rozdzial Pietnascie

Kontakt z Wyborcami

 

W dzisiejszych czasach, gdy ktos zglasza sie do biura, na przyklad Kongresu, kandydat otrzymuje mnóstwo ofert od firm dostarczajacych materialy kampanii. Istnieja pocztówki kampania, naklejki na zderzak, koszulki do noszenia w paradach, kapeluszach, dlugopisach, banerach, guzikach, billboardach, znakach stoczni, naklejek magnetycznych, ulotkach do zawieszania na klamkach i, oczywiscie, ulotek dla kampanii lub ulotek Osobiscie, mam nadzieje, z ladnymi zdjeciami kandydata i rodziny. Kiedy pobieglem do Senatu w pierwotnej partii Niepodleglosci w 2002 r., Zamówilem pudelko malych czerwonych grzebieni z moim imieniem jako kandydat i adres strony internetowej. Kilku wciaz siedzi na pólce w mojej lazience.

Nowy typ produktu to robo-calling. Kandydat rejestruje wiadomosc dla wyborców, a polaczenie jest wybierane automatycznie. Zazwyczaj przybywa wokól kolacji. Nastepnie sa reklamy w radiu, telewizji lub telewizji kablowej. Sa konwencjonalne ogloszenia prasowe. Na przyklad Star Tribune przeslal mi zachety do reklamowania w swoim dokumencie, ze reklama w Star Tribune i Startribune.com wyniosla 1,7 miliona potencjalnych wyborców w Twin Cities. Nie ujawnila ceny.

Biore pod uwage oferte, która pokazuje cene, ale nie cos takiego. Ponadto dowiedzialem sie z doswiadczenia, ze Star Tribune zastrzega sobie prawo do odrzucania reklam z politycznie obrazliwym przeslaniem. W 2002 r. Moje poparcie "godnosci dla bialych mezczyzn" jako kwestii kampanii bylo interpretowane jako oznaczajace, ze musze nienawidzic innych ludzi. "Dzial prawny" w gaze nie zezwalalby na uruchamianie mojej proponowanej reklamy, nie usuwajac tego wyrazenia. Opozycja wobec wolnego handlu nie byla tak kontrowersyjna, ale nigdy nie wiadomo, co beda myslec gazeta.

Gdybym byl bogatym czlowiekiem, kupilbym niektóre z tych produktów. Nie bedac bogatymi, nie moglem sobie pozwolic, aby wygrac z takim dlugim kursem, zwlaszcza gdybym sam finansowal wiele. Zaczalem wiec od prostego produktu - wizytówki, niestandardowego dla kampanii, który ujawnil informacje kontaktowe. Sam wydrukowalem je na komputerze. Wygladaly okropnie.

drukowane karty i ulotka na pól strony

Potem mialem kilka kart profesjonalnie wykonanych w Office Max. Zamienilem poczatkowo tysiac kart z wyrózniajaca flaga w tle. Po drugiej stronie znajduje sie równiez oswiadczenie, zachecajace ludzi do kontaktu mnie jako potencjalnego mówcy. Taka karta w tej ilosci kosztowala mnie 70,00 dolarów, bez podatku. Faktycznie otrzymalem rabat, poniewaz karty nie byly dostarczane, gdy obiecano i potrzebowalem kart szybko.

Wzialem szanse na ulotki. Nie mialem zadnego. Zamiast tego na malej, zlotej kartce pojawila sie niewielka wiadomosc. W marginesie znalazl sie slodki zamiar polkniecia w poblizu wiezy swiatla w morzu.

Tekst przeczytal:

"Czy nie cieszysz sie uczciwoscia dla nie-dlugich partii, aby ubiegac sie o kongresy w Kongresie w Minneapolisie i korzystaniu z Suburbanów?

OK, moze DFLer Keith Ellison jest prawdopodobnie zwyciezca w 5. dystrykcie (Minneapolis i przedmiescia) wyscigu na Kongres. Potrzebujemy jednak rzeczywistych dyskusji na temat naszej przyszlosci, gdy wybieramy ludzi do reprezentowania nas w Waszyngtonie.

Dwa pytania: czy USA moga odwrócic swój roczny deficyt handlowy w wysokosci 700 miliardów dolarów? Czy nasze wnuki moga byc szczesliwe w swiecie bez oleju? Porozmawiajmy o tym w kampanii wyborczej.

Bill McGaughey, kandydat Partii Niepodleglosci na Kongres w 5. Okregu, opiera swoja cala kampanie na odpowiedzi na te dwa pytania. Nic wiecej. Tylko te dwa pytania.
Jakkolwiek wiele polityk Busha zarzucila naszej przyszlosci, zawsze jest nadzieja, jak mówi jeden z kandydatów na prezydenta. Niech bedzie realistyczna nadzieja. Przygotujmy sie teraz, aby ludzkosc przetrwala nadchodzaca próbe, a nawet pomyslnie.

