BillMcGaughey.com
       

rozdzial szesnasty

Debaty kandydata


To byla dziwna kampania. Zwykle kandydaci polityczni do takich urzedów Kongresu dyskutuja miedzy soba, marszujac w paradach i osobiscie rywalizujac o glosy na imprezach. Ale nawet nie spotykalem sie z dwoma rywalami do czasu naszej pierwszej zaplanowanej debaty, która miala miejsce 11 pazdziernika. To bylo pelne trzy miesiace po tym, jak zlozylem wniosek do biura. Mniej niz miesiac pozostal przed wyborami.

Znalem oczywiscie Keith Ellison. Znalem go od czasów, kiedy jako adwokat i kandydat na przedstawiciela panstwowego, rzadzil gospodarzami. Bylem na wydarzeniach podczas kampanii wyborczej w 2006 r., Gdzie bylem aktywnie wspieranym Tammy'ego Lee, ale kiedys mu zaszczycilam udzielenie prostej odpowiedzi na moje pytanie o atakowanie Iranu. (Byl przeciwny temu, i tak tez bylam). I we wrzesniu rozbilam forum Ellisona na temat imigracji. Nigdy jednak nie spotkalem ani nawet nie widzialem kandydata republikanskiego Barbary Davisa, chociaz spojrzalem na jej strone internetowa. Odebrala wezwanie podczas rajdu w Ron Paul, zanim wzielam miejsce w Centrum docelowym. W przeciwnym razie nasze sciezki nie przekroczyly.

Sytuacja ta byla kontrastowana z tym, co dzialo sie w III i VI dzielnicy. Tutaj kandydaci Kongresu prowadzili wiele imprez. W III okregu odbylo sie trzy lub cztery debaty. Czesto odbywaly sie parady i, byc moze, inne wydarzenia, które doprowadzilyby do siebie kandydatów. Róznica polegala na tym, ze eksperci medialni i inni zdecydowali, ze w trzecim okregu odbywa sie otwarty wyscig, obecny kongresman po przejsciu na emeryture, ale Keith Ellison byl pewnym zwyciezca w piatym. Sam wybory uznano za anty-klimatyczne. Tylko z wielkim wysilkiem spolecznosci politycznej zwrócilyby uwage na to, co sie dzieje w moim wyscigu.

W szkole sredniej w Minneapolis spotykaja sie róznorodni kandydaci

Kilku idealistów, takich jak Minnesota League of Women Voters, wierzylo, ze tradycja sprawiedliwych i otwartych wyborów byla warta utrzymania. Innym byl nauczyciel civics w Minneapolis 'Patrick Henry High School Brionna Harder. Podczas kazdej kampanii wyborczej w ciagu ostatnich kilku cykli zaprosila wszystkich kandydatów w róznych wyscigach do przedstawienia przed jej klasa. Tegoroczne wydarzenie dla kandydatów na Dom Stanów Zjednoczonych i Senatu odbedzie sie w czwartek, 18 wrzesnia o godzinie 13:00 w pokoju 132. Zaproszono mnie.

Wiedzialem, gdzie znajduje sie szkola srednia Patrick Henry, poniewaz moja córka, Celia, ukonczyla szkole w 2002 roku. Pojechalem do Penn Avenue, która nastepnie zostala zablokowana przez Lowry projektem budowlanym - i wybrala sie na objazd i dotarla do szkoly. Kilka kandydatów rozmawialo miedzy soba przed pokojem. Byl równiez fotograf z prasa St. Paul Pioneer. Kandydaci nie uwzglednili Barbaya Davisa White'a ani Keitha Ellisona, ani, o ile pamietam, jakiegokolwiek innego kandydata na Izbe Reprezentacyjna Stanów Zjednoczonych.

Byli kandydaci do Senatu Partii Konstytucyjnej, Jamesa Niemackiego, i Partii Libertarian, Charles Aldrich; A takze Priscilla Lord Faris, niedawno pokonany przez Al Frankena w podstawowym skladzie DFL dla Senatu USA. Lord Faris, córka bylego amerykanskiego sedziego Milesa Lorda, byl glównym graczem w podstawowej dziedzinie. Otrzymala prawie 75 000 glosów. Pod koniec roku czesto widzialem, jak inni mezczyzni pojawiaja sie na ekranie telewizora, gdy na scenie pojawili sie glosy miedzy Norma Colemana a Al Frankenem.

W pokoju bylo okolo dwudziestu studentów. Wydarzenie bylo zorganizowane, aby kazdy z kandydatów mógl otwierac oswiadczenia, a nastepnie poproszony o udzielenie odpowiedzi na pytania uczniów. To nie bylaby debata. Wiele pytan uczniów dotyczylo doswiadczenia kandydata - sposobu gromadzenia pieniedzy, uzyskania informacji prasowych itp. - a nie "kwestii". Kazdy podzielilismy nasze perspektywy. Dla mnie najwiekszym zaskoczeniem byl Priscilla Lord Faris, ze Al Franken nie dotarla do niej po pierwotnym. Nie bylo tak wiele, jak telefon. Myslalem, ze to bylo glupie w wyniku Franken kampanii i zadzwonil do mojego przyjaciela, Harvey Hyatt, goracy kibic Franken, aby dac mu znac.

