis. Wyglad Barkleya ze mna wzbudziloby dodatkowe zainteresowanie filmem. Odpowiedz jednak byla taka, ze Barkley nie byl zainteresowany.

Red Nelson i ja poszlismy do Kawiarni Caribou w Silver Lake Village, aby omówic rózne opcje. Siedzielismy przy wewnetrznym stole. Nie ulega watpliwosci, ze zaczalem przegladac niektóre z moich propozycji kampanii, które chcialem uwzglednic w wywiadzie. Obejmowaly one handel, "socjalizm medycyny", polityke imigracyjna, i tym podobne. Nelson zaczal klócic sie ze mna o szczególy mojego planu. Próbowalem odpowiedziec na jego argumenty. Nagle Red Nelson powiedzial, ze chce wyjsc na zewnatrz. Podazalem.

Kiedys na zewnatrz, Nelson odprowadzil mnie do rozmowy, która mielismy w kawiarni. Powiedzial, ze mój glosny glos bije w calym sklepie. To bylo zenujace. Niektórzy klienci wyszli z krzesel i wyszli.

Gdybym mial odniesc sukces jako kandydat na polityke, musialbym zrozumiec, ze dogmatyczne argumenty odwracaja ludzi. Nie próbuj udawac, ze masz wszystkie odpowiedzi. Posluchaj ludzi. Powiedz: "Moze to zadziala" zamiast "to jest odpowiedz". Nie zdawalem sobie sprawy z tego, ze zrobilem w kawiarni. Pozwolilem, ze moze Czerwony ma sens. Jego skarga brzmiala jak moja zona mówila mi przez lata.

Red Nelson bylby rozmawca; Paul Harmon, producent i czlowiek kamery. Rozmawialibysmy na rozmowe w czwartek, 2 pazdziernika. Harmon odlozyl to wydarzenie na jeden dzien, poniewaz byl zajety projektem utrzymania, w którym mieszkal i pracowal w St. Paul. Wzialem Harmona i jego sprzet i pojechalem do domu Red Nelsona w Columbia Heights, aby strzelac. Po pierwszym rozwazeniu wywiadu na zewnatrz kawiarni Caribou Coffee przeniesiono nas na podwórko Nelsona. Przeniesilismy stól piknikowy do miejsca niedaleko jeziora. Czerwony siedzial na jednej stronie stolu, a ja na drugim.

Kilkadziesiat godzin przesluchania przerwal raz czlowiek, który odpowiadal na reklame, aby kupic stary samochód hybrydowy Red Nelsona - ten, który zainspirowal inwestycje w "zielone autobusy" w Metro Transit. Sam wywiad skupil sie na moich róznych kwestiach - handlu, imigracji itp. Bylem nieco mniej dogmatyczny niz móglbym miec Czerwony i nie rozmawialem o tym osobistym problemie. swiatlo przesunelo sie w okresie wywiadu. Patrze prosto w slonce. Pomimo, ze rustykalne ustawienie dodalo wizualnego apelu, moglibysmy robic tak dobrze, jak krecic wywiad w domu Reda.

Dalem Paulowi Harmonowi 100 dolarów z pieniedzy czynszowych, gdy wspomnial, ze to zrobienie mialo jakas prace; A Red dal mu 20 dolarów, wklad do mojej kampanii. W zamian Pawel powiedzial, ze da nam zarówno kopie przesluchania. Gdybysmy mieli to pokazac przed wyborami, musialby wkrótce pracowac nad edycja tasmy. Wieczorem poprosil o szczeline czasowa. To zawsze dzialalo najlepiej.

Z perspektywy czasu nie sadze, ze tasma zostala nadana w czasie wyborów. Harmon powiedzial cos w tej sprawie w wyborna noc. Powinnismy wczesniej rozpoczac projekt. To nie zaczelo sie dopiero po pierwotnym. Kampanie musza budowac sie w dodatkowym czasie z powodu rozczarowan, opóznien i bledów.

pierwsze wybory

W pewnej chwili, w mojej kampanii z niskim postepem, doswiadczajac kilku burzliwych wydarzen zwiazanych z Republikanska Konwencja Narodowa w St Paul i pierwszym z kilku grzybów Northside, przybylem do dnia pierwszego, 9 wrzesnia. Moje miejsce glosowania mialo miejsce na dziedzincu dziedzictwa narodowego, który zapewnia mieszkania dla seniorów, a nie w Akademii W. Harry Davisa, szkoly, która jest frontem Glenwood Avenue, która byla moim miejscem wyborów w poprzednich wyborach. Druga czesc dnia zostala podjeta w celu wspomagania wysilku Briana Moore'a.

Dean Barkley zaprosil swoich zwolenników poczta elektroniczna do udzialu w "zwycieskiej imprezie", gdyby to bylo na posterunku VFW 425 na 100 Shady Oak Road w Hopkins, poczawszy od godziny 19:00. Sesje zamkniete o 20:00 Przybyl wkrótce po tym czasie. Pomimo tego, ze bylem kandydatem, niewiele uznalo moja obecnosc.