Aby rozpoczac, zapoznaj sie z oswiadczeniem kampanii McGaugheya, "Manifest naszych przyszlych mozliwosci", pod adresem http://www.newindependenceparty.org. Nastepnie spotykaj kandydata. Zapros go, aby przemawial na spotkaniu grupy, do której mozesz nalezec. Zapros Keitha Ellisona i innych kandydatów. Skupmy tegoroczne wybory na naszej dlugoterminowej przyszlosci. "

W mniejszych wydrukach, na dole tej ulotki, byl zastrzezeniem: "Przygotowal i zaplacil za Bill McGaughey dla Komitetu Kongresu, P.O. Box 3944, Minneapolis, MN 55403. "Peter Tharaldson powiedzial mi, ze powinienem umiescic pudelko wokól tego oswiadczenia. Jednak setki zostaly juz wydrukowane.

Z retrospektu ulotka mogla byc lepsza. Powinienem byl powiedziec wiecej o mnie i mniej o Keith Ellison. Pomyslalem jednak, ze glówna odpowiedzia na moja kampanie osób trzecich byloby to, ze nie moglem wygrac. Chcialem to uznac i zrozumiec. Chcialbym równiez skoncentrowac swoje kwestie tak ostro, jak to tylko mozliwe, aby zareagowac na niewielka liczbe wyborców, którzy takze odczuwaja silne strony. Chcialem publicznie promowac strone internetowa, podajac adres URL, a takze zachecac ludzi do przeczytania "Manifestu", który podsumowal kwestie kampanii. W tym czasie mialem tez nadzieje, ze ludzie zapraszaja mnie do rozmowy w organizacji, do której naleza. Jesli to sie wydarzylo, moje Kampania miala szanse.

rutynowa dystrybucja ulotek

Moja pierwsza mysla bylo to, ze moglem przyczepic lub przykleic te jasna zlota ulotke na publicznych tablicach ogloszen, na przyklad w kawiarni lub pralniach. Widzialem tez tablice ogloszen w kioskach, które znajduja sie w róznych punktach na trasie "Grand Rounds" prowadzonej przez zarzad Parku Minneapolis. W kiosku Quaking Bog niedaleko Glenwood Avenue znajdowala sie mapa przedstawiajaca rózne lokalizacje. Napisalem te informacje na kartce papieru. Poszedlem równiez do Yellow Pages, aby znalezc nazwy i adresy kawiarni w 5. dystrykcie. Caribou Coffee, Starbucks i Dunn Brothers byly glównymi, ale byly tez inne. Launton bylby kolejnym dobrym miejscem do znalezienia publicznych tablic ogloszen. zólte strony mialy tez listy z nich.

Fakt, ze tablica ogloszen w poblizu parku Quaking Bog byla pusta, sprawila, ze ??bylem zdenerwowany. Byc moze publicznosc nie mogla publikowac ogloszen, a pracownicy parków wyrzucily ich tak szybko, jak byly ksiegowane? Na zasadzie ostroznosci zadzwonilem do Dzialu Parków i Rekreacji w Minneapolis, aby dowiedziec sie, jaka byla ich polityka dotyczaca zamieszczania ogloszen na tych biuletynach. Nikt nie wiedzial.

Ostatecznie zwrócono sie do kobiety z pewna odpowiedzialnoscia za te sprawe. Jako stosunkowo niedawny pracownik, ona równiez nie znala tej polityki. Powiedziala, ze ??sprawdzi inne osoby w tym dziale i wróci do mnie. Ostateczny werdykt byl niejasny. Polecono mi porozmawiac z pracownikiem parku najblizszym omawianym kioskiem - w tym przypadku z kims w schronisku przyrody Eloise Butler - aby uzyskac pozwolenie. Ta osoba wyrazila zgode. Wydawalo sie jednak, ze trudno bylo prosic o pozwolenie na kazdy kiosk.

Moim pierwszym krokiem bylo odwiedzenie witryn biuletynów w kawiarni w centrum Minneapolis. Pewnego wieczoru, 29 lipca, po tym, jak minely mijaki na parking, poszedlem ulicami sródmiescia, trzymajac w reku zólte listwy. Wiele z wymienionych kawiarni zostalo zamknietych przez caly dzien. Niektórzy wyszli z firmy. Wpadlem jednak do Petera Tharaldsona, który mieszkal w mieszkaniu na poludniowym skraju centrum. Wtedy bylam gotowa nazywac to dzien. Jak pamietam, nie wyslalem ani jednej ulotki.