Brionna Harder, nauczycielka klasy, rozmawiala ze mna krótko. Powiedziala, ze ??zapisala sie na forum e-demokracji w Minneapolis i byla zainteresowana moimi zgloszeniami. Sama nie byla aktywnym uczestnikiem forum, ale miala pewne opinie.

To bylo rzadkie spotkanie z innymi kandydatami. Nastepnym wydarzeniem bylaby wieczorna recepcja dla kandydatów sponsorowanych przez Minneapolis League of Women Voters w czwartek, 2 pazdziernika, o godzinie 6:00. zadne przemówienia nie byly wymagane; Byloby to spotkanie towarzyskie.

Chetnie bede uczestniczyc; Pamietam, ze mialem byc w jeziorze Sturgeon, 100 mil na pólnoc od miast blizniaczych, o tej samej porze wieczorem o 8 wieczorem, aby moglem uczestniczyc w spiewie "Sufi" podczas 2008 Minnesota Men's Conference. Zrobilem to co roku. Robert Bly, poeta, który byl glównym organizatorem lub nauczycielem podczas Men's Conference, równiez goscil tygodnie w naszej grupie muzycznej w Minneapolis. Czulem sie zobowiazany moralnie do uczestnictwa. Wiec przegapilem impreze kandydata. Musimy dokonac wyboru w zyciu.

debata w KSTP-TV

Teraz dla wielkiego: Minnesota League of Women Voters i KSTP-TV, Channel 5, wspólnie sponsorowaly debate miedzy kandydatami 5th District Congressional w studiach KSTP na University Avenue. Debata, która moderowal Tom Hauser, rozpocznie sie o 10:00 w sobote, 11 pazdziernika. Dla formatu KSTP przedstawil wstepne informacje o kandydatach, kandydaci odpowiadali na pytania stawiane przez Hausera, a nastepnie zadawali sobie pytania, a wreszcie kazdy z nich zadeklarowal zamkniecie. Mozliwosc zadawania pytan moich dwóch przeciwników szczególnie mnie zainteresowala. Jednakze pytania byly ograniczone do dwóch minut i musialy byc zwiezle. Mialem jakies zle pytania.

Keith Ellison, czarny czlowiek, zalany dziedzictwem ruchu praw obywatelskich, byl jedynym czlonkiem Kongresu muzulmanskiego. Mial tez silne poparcie ze strony spolecznosci zydowskiej. Zadalbym mu to pytanie: "W latach piecdziesiatych panstwa poludniowe takie jak Alabama mialy demokratyczna forme rzadu, ale w praktyce daly bialym ludziom uprzywilejowane miejsce w spoleczenstwie. Demokracja wymaga równego traktowania obywateli bez wzgledu na rase lub religie. Dzis izraelska konstytucja oswiadcza, ze ??panstwo Izrael jest zarówno panstwem zydowskim, jak i demokracja. Czy widzisz jakies podobienstwa miedzy tym ukladem a systemem segregacji, który istnial w Ameryce piecdziesiat lat temu? Jesli tak, co mamy robic?

Barb Davis White, z drugiej strony, byl ministrem wyswieconym. Jej wiara chrzescijanska wyraznie poszla za nia w polityke. Moim pytaniem bylo: "Albert Schweitzer napisal, ze misja Jezusa ma oglosic nadejscie Królestwa Bozego. On byl Mesjaszem, który pojawilby sie, gdy przyjdzie królestwo. Schweitzer powiedzial, ze etyka Jezusa nie byla programem reform spolecznych czy moralnych, ale miala na celu wylacznie przygotowanie sluchaczy do wejscia do Królestwa. Czy zgadzasz sie z tym pogladem? Jesli tak, to dlaczego dzis chrzescijanski kosciól troszczy sie o to, co Jezus nazwal "rzeczami nalezacymi do Cezara"? Dlaczego tak zaangazowany w polityke?

KSTP-TV równiez laskawie przedluzyla kandydatom okazje do zlozenia oswiadczenia o dlugosci dwóch minut, które w niedziele 17 pazdziernika odbedzie sie w gazecie na stacji 6:30 pm. Dostalismy decyzje, czy dostarczymy oswiadczenie na zywo w pracowni KSTP-TV w momencie emisji, czy tez wczesniej nagrywamy oswiadczenie przed jej przeslaniem. Wybralem prezentacje na zywo. To wydawalo sie obiecac bardziej znaczace i interesujace doswiadczenie.

W sobote rano, polozylem swój najlepszy garnitur, czesalem wlosy i poszedlem do studia KSTP-TV, unikajac I-94, który zostal tymczasowo zamkniety. Zaparkowalem na ulicy po zachodniej stronie budynku. Choc mialem mnóstwo czasu przed debata, stalem sie coraz bardziej niespokojny, gdy próbowalem otworzyc serie zamknietych drzwi. Wreszcie znalazlem wejscie, które bylo otwarte w plecy po wschodniej stronie budynku.
Wkrótce zauwazylem Larry'ego Weissa, kierownika kampanii Ellisona. Pokazal mi studio, w którym bedziemy debatowac. Kiedy wszedlem, zobaczylem Barbella Davisa White'a i innego mezczyzny, który zalozylem, ze jest jej menedzerem kampanii po drugiej stronie pokoju. Przedstawilem sie. Potem podszedlem do Ellison i uscisnelam mu dlon.