Roger Smithrud, brat LeRoy, patrzyl na ekran laptopa. Pewne wstepne powroty byly. Powiedzial, ze mam okolo 600 glosów. Moje serce utonelo. Pomyslalem, ze lepiej zrobie. Moze ta cala idea kampanii byla bledem.

Glównym zainteresowaniem w tym spotkaniu byla osoba, która wygra pierwszorzedne miejsce w Senacie Stanów Zjednoczonych. Bylo siedmiu kandydatów. Steve Williams zostal poparty przez konwencje partii. Dwoma znakomitymi odbiorcami byli Dean Barkley i Jack Uldrich. Pózniej wieczorem Uldrich przyznal sie. Barkley mial wygodne prowadzenie. Bylby nowym kandydatem Partii Senatu.

W domu, zalogowalem sie do strony internetowej Sekretarza Stanu. Moje glosy wzrosly do ??ponad 800. Ale to wciaz rozczarowujace wyniki. Otrzymalem mniej niz 2% calkowitego glosu glównego. Keith Ellison uzyskal okolo 73% glosów; I jego rywal DFL, Gregg Iverson, okolo 13% - ponad 11%, które trafily do kandydata na Republike Barbary Davis White. Przywódca DFL wkrótce zmiazdzyla moja kampanie.

Nastepnie popatrzylem na glosy otrzymane przez innych kandydatów Independence Party na Kongres. Ich sumy byly rozczarowujace. Wyniki przedstawione w tydzien pózniej byly nastepujace:
 

Dzielnica kongresowa
Niezalezny kandydat partii
Liczba glosów kandydata IP

Procent kandydata IP ogólem

1
Gregory Mikkelsen
1,005
2.27%
2
zaden
3
David Dillon
674
1.88%
4
zaden
5
Bill McGaughey
828
1.79%
6
Bob Anderson
821
2.04%
7
zaden
8
zaden

Uwaga: w trzecim okregu kandydat David Dillon otrzymal 674 glosy, czyli 1,88% ogólu. Inny kandydat na IP, Steev Ramsdell, otrzymal 252 glosów, czyli 0,70% ogólu. Obaj kandydaci Partii Niepodleglosci mieli lacznie 926 glosów, co stanowilo 2,58% ogólu. W okregu 6 kandydat IP Anderson Bob Anderson nie zostal zaakceptowany przez partie. Partia Niepodleglosci zamiast poprzec zatwierdzila kandydata DFL Elwyn Tinklenberg.

Wyniki partii Niepodleglosci, podstawowe dla Senatu USA, brzmialy nastepujaco: Dean Barkley, 6 633 glosów (58,51% glosów na WZA); Jack Uldrich, 1.408 glosów (12,42% lacznej wlasnosci intelektualnej); Steve Williams, 803 glosów (7,08% calkowitego udzialu w rynku); Kurt Anderson, 762 glosy (6,72% lacznej wlasnosci intelektualnej); Doug Williams, 641 glosów (5,66% lacznej wlasnosci intelektualnej); Darryl Stanton, 628 glosów (5,54% lacznej wlasnosci intelektualnej); I Bill Dahn, 460 glosów (4,06% calkowitego udzialu w rynku).

Oczywiscie calkowite glosy oddane w partiach dla Senatu USA byly znacznie wieksze. Norm Coleman, republikanski zasiadajacy, otrzymal 128 951 glosów w skali calego kraju. Al Franken, nominowany do DFL, mial 162.485 glosów. Challenger DFL dla Franken, Priscilla Lord Faris, mial 74.175 glosów.

To rzeczy w perspektywie. Chociaz zrobilem zle, to mialem reszte imprezy z mozliwym wyjatkiem Dean Barkley. Co mnie zaskoczylo, ze ja, praktycznie odpisane przez partie, faktycznie uzyskalem wiecej glosów niz David Dillon, chociaz laczna liczba glosów oddanych na kandydatów do IP w III okregu byla wieksza. Najsilniejszy kandydat na IP Congressional byl w 1. dzielnicy - nic dziwnego, poniewaz kiedys reprezentowal Tim Penny. Kandydat na 6. dystrykcie otrzymal w przyblizeniu taka sama liczbe glosów co ja.

Te wyniki byly zwodnicze. W wyborach powszechnych, Dillon wylonil sie na szczycie wsród kandydatów IP Congress. Kandydat na 6. miejsce, Bob Anderson, mial druga co do wielkosci liczbe glosów - wystarczylo, aby wyrzucic Michele Bachmann. Zrobilem lepiej niz to, co zrobilem w podstawowym. Kandydat na I kw. Otrzymal teraz mniej glosów niz moja. Jednak kandydat na senator, Dean Barkley, byl znowu w lidze sam, gdy przybyl do kandydatów Independence Party przyciagajacych glosy.

 

do nastepnego rozdzialu

 

    do: 2008race4congress.html

 

 


COPYRIGHT 2008 Thistlerose Publications - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEzONE

http://www.BilMcGaughey.com/chapter13j.html