Moim nastepnym ruchem bylo zbadanie okolicy wzdluz alei Hennepin, która skierowala sie na poludnie od Franklin Avenue. Moje szczescie poprawilo sie. Zostawilem ulotne ulotki na pólce w sklepie alkoholowym i na stole w Sebastian Joe's. Hollywood Video mial mala tablice informacyjna, w której otrzymalam zgode na publikowanie mojej pólstronnej ulotki. W 2540 Hennepin takze znajdowal sie pralniczy pralek. Dunn Brothers w parku Loring mial równiez tablice ogloszen, chociaz jego zawartosc zostala usunieta co miesiac. Odkrylem, ze czesto publikuje dwie czesci literatury: ulotke na pól strony i wizytówke. Gdy tablica ogloszen brakowala miejsca dla ulotki, zwykle moglem dopasowac mala wizytówke.

W nastepna niedziele, 3 sierpnia, znalazlem mój rowek. Poczawszy od University Avenue okolo 10. ulicy S.E., pracowalem na wschód do Dinkytown, odwiedzajac sklepy i miejsca jedzenia po drodze. To niekoniecznie kawiarnie czy pralnie. Chcialbym zapytac wlasciciela, czy przedsiebiorstwo posiada publiczna tablice ogloszen. Gdyby byl taki, zazwyczaj otrzymalem zgode na umieszczenie mojej ulotki. Jesli nie, to bylo w nastepnej lokalizacji. Tego dnia spedzilem trzy lub cztery godziny.

To byla letnia sesja na uniwersytecie. Ludnosc studentów nie ma. Z drugiej strony, poniewaz byla niedziela, bylo mniej problemów z parkowaniem. W moim wolnym czasie moglem spacerowac po kampusie, publikujac ulotki na tablicach z pinezkami lub tasma. Kioski znajdujace sie w centrum handlowym niedaleko Northrup Auditorium byly opatrzone ulotkami. Próbowalem okazywac szacunek wobec innych. Nie pokrywalbym czegos, na przyklad koncertu, który nie dotarl do daty wygasniecia. Jednakze, gdzie tylko moglem, wkladam wlasne ulotki.

Po przejsciu przez wiekszosc kampusu na Wschodnim Brzegu, podszedlem do mostu Waszyngton Avenue do Zachodniego Brzegu, szukajac oczywiscie lokalizacji na moscie. Zadzwonilem do duzej grupy firm z Seven Corners na pólnocy do daleko od Cedar Avenue w Zachodnim Brzegu, gdzie znajdowaly sie sklepy spozywcze w Somalii. Wielu przedsiebiorców z Somalii powiedzialo, ze sprzyjaja kandydatom osób trzecich. Docenilem te opinie. Uczylem sie, ze nie bój sie wchodzic do sklepu kogos bez zaproszenia, ale zamiast tego próbowac oddzialywac z ludzmi.

Watpliwosci mojej kampanii na rzecz Kongresu byly rzeczywiscie ta procedura odwiedzania sklepów. Juz nie korzystalem z moich list z Yellow Pages, aby znalezc pralnie i kawiarnie, ale zamiast tego zatrzymywal sie na wszystkich komercyjnych placówkach po obu stronach ulicy. Zapytalem kazdego wlasciciela, czy byla publiczna tablica ogloszen. I tak, moja kampania stala sie ukierunkowana na ulice. Wsród róznych tras omówilem:

Cala odleglosc od Franklina do Lake Street, zarówno na Hennepin, jak i Lyndale;
Odcinek od centrum do Lake Street wzdluz Chicago Avenue, a nastepnie zachód wzdluz Lake Street do I-35W;
Niektóre z obszarów Uptown;
Broadway Avenue miedzy Emerson i Aldrich, a takze wokól Alei Waszyngtonu;
Penn Avenue miedzy Broadway i 44th Street;
Mala czesc Centralnej Alei pomiedzy ulicami 24 i 25;
Niektóre firmy w St. Louis Park w poblizu biura Max;
Kilka miejsc wzdluz Glenwood Avenue i w Bryn Mawr;
Firmy miedzy Lowry i Broadway na University Ave. N.E.

To bylo w takich miejscach, jak to, ze doszedlem do kroku jako kampania, która "szukala glosów" walczyla po bruku. Kampania mojego Kongresu byla odpowiednikiem wizyty w malych gazetach. Zamiast starac sie o reklame w gazetach, chcialem opublikowac ulotki lub karty w firmach, które by je zaakceptowaly. Równiez odwiedzilem cala gazete Watchdog w Minneapolis - ponad dziesiec z nich - stukanie ulotka na pól stolu na zewnatrz stoiska. Chcialbym sprawdzic podaz gazet i stan stoiska. Na tylnym siedzeniu mojego samochodu spoczywalo mnóstwo stosów gazet, które moglyby trafic do pudelek, jesli zajdzie taka potrzeba.