Bylem w dosc dobrym nastroju. Tak tez byl Barb Davis White. Miala ciepla i wylewna osobowosc. Powiedziala mi, ze jest córka Williama Davisa Davisa (lidera praw obywatelskich, po którym nazywa sie szkole na Glenwood Avenue). Musimy sie troche poznac. Ellison i jego wspólpracownicy, w tym Larry Weiss, trzymali sie w pokoju.

Pytania Hausera dotyczyly róznych tematów, takich jak wojna w Iraku i wyznaczone normy efektywnosci paliwowej dla przemyslu motoryzacyjnego. Opinie Davis White'a byly przewidywalnie konserwatywne: popierala plaski podatek i silna obrone narodowa. Liberalne poglady Ellisona, które juz wiedzialem. Oczywiscie mialem wlasny zestaw problemów, które chcialem zaprezentowac i okazjonalnie bylem w stanie ich przedstawic. Pózniej, gdy patrzylem na tasme, wydawalo mi sie, ze obrzucalem sie szalonymi rekoma i machajac glowa, ale w tej chwili moja prezentacja wydawala mi sie normalna. Ellison, oczywiscie, byl spokojny i zebrany.

Keith Ellison zadbal o moje pytanie o Izrael i segregatorystyczny poludniowy. W rzeczywistosci powiedzial, ze to dobre pytanie. Potem stwierdzil, ze popiera "rozwiazanie dwóch panstw" i potrzebe kontynuowania negocjacji. Davis White równiez wydawal sie zadowolony, ze dostaje sie do teologicznych pytan, poniewaz koncentrowala sie na jej edukacji. Nie zgodzila sie jednak, aby chrzescijanie pozostawali poza polityka. Jej program nie zawieral Schweitzera, powiedziala.

Ellison tez miala dla mnie trudne pytanie. Dlaczego to bylo, zapytal, ze w moich pismach czulam sie zmuszona bronic sie przed zarzutami bycia "slumlordem"? Powiedzialem Ellisonowi, ze ludzie zadzwonili do mnie, ze dwa tygodnie po tym jak po raz pierwszy kupilem mój budynek. Kultura polityczna w Minneapolis byla zgnila. Miasto staralo sie przesunac wine na przestepstwo od siebie na wlascicieli nieruchomosci. Moim zdaniem dobrze sobie radzilem z pytaniem.

Pomoc finansowa byla kwestia pilna. Ellison glosowala za projektem ratunkowym. Powiedzial, ze przedstawiciel prywatnych szkól w Minnesocie wezwal go, aby powiedziec, ze pozyczki studenckie byly zagrozone, chyba ze ustawa przekroczyla ustawe. Zarówno Barb Davis White, jak i ja bylismy przeciwni ratunkowi, ona zachowawczymi kwestiami, ze pieniadze rzadowe nie powinny byc przyznawane biznesowi, a ja, poniewaz pieniadze nie wydawaly sie zlagodzic sciskania kredytowego, ale zamiast tego byly wykorzystywane niewlasciwie.

Nie pamietam wszystkich pytan i odpowiedzi. Przypominam sobie, ze dano nam szanse zapytac sie na dwa pytania. Moje drugie pytanie do Ellisona spakowalo wieksze uderzenie. Powiedzialem mu, ze slyszalem, ze Demokratyczni przywódcy w Domu trzymali swoich czlonków na waskiej smyczy. Czlonkowie musieli nawet odwrócic czesc swoich kampanii na strone. Co zrobisz, kiedy Steny Hoyer przyjdzie zadzwonic, zapytalem?

Widzialam, jak pracownicy Ellisona smieja sie z tylu pokoju. Moze to juz byl problem. Ellison powiedzial jednak, ze jest jego wlasnym czlowiekiem. W wielu przypadkach zgodzil sie na stanowisko zajete przez Hoyer i Pelosi; Ale jesli nie, zrobilby to, co uwazal za najlepsze dla jego wyborców.

Godzina poszla szybko. Larry Weiss zaszczycil mnie moim wystepem po tym wydarzeniu. Wszyscy bylismy fotografowani z Tomem Hauserem. Barb Davis White i ja wymienilismy przyjazne slowa. Ona i Ellison zrobili to samo. Wiec wielkie wydarzenie sie skonczylo. Na kanale 5 nie nadawalaby sie jednak na kanal telewizyjny KSTP-TV, kanal 45, o tej godzinie wieczorem o tej samej porze.

To spowodowalo dla mnie problem. Nie moglem znalezc wpisu do debaty na temat 5. dzielnicy w harmonogramie programowania kanalu 45 w gazecie. W tym miejscu pojawil sie inny program. Zamiast pobytu do domu, aby ogladac transmisje o godz. 8:00, uczestniczylem w debacie miedzy kandydatami Senatu Stanów Zjednoczonych, Deanem Barkleyem, Norma Coleman i Al Franken, w Breck School w Golden Valley. Kiedy wrócilem do domu z tej debaty po godzinie 9:00, wlaczylem telewizor i okazjonalnie zobaczylem kandydatów na okregów z 3 okregu, którzy dyskutowali o kanale 12. Dowiedzialem sie pózniej, ze to jest miejsce, w którym znajde kanal 45 w usludze telewizji kablowej. Nasza debata zostala wyemitowana o ósmej rano, ale w kanale 12.

KSTP-TV ma partnera handlowego, który sprzedaje dyski kompaktowe swoich poprzednich programów za sztywna cene. Zamówilem jedna z debat. Ze wzgledu na problemy techniczne otrzymalem plyte CD z niedopasowanym filmem i dzwiekiem. Oni na mnie pól ceny. Kiedy zamówilem kolejny produkt, otrzymalem bezplatna kopie debaty CD wraz z druga, tym razem bez wad.

inne fora kandydatów

Nastepny tydzien przyniósl trzy nowe mozliwosci nara?enia mediów.

Po pierwsze, KARE-TV, kanal 11, zaoferowal wszystkim kandydatom mozliwosc umieszczenia na swojej stronie internetowej nagranej jednominutowej wiadomosci. Moim problemem bylo to, ze nie posiadalem wysokiej jakosci rejestratora wideo. Zadzwonilem do osoby kontaktowej z KARE-TV, Julie Anderson, aby wyjasnic moja sytuacje. Zorganizowala dla mnie, aby przyjechac na stacje Boone Avenue w Zlotej Dolinie do nagrania mojej wiadomosci w swoim studio we wtorek rano 14 pazdziernika. Czlowiek z kamer, Jim Douglas, byl Scotsmanem przodków, który prowadzil rozmowe ze mna o moim wlasnym szkockim brzmieniu. Byl tez niezwykle cierpliwy. Nagrywalismy wiadomosc trzy razy, dopóki nie pasuje ona do jednej minuty. To byla kolejna swietna okazja.

Nastepnego dnia o godz. 3:45 nastepnego dnia, sroda, 15 pazdziernika mielismy druga debate kandydata w studiach North Metro TV w Blaine. Wydawalo mi sie, ze telewidzowie tej stacji moga nie zyc w naszej dzielnicy. Jednak producent wiadomosci, Ben Hayle, zapewnil nas, ze bedziemy mieli pewien zasieg, a stacja kupi tasme wokól innych stacji kablowych w okolicy. Ta stacja byla dobra pól godziny drogi od mojego domu. Barb Davis White i jej menadzer kampanii / prasy, Don Allen, byli juz w studio, kiedy przyjechalem. Keith Ellison nie byl. Zajelo mu jeszcze pól godziny. Kiedy wszyscy sie zebralismy, Hayle dala nam wycieczke po nowo wybudowanym studio.

Znowu troje z nas odpowiedzialo na pytania. Omówiono tematy: "gospodarka / podatki, wojna w Iraku / wojna z terroryzmem, opieka zdrowotna, niezaleznosc energetyczna, edukacja publiczna, imigracja". Potrafilem omówic moje radykalne pojecia dotyczace opieki zdrowotnej i imigracji bez wzbudzania reakcji. Kiedy przyszlo mi podsumowac moje stanowisko, mialem inspiracje. "To, na co przyszedlem, bylo" Praca, miejsca pracy, miejsca pracy, miejsca pracy, miejsca pracy, miejsca pracy ". Wiedzialem, ze taka powtórzona uwaga moze brzmiec glupio w zamysle, ale chcialem zostawic niezapomniane wrazenie. Wszakze, bedac kandydatem na slabsze, ludzie prawdopodobnie nie beda glosowac za mna, chyba ze mój wystep stal sie w jakis sposób. To byl hazard.

Trzecia i ostatnia szansa medialna na tydzien byla dwumiesieczna wypowiedz, która ma byc wydana na zywo w telewizji KSTP podczas jej o godzinie 6:30 nadawanej w dniu 17 pazdziernika. Nerwowosc mnie pokonala. Moim pierwszym nachyleniem bylo wyeliminowanie moich propozycji dotyczacych handlu, polityki energetycznej, opieki zdrowotnej i imigracji w ciagu dwóch minut. Ale recesja "praca, praca, praca" równiez mnie zaapelowala.

Mialem jakis dramat na uwadze. Gdy aparat zaczal sie krecic, spojrzalbym w góre, zatrzymam sie na chwile, a potem spogladam prosto w kamere w moje "miejsca pracy, miejsca pracy, pracy" litanie. Martwi sie o czas, kiedy usiadlem przez pól godziny zbierajac moje mysli podczas koncertu na zywo. Pierwsza czesc byla niezrecznie wydana i nie bylo czasu, aby skonczyc.

Sobota byla w dól czas. Jednak najblizsza niedzielna bylaby zajeta; I tak bedzie poniedzialek, zarówno wieczorem, jak iw ciagu dnia. Sobotnie popoludnie byloby kandydatem na wyzsza spolecznosc w Nowej Nadziei. Wieczorem odbywalo sie "Powtarzanie w Izraelu" w Kosciele Slownych zywych w Brooklyn Park. Minnesota Senior Federation zaprosila kandydatów na spotkanie swoich czlonków na corocznej konwencji grupy w Brooklyn Center w poniedzialek w ciagu dnia. Wreszcie w poniedzialek wieczorem odbedzie sie kolejna debata kandydata - jedyna z koncertami na zywo - w kosciele spolecznosci Jordan New Life w pólnocnym Minneapolis.

Po pierwsze, spotkanie z seniorami - oczywiscie ja jestem oczywiscie jednym z nich. To zaproszenie przychodzilo mi przez Nancy w biurze Independence Party. Mialem skontaktowac sie z Jean Parnell, który organizowal wydarzenie. Parnell powiedzial, ze to wydarzenie, zwane "starszym forum", bylo w niedziele, 19 pazdziernika miedzy godzina 20:00 a 5:00. Pomyslala, ze ??ludzie z Independence Party przemawia okolo trzeciej. Wtedy wlasnie przybylem. W sali obrad w Chardon Court Apartments przy ulicy Winnetka w New Hope bylo okolo szescdziesieciu osób starszych. Dean Barkley byl tam wraz z Diane Goldman, jego menedzer kampanii. Nie rozmawialismy jednak.