W jedna niedziele sierpnia, byc moze na 17. miejscu, objelam cala trase "Grand Rounds" prowadzona przez Zarzad Parku, zamieszczajac ulotki. Nie chcialem juz pozwolic. Jesli Zarzad Parkowy byl przeciwny delegowaniu, jego pracownicy mogliby po prostu usunac material. Odkrylem jednak, ze znaczna liczba kiosków - od 30 do 50 procent - nie zawierala publicznych tablic ogloszen. Zamiast byc czterostronne z jednej strony wolne, niektóre kioski byly tylko dwustronne. Mapy Park Board i inne materialy zajmowaly cala przestrzen. Wyslalem ulotki, gdzie byla pusta powierzchnia, a poza tym opuszczalem sam kiosk.

Szlak Grand Rounds, dla zainteresowanych, rozpoczal sie dla moich celów w Quaking Bog kiosku na Theodore Wirth Parkway, na poludnie od Glenwood. Jechalem na pólnoc na Wirth Parkway, przechodzac przez pole golfowe, gdzie park staje sie Victory Memorial Drive, a nastepnie skrecic w prawo i wsiasc na wschód do Weber Park, na zachód od rzeki Mississippi. Nastepnie trasa przecina rzeke, kierujac sie na St. Anthony Parkway do Columbia Heights. Tutaj wydaje sie byc przerwa.

Trasa Grand Rounds wznowi sie w parku James Rice niedaleko wyspy Boom na alei Plymouth Avenue. Nastepnie biegnie wzdluz tego parku, aby stac sie East River Road, przechodzac przez Mill City Museum w poblizu centrum Minneapolis. To idzie na poludnie na East River Road cala dlugosc miasta do obszaru wokól Minnehaha Park, a nastepnie na zachód na Minnehaha Parkway prawie do Edina. Na jeziorach Nokomis znajduja sie cztery kioski. Od tego punktu, w poludniowo-zachodnim rogu Minneapolis, trasa prowadzi na pólnoc do miejsc w poblizu jeziora Harriet, a nastepnie jeziora Calhoun; A nastepnie przejezdza wzdluz poludniowej strony Jeziora Wyspy i wreszcie wraca do Parku Teodora Wirtha. Sa dwa miejsca kiosku w poblizu Parku Loring, ale potem nie moglem ich znalezc.

Tablice informacyjne Grand Rounds, choc spektakularne w zasiegu, byly niewielka czescia mojego wysilku promocyjnego. Glównie odwiedzalem firmy. Odkad zaczalem w Minneapolis na pólnoc od Lake Street, dowiedzialem sie, ze zaniedbalem duze czesci poludniowego Minneapolis, a takze w duzej mierze zaniedbano przedmiescia. Obszary te staly sie tematem mojej kampanii w pózniejszych etapach. Zdecydowalem sie zaczac od centrów handlowych po obu stronach alei Winnetka i autostrady 55 w Zlotej Dolinie. Potem pójde na pólnoc na Winnetka az do Bass Lake Road w New Hope. Na wschód od Bass Lake Road jest ogromnym centrum handlowym - a byc moze dwoma z nich - w Crystal.

Podrózujac wzdluz Winnetki i odwiedzajac sklepy przy 36 lub 42 ulicy, opracowalam inne podejscie. Zamiast pytac wlascicieli firm, czy mieli publiczne forum, chcialbym po prostu przedstawic sie jako kandydat na Kongres i przekazac literature osobisty. To bardziej uzasadniony powód, aby odwiedzic interesy niz interesowac sie jego tablica ogloszen. I to bylo podejscie, które wykorzystalem przez reszte kampanii. Mialam racje jako kampanie. Powiedzialbym ludziom prosto, ze nie bylem demokrata, ani republikaninem, ale kandydatem strony trzeciej. Najbardziej przyjal to. To byl plus, gdy sklepik spedzil czas rozmawiajac ze mna.

Kiedys odwiedzalem sklepy wzdluz alei Winnetka, wszedlem do sklepu z alkoholem, prowadzonego przez azjatycka kobiete w srednim wieku, która tak dobrze mówila po angielsku. Poddalem sie mojej wiadomosci. Wygladala na zmartwiona, wahajac sie przez kilka sekund. W koncu podala mi duza butelke napojów bezalkoholowych. Rozumialem, co ja dreczy. Pomyslala, ze jestem politykiem potrzasajacym nia o towary. Podalem butelke tej kobiecie, wyjasniajac, ze bieglem w biurze politycznym i chcialem po prostu porozmawiac o mojej kampanii. Usmiechnela sie szeroko. Powiedzialem jej, ze mam azjatycka zone i wiedzialem, ze trudno mówic innym jezykiem. Wychodzac z drzwi, porozumiewalismy sie lepiej.