Poszedlem po stolikach, przedstawiajac sie jako dobry kandydat. Dean Barkley rozmawial przez dziesiec minut. Myslalem, ze bede obok, ale zamiast tego starszy organizator postanowil zaplanowac kolejne pare kandydatów, którzy biegl w parlamencie panstwowym w tej dziedzinie. Mieli zywa dyskusje. Wtedy ktos musial porozmawiac o znaczeniu ras szkolnych. Trzeba bylo o 4:30. W zdecydowanym glosie powiedzialem Parnell, ze tego dnia mialem inne zajecia i wkrótce musze odejsc. Dostala wiadomosc. Mówilem dalej, moze dluzej niz Parnell chcialbym, i pomyslalem, ze dobrze. Kolejnym kandydatem oczekujacym na nia byla siedzaca na krzesle przy drzwiach. Usmiechnela sie uprzejmie. Pózniej uznalem ja za Franniego Franken, zone Al.

Zaangazowanie, o które wspomnialem, bylo zaproszeniem kandydata na udzial w "A Tribute to Israel" w kosciele Living Word w Brooklyn Park. Mac Hammond byl pastorem. Ten minister byl znany w Twin Cities za cel I.R.S. Które dotyczylo mieszania polityki i religii. Kosciól Hammonda przyznal silne poparcie dla kongresmenki Michele Bachmann, kiedy dwa lata temu pojawila sie na Kongresie. To byla konserwatywna megachurch. Nie zgadzalem sie z polityka tego kosciola, ale zdarzenie zaintrygowalo mnie. Moze napotkam Michele Bachmann.

Od nocnej ceremonii zaszczytowalaby Izrael, móglbym zaprosic jednego zydowskiego goscia, aby podzielil sie doswiadczeniem VIP. Zaprosilem mojego starego przyjaciela, Harvey Hyatt, który byl religijnym i politycznym sceptykiem. Poczatkowo byl niekonieczny. Zaprosilem wtedy David Kopf, emerytowanego profesora historii Uniwersytetu w Minnesocie, który latwo przyjal. Teraz Hyatt powiedzial, ze chce isc. Wystapil problem: mialem dwóch potencjalnych gosci, ale dozwolono tylko jednego.

Zadzwonilem do urzedu koscielnego, aby zglosic problem. Nie ma problemu, powiedziano mi, móglbym miec dwóch gosci. Pózniej, gdy zadzwonilem do Profesora Kopfa, zeby umówic sie na transport, powiedzial mi, ze jego byla zona przyjechala do miasta; A poniewaz nie odezwal sie ode mnie, przygotowali plany na ten wieczór. Wrócilem do jednego goscia, jak to powinno byc, z wyjatkiem tego, ze kosciól Living Word mial dla mnie dwa zastrzezenia dla gosci.

Harv Hyatt i ja nie bylismy przyzwyczajeni do "czerwonej dywaniki". Wrócilismy do pokoju, w którym zaszczytowani goscie mogli poczekac. Byl senatorem USA Rudym Boschwitzem wsród nielicznych osób, które uznalem. Prawdopodobnie wiekszosc z nich to zydzi. Chodzac po przekaskach i popijajac wino, rozmawialismy z czlowiekiem, który kierowal zydowska organizacja w Las Vegas i niedawno przeprowadzil sie do sw. Pawla.
W koncu wyszlismy do sanktuarium, gdzie zarezerwowano miejsca dla nas i innych gosci VIP. Siedzialem za dwa razy za senatorem Boschwitz. Bylo puste miejsce zarezerwowane dla profesora, którego senator Warren Limmer, którego znalem, ostatecznie zajety. Barb Davis White tez tam byl; Byla czescia zydowska. Na prawo z rzedu bylem senator Erik Paulsen, republikanski kandydat na Kongres w trzeciej dzielnicy. Myslalem, ze kiedys byl gosciem na spotkaniu wlascicielowym. Przedstawilem sie. Przypomnial sobie spotkanie. Widzialem równiez czarna piosenkarke ewangeliczna, Tom Tipton, który wydawal sie raczej odlegly, chociaz w polowie lat 90. znalem go w polowie lat 90tych.

Tematem tej nocy byla przyjazn miedzy wspólnotami chrzescijanskimi i zydowskimi. Stalo sie to mozliwe po tym, jak chrzescijanie przestali próbowac nawracac zydów. Mac Hammond byl regionalnym liderem organizacji promujacej bliskie relacje zydowsko-chrzescijanskie, które zostalo zalozone przez Texas Evangelical, Rev. John Hagee. John McCain niedawno wyrazil poparcie dla Hagee ze wzgledu na kontrowersyjne uwagi, które zrobil. Jednak syn Hagee, Mateusz, równiez kaznodzieja, byl pod reka, aby porozmawiac z zebraniem.

Byla prezentacja niektórych z charytatywnych prac dokonanych w Izraelu przez grupy chrzescijanskie. Czlowiek reprezentujacy chrzescijan Zjednoczony dla Izraela wyjasnil ideologiczna podstawe odnowionej przyjazni chrzescijansko-zydowskiej, powolujac sie na role rozwiniete w Holocauscie. Pastor Mac Hammond poprosil niektórych kandydatów politycznych, w tym mnie, o wstac i byc rozpoznanym. Wiekszosc republikanów. Bylem jedynym kandydatem Partii Niepodleglosci. Nie przypominam sobie, zeby zobaczyc demokratów. Po usludze goscie VIP po raz kolejny poszli do pokoju, w którym serwowano jedzenie. Byl niedzielny wieczór.

W poniedzialek zaproszono mnie do wziecia udzialu w konwencji stanu Minnesota Senior Federation w Earle Brown Heritage Center w Brooklyn Center. Kiedy zapytalem, co bylo najlepszym czasem na przyjazd, powiedziano mi o poludniu. W poludnie jednak wszyscy goscie kongresowi jedli lunch w duzej sali. Oczywiscie byloby niewlasciwe dla mnie, aby dotknac seniorów na ramieniu i opowiedziec im o mojej kandydaci na Kongres.

Prosilem o rozmowe z Leeem Graczykem, dyrektorem ds. Polityki publicznej, który zaprosil mnie na impreze. Zasugerowal, zebym sie trzymal do polowy popoludnia, kiedy kongresanci chcieliby przerwe w programie. Powiedzialem Graczykowi, ze mialem inne rzeczy, aby zrobic tego dnia, a zamiast tego zostawil kilka listów z recepcjonistka w przypadku, gdy ktos byl zainteresowany. Szczerze mówiac, nie czulem sie uprzejmie w stosunku do Starszej Federacji, poniewaz odmówili sponsorowania debaty miedzy piecioma okregowymi kandydatami w Kongresie, tak jak zrobili to dla tych w III dystrykcie.

W poniedzialek wieczorem, 20 pazdziernika, debata kandydata miala sie odbyc w kosciele Wspólnoty Jordan New Life, polozonym na rogu 26 ulicy i Newton Avenue North w Minneapolis. Beda debaty miedzy trzema kandydatami do Kongresu, trzema kandydatami na przedstawiciela panstwa w okregu 58B, a dziewieciu kandydatów na zarzad szkoly w Minneapolis. Przede wszystkim debata szkolna, potem nasza, a na koniec debata miedzy kandydatami legislacyjnymi. Wolny posilek spolecznosci bylby serwowany o 5:30. Pózniej rozpoczynajac o 6:00, kandydaci do szkoly szkolnej zaczeli debatowac. Chodzilismy o godzinie 7:00 i dyskutowalismy przez czterdziesci piec minut. Pózniej kandydaci legislacyjni mieliby równiez czterdziesci piec minut. Impreza zakonczy sie o 8:30.

Myslalem, ze byla to dobra okazja. W ciagu trzech miesiecy nie bylo artykulu dotyczacego okregu wyborczego Kongresu Regionu w Star Tribune. Zauwazylem, ze dziennikarz najprawdopodobniej zakryje nasz wyscig, Steve Brandt, wie o tym wydarzeniu. Prospektywnie byla to jedyna debata publiczna miedzy ta grupa kandydatów. Kilka razy odpowiadalem na jego pytania dotyczace poczty elektronicznej: czy debata obejmuje tylko kandydatów na Kongres? Ile czasu ci daja? Czy nadal mieszkasz w pólnocnym Minneapolis. A teraz byl reporter Brandt, z notesem w dloniach. Wreszcie, pomyslalem, otrzymalibysmy nowe wiadomosci w Star Tribune.

Jednak Keith Ellison nie byl tam. Kiedy nadszedl czas na nas na podium, nastoletni syn Ellisona, Isaiah, zajel miejsce przy stole obok Barbessa White'a i mnie. Powiedziano nam, ze Kongresmen musial wrócic do Waszyngtonu, aby cos zrobic w zwiazku z finansowym ratunkiem. Ale bylo OK. Trzej dyskutowali przez czterdziesci piec minut. Przedstawilem moje nieortodoksyjne propozycje dotyczace opieki zdrowotnej, handlu, krótszego tygodnia pracy, imigracji, itd., Nie wymawiajac slów. Tylko raz myslalem, ze móglbym go popchnac. Zapytany, co w mojej kampanii moze odwolac sie do czarnych kobiet, zasmialem sie glosno i powiedzialem: "Nie mam pojecia. Dlaczego jej nie pytasz? ", Wskazujac na Barbarza Davisa White'a. Ale nie miala nic przeciwko temu. Wszyscy bylismy na dobrej drodze do tego czasu.

Kandydatami na reprezentanta panstwa byli: koledzy z Partii Niepodleglosci, Roger Smithrud, który byl w wieku od bialych i srednich; Mlody czarny czlowiek reprezentujacy republikanów, Yoman Brunson; A kandydat DFL, Bobby Jo Champion, równiez czarny i stosunkowo mlody. Brunson i ja bylismy razem w zarzadzie Stowarzyszenia Sasiedztwa Harrison. On i Smithrud uczestniczyli równiez w dyskusji na temat kandydata, sponsorowanej przez moja wlasna grupe robocza Metro Committee Rights Rights Board, w srode, 15 pazdziernika. Zaprosilem równiez Barbarza Davisa White'a, aby przyjechal na spotkanie wlasciciela i wzial udzial w dyskusji, ale ona i Don Allen udali sie na inne imprezy.