Obejmowalem ogromna czesc handlowa w Crystal i pojechalem na Broadway w strone Robbinsdale. Wlasciciel urzadzenia Northside Appliance, który znal mnie jako klienta, opublikowal moja pólstronna ulotke w oknie. Dalej w dól ulicy, w kregielni, wpadlem do mezczyzny, który powiedzial, ze jest wlascicielem wynajmu. Keith Ellison kiedys bronil handlarza narkotykami, który próbowal wydalac. Choc ostatecznie zdolal pozbyc sie tego budynku, nie docenil wysilku Ellisona. Ellison kopnal jego tylek w sadzie.

Pod koniec mojej kampanii obejmowalam równiez glówna dzielnice handlowa Robbinsdale, zarówno na Broadwayu, jak i na terenie Lakeland. Potem zwrócilem uwage na firmy na Central Avenue, poczawszy od 25th Street i jadac na pólnoc do Columbia Heights. Obejmowalem ulice handlowa Miracle Mile w St. Louis Park wzdluz 36th Street, a niektóre firmy w dzielnicy Seward w Minneapolis.

Moim najwiekszym projektem byla praca po obu stronach Alei Nicollet w Minneapolis pomiedzy Lake Street i Highway 62 na poludniu. Potem przejechalem przez autostrade 62 w Richfield. Obejmowalem wszystkie przedsiebiorstwa w Centrum Handlowym Hub, gdzie znajduje sie stojak Newsdog; A nastepnie dzielnica biznesowa Lyndale w Richfield. W tym samym wysilku zepsulem sie i zjadlem lunch w formie bufetu w cenie 5,99 USD w Old Country Buffet. Obejmowalam wczesniej ulice Penn na poludnie od autostrady nr 62, miedzy sklepem Lunds a firmami na poludnie od 66. ulicy. Przynajmniej Richfield bylby wlasciwie objety.

Nie bede cie bardziej szczególowo przedstawiac. Czulem sie dobrze, ze prowadze prawdziwa kampanie na poziomie lokalnym, nawet jesli to bylo glównie przez mnie. Moglem rozmawiac osobiscie z 700 lub 800 osobami, które moga z kolei mówic innym o mojej kampanii. Skoncentrowalem sie na sprawach biznesowych, a nie pukam do drzwi domów, bo mój czas byl ograniczony, a dzielnica byla tak duza. Równiez przedsiebiorstwa handlowe moga miec tablice informacyjna. Choc niektórzy moga mnie obwiniac, ze przeszkadzam im w prowadzeniu biznesu, menedzerowie sklepów sa praktycznie ludzmi, którzy sa przyzwyczajeni do czynienia z opinia publiczna. Jesli sa zajeci lub zirytowani, powiedza mi - byla moja teoria.

Nawet jesli znak przed sklepem powiedzial "nie solicitors", zazwyczaj wszedlem do niego w kazdym razie. W koncu nie próbowalem porozmawiac z niczyimi pieniedzmi. Bylem kandydatem na polityke i zblizaly sie wybory. Wybory sa czyms wyjatkowym. Wiedzialem lepiej, niz próbowac "namawiac" klientów w swoim sklepie politycznie. Wielu menedzerów sklepu wydawalo sie chetnie rozmawiac o polityce, o ile nie czekaja klienci.

Moje wizytówki kosztowaly siedem centów za sztuke. Ulotka pólproduktu wynosila okolo czterech centów, biorac pod uwage, ze dwa moga byc wykonane z jednego arkusza. Nie musialam zamówic wiecej niz móglbym uzyc. To byla oplacalna kampania w odniesieniu do dostaw. Mimo to potrzebowalem dodatkowej mocy ogniowej czegos podobnego do tablicy trawnikowej. Nazwisko kandydata wpisalo sie w sasiedztwie, w którym mieszkaja wyborcy. Gdy Roger Smithrud pokazal mi tani znak winylowy, który mozna kupic w dzielnicach Twin Cities, bylem zainteresowany. Znaki na trawniku przybraly jednak wymóg zaplaty na wyzszy poziom.

moja kampania dostaje tablice reklamowe

Po wrzesniu pierwotnym postanowilem ponownie uderzyc czlonków Partii Independence. Zrobilem poczte w zwiazku z organizacja komisji wyborczej. Jedyna odpowiedzia byla oferta miejsca na trawnik - Bruce Anderson. Wiec wycofalem sie z postojów i wyslalem e-mail do czlonków partii w czwartym i piatym okregu, grajac w ich podejrzanych poczuciu winy. Tytul tematu byl nastepujacy: "Nie poddawaj sie na 5. dystrykcie IP Congress race".