Krótko mówiac, duch w Kosciele Wspólnoty Nowego zycia w Jordanii wsród kandydatów i innych byl optymista. Szczególna uwage zwrócil sie do mnie Don Samuels, czlonek Rady Miasta, aby uscisnac mi dlon, mówiac, ze byl pod wrazeniem mojej prezentacji. Nie bylem jednowymiarowym czlowiekiem, jak myslal wczesniej. W sprawach miasta bylismy wrogami. Moze to oznaczalo nowe stosunki. Prawdopodobnie mialo to zwiazek z faktem, ze wybory w miescie mialy miejsce w przyszlym roku. Niezaleznie od tego, bylismy zadowoleni z tej nocy.

Kiedy w Star Tribune pojawi sie artykul o rasie 5. dzielnicy?

Czekalem na artykul Brandta, który pojawil sie w gazecie, pewien, ze wkrótce cos sie wydarzy. Brak takiego artykulu byl tematem dyskusji miedzy Barb Davis White a mnie, a raczej miedzy mna a Donem Allenem. Czesto sie tym gardzilem. Jesli w gazecie czwarty okragly wyscig móglby miec piec artykulów, dlaczego nie moglismy ich miec? W moim umysle planowalam pikietowac biura Star Tribune, jesli ignoruja nasz wyscig. Zastanawialem sie, czy Barb Davis White dolaczy do mnie na pikiety.

W weekend debaty na temat KSTP-TV napisalem jednostronicowa wypowiedz, krytykujaca "dziennikarstwo w pogotowiu", która Star Tribune praktykowal w odniesieniu do kampanii politycznych. Wyslalem e-maila do Don Allen. Bil tego samego bebna. Allen reprezentowal organizacje o nazwie "Independent Business News Network", która wyrazala obawy wlascicieli firm o czarnym i innych. Wlaczyla sie w siec komunikacyjna obejmujaca setki organizacji informacyjnych w calym stanie.

Don Allen wyglosil moje oswiadczenie w tej sieci, ze Star Tribune ignoruje zarówno kandydatów Republikanskiej i Niepodleglosci na Kongres. Powiedzial mi, ze chociaz nie otrzymalismy zadnego zebrania, Ellison wspomina o jakies piecdziesiat razy w artykulach Star Tribune. On, Allen, nawet zaplacil Steve'owi Brandtowi 300 dolarów, aby napisac o Barb Davis White. Brandt wzial pieniadze, ale nie wydal zadnego artykulu. Teraz chcial pieniedzy.

W czasie czekania na artykul Steve'a Brandta, spedzilem mnóstwo czasu, robiac rundy firm w Minneapolis, Richfield i innych miejscach. Jedyne inne wydarzenie zwiazane z kampania mialo miejsce w czwartek, 23 pazdziernika. Radio WCCO-AM, jedno z najwiekszych stacji stanowych, przeprowadzilo dzis wywiady telefoniczne z kandydatami Kongresu. Kopalnia zostala zaplanowana na 2:23. Rozmowa trwala tylko minute. Wtedy to sie skonczylo. Ale w tym krótkim czasie prawdopodobnie dotarlem do ludzi, niz w ciagu calego miesiaca "walenia po bruku". Nie bylem pewien.

Ostatni piknik Northside, zgromadzenia spolecznosci inspirowane Dyna Sluyter, byl w piatek, 24 pazdziernika. Ten byl w mojej okolicy, Harrison, w rogu Glenwood i Penn. Wielu z tych samych ludzi tam bylo. Rozmawialem z Sluyter o polityce, bylem stlumionym DFLerem. Bob Miller, szef programu NRP w miescie, oglosil niedawno, ze bedzie kandydowal na burmistrza. On i ja bylismy zgodni na pogardliwe osiagniecia prezydenta Busha. Don Samuels, nadal mily ze mna, przywiózl grupe malych dzieci, które wykonaly taniec. Rozmawialem równiez z Alanem Arthurem, szefem Aeon (dawniej Central Housing Community Trust), który odnowil odrestaurowane przez Ripley Gardens ulice. Arthur, jeden z najbardziej politycznie przystosowanych osób w miescie, powiedzial, ze nie slyszal, ze biegne na Kongres w piatej dzielnicy. Jesli nie slyszal, to nikt nie mial. Gazeta Star Tribune nie poinformowala o wyscigu.

To nie tylko Star Tribune. zadna z lokalnych gazet nie uwzgledniala wyscigu Kongresu w Minneapolis. Z uplywem czasu odwiedzilem biura zarówno Downtown Journal / Southwest Journal na Hennepin Avenue i NorthNews na Central Avenue. Redakcja byla albo na zewnatrz, albo niedostepna w tamtych czasach. Dano mi wizytówki. Kiedy zadzwonilem, nikt nie odebral mojego wezwania. Ed Felien z Southside Pride wskazal juz, ze zaden artykul nie bedzie dostepny, chyba ze udowodnie, ze nielegalni imigranci kosztuja spoleczenstwo wiecej niz to, co placili podatkami. Równiez strony miejskie nie wykazaly zainteresowania tym wyscigiem. Ostatecznie, wedlug mojej wiedzy, w gazetach nie pojawily sie jakies artykuly - za wyjatkiem Steve'a Brandta w Star Tribune. Wiecej o tym pózniej.