Mój e-mail zaczal sie od podania calkowitej liczby glosów dla kandydatów Kongresu Independence Party dzialajacych w czterech okregach, kawalku informacji, które nie zostaly opublikowane w gazetach. Napisalem: "Gdybym mógl zarobic troche pieniedzy - w przedziale od 1.000 do 2.000 dolarów - móglbym wydrukowac kilka znaków stoczni ... Jesli chcesz pomóc, mozesz wyslac czek na adres: McGaughey for Congress, P.O. Box 3944, Minneapolis, MN 55403. Zadzwonie do wszystkich autorów, aby poinformowali ich, jak wydali im pieniadze.

Mialem juz kilka miejsc, powiedzialem, ale potrzebowalem pieniedzy na znaki. Poprosilem równiez czlonków partii o pomoc w rozmowach. Na koniec zwrócilam uwage na rózne dzialania podjete przez moja kampanie. Konsekwencja bylo to, ze ciezko pracowalem nad kampania, ale potrzebowalem pomocy od czlonków partii.

Kilka osób odpowiedzialo bezposrednio. Red Nelson napisal: "Wchodz tam i dziekuje (za kandydata)." Mówiac bardziej, Dan Justesen, który byl wiceprzewodniczacym IP, wyslal e-mail z informacja, ze jego brat, Jim, byl gospodarzem Wywiadu telewizyjnego "Best of the Cities" nadawanego przez MTN. Jim Justesen przeprowadzil wywiady z innymi kandydatami z IP i byc moze bylby zainteresowany wywiadem ze mna. Szybko wyslalem e-maila do Jima, wyrazajac chec bycia na pokazie i zostal szybko przyjety. To byla duza pomoc. W koncu dostalem czek za 150 dolarów jako wklad kampanii od Tima Nelsona.

Po otrzymaniu tej kontroli, wiedzialem, ze nadszedl czas na robienie zakupów znaków na trawniku. Przeszukalem w internecie, aby znalezc sprzedawce Twin Cities, którego uzywal Smithrud. Te znaki byly wycenione na 1,72 dolarów za sztuke, a kolejne 0,34 dolarów za stojak na drut. Ale byly taniej. Mialem cytat z dostawcy w Crystal, którego sklep odwiedzilem, za 15 znaków dwustronnych o solidniejszym rodzaju za 199 USD. To bylo ponad 13 dolarów za sztuke - zbyt drogie.

W internecie znalazlem dostawce w Wyandotte w stanie Michigan, zwany Graphics SS, który stworzyl atrakcyjna oferte. To bylo specjalne dla 18 "przez 24" dwustronne znaki Coloplast, które dostarczaly 100 znaków za 237,31 dolarów, w tym koszty i podatki. Nawet jesli bede musial wykupic niektóre z wlasnych pieniedzy, to z pewnoscia warto. Po sugerowaniu jakichs zmian poprosilem projekt o trzecia próbe i zlozylem zamówienie za pomoca grafiki SS. W bialym napisze na tle jasnoniebieskiego napisu "Bill McGaughey na Kongresie Stanów Zjednoczonych (IP)".

Moglem tez kupic 100 tasme z firma D za 75.00 dolarów, co wydawalo sie dobra cena. Peter Tharaldson powiedzial mi jednak, ze Partia Niepodleglosci dysponowala posiadaczami podpisów w garazu magazynowym, który móglbym uzywac za darmo. Craig Swaggert, prezydent panstwa, mial klucz do garazu. Wiec zamówilem tylko te znaki z SS Graphics.

W miare uplywu dni mialem klopoty z kontaktem z Tharaldsonem, który z kolei powiedzial, ze nie moze uzyskac Swadgerta. Peter Tharaldson jednak hojnie zaproponowal nabycie piecdziesieciu posiadaczy z firmy z Eagan, Minnesota, Capitol Direct, która pomogla mu w kampanii "40 wiecej policjantów". Te kosztowaly 1,40 dolarów za sztuke. Zaplacil za nie; Byly one wkladem partii w moja kampanie. Wzialem do reki pudelko z uchwytami na drut. Teraz, gdy znaki przybyly do ??UPS, moglem zaczac od umieszczania na tablicy ogloszen.

Posiadam wlasnosc na Avenue Glenwood, na zachód od centrum Minneapolis, co jest doskonala baza wypadowa dla politycznych znaków. Glenwood jest glówna ulica wschodowo-zachodnia miedzy centrum i przedmiesciami. Moglem umiescic cztery znaki obok moich trzech wlasciwosci, po obu stronach Glenwood, naprzeciw róznym sposobom. Red Nelson powiedzial, ze moze równiez uzyc czterech znaków do swojego domu i innej nieruchomosci na 37th Street N.E. W Columbia Heights, który byl ciezko podrózowal. Dostalem oferty z jednej lokalizacji od Bruce'a Andersona w Crystal i od Tima Nelsona przy Douglas Avenue w Golden Valley. To sprawilo, ze dziesiec miejsc stalo.

Przez reszte miejsc oznaczonych znakiem zwrócilem sie do moich przyjaciól wlascicieli. Wyslalem wiadomosci do osób znajdujacych sie na liscie adresowej MPRAC, mówiac, ze nawet jesli nie byla to oficjalna komunikacja grupowa, z pewnoscia skorzystalbym z pomocy. To samo w sobie nie zrobilo sztuczki. Zadzwonilem do Jima Swartwooda, drugiego wspólwykonawcy grupy, proszac o jego pomoc. Wiedzialem, ze ostatnio Jim nabyl pewne wykluczone nieruchomosci. Tak, dal mi 19 lokalizacji przez telefon. Napisalem adresy na moim notatniku.

Zadzwonilem do Howie Gangestad, wlasciciela po pólnocy. Dal mi kolejne 8 adresów. Inny wlasciciel, Richard Bear, dal mi cztery miejsca na stoczni. Byl dobry, poniewaz dwa byly na alei Emersona i Fremont, jednokierunkowe ulice, które mialy duzy ruch, a drugi byl w pólnocno-wschodnim Minneapolis - moim jedynym tam. Równiez mój przyjaciel-wlasciciel, Frank Trisko, powiedzial, ze postawil znak obok swojego domu w Kenwood, a takze przed budynkiem mieszkalnym, który byl wlascicielem w Columbia Heights. Ponownie, byly dobre miejsca.

Potem zadzwonilem do Steve'a Meldahla, jednego z najwiekszych wlascicieli wynajmu nieruchomosci w naszej grupie. Bingo! Mial 60 miejsc i dal mi zgode na umieszczenie na kazdym obiekcie tablicy. Byly zbyt wiele, by wspomniec przez telefon. Meldahl wyslal mi e-mail z zalacznikiem, w którym wyszczególniono wszystkie wlasciwosci, ich adresy, a czasami nazwisko i numer telefonu lokatorów. W ponad kilku przypadkach byly to wolne nieruchomosci, które zostaly niedawno nabyte z banku. Steve robil znaczacy krok w kierunku przejecia domów przeznaczonych do likwidacji.

Wiekszosc nieruchomosci Steve'a Meldahla znajdowala sie w pólnocnej czesci stanu Minneapolis, co bylo stosunkowo niska czescia miasta. To byla twierdza kandydatury Keith Ellison. Niewielkie nieruchomosci i wynajmowane przez biednych najemców nie byly tak pozadane, aby znajdowac sie na trawnikach, jak w zamoznych miejscach, takich jak Kenwood, które maja wyzsze frekwencje wyborcze. Poza tym, ze wszystkimi promocjami, które mialy foreclosures, nie bylem pewien, ze posiadanie znaku obok domu, który byl na pokladzie, wywarloby wrazenie na sasiadach.

Byl tez problem, ze Steve, a nie mieszkajacy tam ludzie, dali pozwolenie. Jaka pewnosc mialabym, ze mieszkancy budynku Steve'a nie zgubili tego znaku, gdy go zainstalowalem i opuscilem? Dlatego uwazalem, ze warto puka do kazdego drzwi i poprosic o zgode wlasciciela na zainstalowanie oznaczenia, nawet jesli wlasciciel mial prawo do zgody na to pozwolenie.

W kazdym razie mialam setki znaków, glównie na pólnocnej stronie Minneapolis. Po zuzyciu piecdziesieciu uchwytów na drut, w piecdziesiatce wrócilem do dostawcy w Eagan. Mieli tylko czterdziesci dostaw. Zlozylem zamówienie dla tych, którzy po raz kolejny pojechali do Eagan, aby je zabrac. Wreszcie przytrzymalem pozostalych dziesieciu wlascicieli, gdy zapas zostal uzupelniony. Teraz mialem wszystko, co potrzebne, aby zainstalowac wszystkie moje znaki.

o tym doswiadczeniu

Co moge powiedziec o tym aspekcie kampanii? Bardzo mi sie podobalo. W pieknej jesiennej pogodzie przejezdzalem po miescie z mnóstwem trawników i drutów na tylnym siedzeniu mojego samochodu. Moje radio samochodowe bylo czesto dostrojone do K-Love 103, gdzie mój przyjaciel, Sarah, krecil piosenki. Chcialbym jechac z jednego miejsca na trawnik do innego, wysiasc z samochodu i zainstalowac znak, proszac o pozwolenie w wiekszosci miejsc. Potem, w samochodzie, slyszalam kolejna piosenke Sarah. To byla moja rutyna.