spózniony prezydencki popierajacy konwenans

W sobote, 25 pazdziernika, udalem sie na kolejna konwencje Partii Niepodleglosci. Ten byl naprawde dziwaczny. Po wyborach zblizajacych sie okolo tygodnia spotkalismy sie w celu podjecia decyzji, czy chcielismy poprzec kandydata na prezydenta. Widzialam, ze wydarzenie bylo godne podziwu. Niezalezne glosowanie - choc niekoniecznie glos w sprawie IP - moze zdecydowac o wyborach prezydenckich. W przeciwnym razie mialo to sens. Kampanie Obama i McCain walczyly z duza predkoscia i staralismy sie byc istotni. Ale bylem zbyt ciekawy, aby nie uczeszczac. Wszyscy byli zainteresowani wyscigami prezydenckimi.

Konwencja odbyla sie w Eastview High School w dolinie Apple, która rozpoczyna sie wkrótce po poludniu. Rózne kampanie prezydenckie mialy przedstawicieli, którzy zlozyli prezentacje delegatom. Z podlogi pytalem, dlaczego kampania Baracka Obamy nie byla reprezentowana. Diane Goldman sprzeciwila sie temu pytanie. Dan Justesen, przewodniczacy, wyjasnil, ze kampania Obamy nie odpowiedziala na kwestionariusz. Najwyrazniej widac bylo, jak rózne kampanie prezydenckie byly zgodne lub nie odpowiadaly deskom na platformie Niezaleznosci. Przypuszczalnie przypuszczalismy, ze kandydat byl najbardziej zgodny z naszymi pogladami. Bylo to moim zdaniem blad.

Bylem zainteresowany wysluchaniem prezentacji. Kampania McCain byla reprezentowana przez regionalnego rezysera. Wiedzialem, ze Tim Penny, który sluzyl w Domu z McCainem, popieral senatora prezydenta Arizony. Penny byl obecny. Moze konwencja dotyczyla go poparcia? Pózniej jednak konwencja zdyskwalifikowala McCaina, poniewaz zaakceptowal pieniadze PAC, których zabronilismy w naszej platformie. To kolejny blad. Dlaczego podbic nadzieje kampanii McCaina, kiedy zostanie zdyskwalifikowany?

Jeszcze wiekszym bledem bylo to, ze przywódcy partii zdawali sie ponownie naciskac opcje "brak poparcia". Czlonkowie partii zostali ponownie poproszeni o przybycie do zatwierdzenia konwencji tylko w celu poprowadzenia kolejnej linii kolejowej, by nie popierac zadnej z nich. To bylo tak, jak zatwierdzajaca konwencja senatu Stanów Zjednoczonych. Ponownie skrytykowalem ten ruch. Tym razem jednak delegaci glosowali, aby nie popierac kandydata.

Myslalem, ze niektórzy przedstawiciele kampanii wygladali na zly, gdy wychodzili z sali. Stalem potem po omowie z tymi ludzmi. Bylem pod wrazeniem faktu, ze czlowiek, który kiedys byl agentem Secret Service w Bialym Domu, byl obecnie rzecznikiem kandydatury Ralpha Nadera. Byl swiadkiem korupcji rzadowej z pierwszej reki i chcial wziac udzial w procesie demokratycznym. Rozmawialem równiez z osobami wspierajacymi Cynthie McKinney, kandydata Partii Zielonych do Prezydenta. Tu, znowu, rozmowa byla nieszczesliwa.

Rzeczniczka Partii Zielonych byla brodatym mezczyzna gejowskim, którego wielka kwestia bylo malzenstwo gejowskie. Powiedzialem, ze mam problemy z tym, poniewaz myslalem, ze malzenstwo bylo przede wszystkim instytucja religijna, a sad nie powinien ingerowac w polityke religijna czy praktyki religijne. Zgodzilem sie, ze homoseksualisci i lesbijki powinni miec taka sama prawde, co zwykli ludzie, twierdzac, ze "zwiazki zawodowe" powinny to zajac. Ale ten czlowiek mówil o "cywilnych (nie religijnych) malzenstwach" dla gejów, powiedzial.

W koncu klócilismy sie o slowa. Przypuszczalnie bylem przeciwni homoseksualista, jesli nie zgodzilem sie uzywac slowa "malzenstwo" wymiennie dla zwiazków homoseksualnych / homoseksualnych i konwencjonalnych rodzin i uczynic inne osoby tak samo. To byl goracy przycisk dla mnie. Byla to standardowa liberalna / lewa agenda próbujaca kontrolowac mowe i swoja mysl. Jako kandydat na polityke nie robilem sobie przysluge, angazujac sie w takie dyskusje, nawet jesli ten ton nie byl w tym przypadku zazenowany.

Nastepnego dnia, niedziele, 26 pazdziernika, przedstawiono kandydature przed grupa latynoska w kosciele w poludniowym Minneapolis. Nie bylem pierwotnie zaproszony, ale zostal dopuszczony do programu. Poniewaz to wydarzenie zostalo opisane gdzie indziej, nie bede powtarzac narracji, chyba ze bylo to pozytywne doswiadczenie.

 

do nastepnego rozdzialu

 

   do: 2008race4congress.html

 

 


COPYRIGHT 2008 Thistlerose Publications - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEZONE

http://www.BilMcGaughey.com/chapter16j.html