Glównym wyzwaniem bylo okreslenie drogi dostarczania znaków. Wpisalem adresy podane przez Swartwood, Gangestad i Bear, aby móc szybko okreslic, które byly w tym samym sasiedztwie i nie marnowac gazu z niepotrzebnie dlugimi napedami miedzy przystankami. Rozdzielilem adresy, które znajdowaly sie w poludniowym Minneapolis od tych, które znajdowaly sie w pólnocnym Minneapolis. Znaki byly zainstalowane na poludniu; Byly stosunkowo niewielkie i rozproszone szerzej. Potem przeszedlem przez pólnocne miasto Minneapolis, biorac je najpierw na konce. Na niektórych, ciezko podrózujacych ulicach, takich jak Penn, Fremont i Emerson Avenues, móglbym postawic dwa znaki. W koncu chodzi o liczbe ekspozycji.

Doswiadczenia róznily sie. Niektórzy mieszkancy tych nieruchomosci sprzeciwili sie moim znakom. Pomimo otrzymania zgody wlasciciela nieruchomosci, zobowiazalbym sie umiescic znak w moim samochodzie. Inni twierdzili, ze mozna zalozyc znak na podwórku, jesli wlasciciel nieruchomosci zgodzil sie. (Mial.) Byli inni, którzy wzieli te znaki bardziej entuzjastycznie. W jednym przypadku rzeczywiscie mialam ludzi, którzy nie byli na liscie, pytajac, czy postawilbym znak na swoim podwórku. Tak, chcialbym; To byl najlepszy rodzaj oferty. Poniewaz mialem kilka miejsc niz oznaki, pominalem niektóre adresy na mojej liscie, które byly bliskie innym na lekko przejedzonej ulicy lub gdzie nieruchomosc wydawala sie zdalnie lub fizycznie nieprzyjemna.

Dostarczenie znaków na Bruce Anderson i Tim Nelson na zachodnich przedmiesciach oznaczalo specjalna podróz do tych miejsc. Warto bylo oczywiscie oczywiscie. Tak bylo dostarczanie znaków do Columbia Heights i do nieruchomosci Richarda Beara w pólnocno-wschodnim Minneapolis. Dalem tez Alanowi Morrisonowi instalacje w Brooklyn Park. Kiedy Alan kupil tablice obyczajowe Obamy, posadzil dwóch obok mnie na moim podwórku. W tegorocznych wyborach bylo to sprytne zadanie; I poparlem prezydenta Obama.

Sasiad, który byl równiez w zarzadzie Harrison Neighborhood Association, powiedzial, ze wezmie jedno z moich znaków. Stworzyloby to miejsce na zachód dalej na Glenwood. Potem byly dwie osoby, które lubily to, co widzieli na mojej stronie kampanii. Skontaktowali sie ze mna na tablice reklamowe. Pomyslalem, ze pamietalem jeden z nich, Pete Wagner, z projektu sprzed wielu lat, ale nie byl w domu, kiedy zamontowalem znak na swoim podwórku. Mialem ciepla rozmowe z innymi. Pewnego popoludnia, kiedy robilem rundy w pólnocnym Minneapolis, pobieglem do mojego glównego dobroczyncy, Steve'a Meldahla, który dostarczyl urzadzenie do jednego z jego wlasciwosci. Poniewaz Steve byl zajety, po prostu podziekowalem mu i poszedlem do nastepnego adresu na mojej liscie. Zatrzymalem sie równiez, aby zobaczyc Howie Gangestad w jego domu.

Jestem pewny, ze 100 kampusów w stoczniach wokól dzielnicy pomoglo mi w kampanii. Oczywiscie, inni kandydaci mieli je tez. Ale moje nagle wyrastalo, pokazujac, ze ta niegdys niewidzialna kampania zyla. Mój znak, pomyslalem, mial lepszy i wyrazniejszy projekt niz te z moich rywali. I tak, miedzy kampania na trawniku i wizytami w placówkach handlowych, moja kampania na rzecz Kongresu USA w dzielnicy, która byla beznadziejnie demokratyczna, ustanowila obecnosc Partii Niepodleglosci w miejscu, któremu dawano za soba utracone. Niegdysiejsze znaki na trawniku umiescily moja kampanie na mapie.

 

do nastepnego rozdzialu


COPYRIGHT 2008 Thistlerose Publications - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEzONE
http://www.billmcgaughey.com/chapter15.html