BillMcGaughey.com
       

 

Rozdzial siódmy - Udzielenie przez Senat 

by Bill McGaughey

To zaczyna historie moich politycznych kandydatur w 2008 roku. Po rezygnacji z planów ubiegania sie o Senat USA, przelaczylem sie na rajd Kongresu w piatej dzielnicy Minnesoty. Moim glównym przeciwnikiem byl demokratyczny kandydat, Keith Ellison. Te wybory byly moim znakiem wysokiego poziomu w odniesieniu do glosów. Po pierwsze, opowiesc o konkursie Partii Niepodleglosci dla Senatu.

Kto bedzie IP candiate dla U.S Senatu w 2008 r.?

Wiosna 2008 r. Przypuszczano, ze byly gubernator stanu Minnesota, Jesse Ventura, moze kandydowac do Senatu Stanów Zjednoczonych jako kandydat Partii Niepodleglosci w Minnesocie. Byl jedynym czlonkiem partii, który zostal wybrany do duzego biura. Inna mozliwoscia bylo to, ze Dean Barkley, kandydat Senatu IP w latach dziewiecdziesiatych, który byl kierownikiem kampanii Ventura, znów bedzie biegal na to miejsce. Barkley zlozyl publiczne oswiadczenie, ze albo on albo Ventura beda dzialac. Ale nie zdecydowal sie na wyscig. To pozostalo Steve Williams jako partia tylko oglosil kandydata. W maju Kurt Anderson i ja dolaczylismy do niego.

Dolaczylem w 1998 roku do Partii Niepodleglosci w oparciu o osobisty znajomy z Alanem Shilepsky'm, który byl kandydatem partii na sekretarza stanu w tym samym roku. Shilepsky stal sie republikaninem i opuscil partie. Teraz moja glówna osoba kontaktowa w Niepodleglosci byla jego przewodniczacym w 5th dzielnicy Kongresu, Peterem Tharaldsonem.

Tharaldson byl przystojnym i zdolnym czlowiekiem, który czesto kierowal konwencjami partii. Wiec kiedy pomyslalem o ubieganiu sie o Senat, najpierw pojechalem do niego. Tharaldson powiedzial mi, ze procedura dla przyszlych kandydatów stanowych ma napisac list do przewodniczacego partii panstwa, oglaszajac zamiar. Pisze taki list do Craiga Swaggert z dnia 23 kwietnia 2008 r. Powiedzialem Swaggertowi, przewodniczacemu panstwa, ze ??moja glówna sprawa bedzie moim zdaniem. Poprosilem o dostep do list czlonków czlonków partii.

Pomiedzy wyborami a konwencjami panstw partyjnych Partia Niepodleglosci organizuje male spotkania czlonkowskie przez Meetup.com co miesiac. Tharaldson, który prowadzil kampanie, aby umiescic wiecej policjantów na ulicy w Minneapolis, byl zainteresowany budowaniem partii poprzez programy zorientowane na problemy. Po wyjasnieniu przeslanek dla mojego programu handlowego, powiedzial, ze zgodzil sie z tym wiele. Oczywiscie moja pozycja byla zgodna z spuscizna Perota. Tharaldson zgodzil sie umówic Spotkanie w siedzibie partii na Uniwersytecie Avenue wieczorem w poniedzialek 28 kwietnia. Koncentracja dyskusji dotyczyla polityki handlowej.

Obecnosc na tym spotkaniu byla lekka. Tylko czterech osób, w tym mnie, siedzialo w biurze zaplecza omawiajac nasze poglady. To miejsce bylo tak, ze Steve Williams, w Austin, mógl uczestniczyc przez telefon glosnikowy.

David DeGrio, który byl aktywny w kampanii Tammy Lee i zamierzal ubiegac sie o przedstawiciela panstwa, powiedzial, ze nie zgadza sie z moimi pogladami. Posiada naukowe / techniczne stanowisko z 3M. Poprzez telefon, Steve Williams twierdzil, ze ochrona handlu jest zbedna. Jego propozycja zastapienia podatku od wynagrodzen podatkiem od sprzedazy spowodowalaby wzrost zatrudnienia, poniewaz podatek spadalby raczej na konsumpcje niz na dochody. Jego program ubezpieczen zdrowotnych promowalby równiez miejsca pracy, biorac pod uwage obciazenie pracodawców. Jeden z pozostalych uczestników - moze Robert Keller - podzielal moje obawy dotyczace zleconych miejsc pracy. Spotkanie nie przynioslo niczego, co wiazalo sie z konsensusem w sprawie polityki handlowej.

konwencja panstwowa do rozwazenia kwestii

Kolejnym wydarzeniem bylby konwent imprezowy zaplanowany na sobote 3 maja w klubie Auto Club w St. Louis Park, tuz przy autostradzie 100. Spotkanie mialoby zwolac nie w celu poparcia kandydatów, ale rozwazyc poprawki do Platform partyjnych. Rozmawialam z przewodniczacym Swaggertem, ze na tym samym spotkaniu powinno sie popisywac kandydatów i rozpatrywac kwestie. Nie przypuszczalem, ze w tym samym czasie czlonkowie partii okaze sie dla dwóch panstwowych konwencji. Moje poglady nie poszly.

Kiedy przyjechalem, dowiedzialem sie, ze Kurt Anderson umiescil cala literature na wszystkich stolach. Mialem jedynie wizytówki. Steve Williams takze tam byl z jego zwolennikami. Byly byly gubernator stanu Minnesota, Al Quie, skierowal sie do konwencji w sprawie reformy sadownictwa. Bylo cos innego, a my zerwalismy sie na obiad. Poszedlem do pobliskiego McDonalda z dwoma czlonkami party, których nie wiedzialem. Jednym z nich byl mlody czlowiek imieniem Chris Pfeifer, który prowadzil to spotkanie z godziny na pólnoc od Bemidji. Mial ciekawe rzeczy do powiedzenia na temat gospodarki tam. Po powrocie do izby radzieckiej poproszono o przyjecie do róznych urzedów, aby przedstawili sie i zglaszali pewne uwagi. Dalem to, co uwazalem za pomyslowe przedstawienie.

Nadszedl czas rozwazac uchwaly. Proponowalam, co nastepuje: "Popieramy rozwazania nad alternatywami dla obecnego podejscia" wolnego handlu ", które rozpatruja handel z punktu widzenia rozwoju. Rzad Stanów Zjednoczonych powinien wspólpracowac z innymi rzadami w celu promowania rozwoju gospodarczego na calym swiecie w sposób podnoszacy poziom zycia, poprawic warunki pracy i poprawic jakosc zycia wszystkich ludzi na calym swiecie bez wycinania amerykanskiej bazy przemyslowej, wyczerpywania zasobów nieodwracalnych lub srodowisko naturalne. Co wiecej, potrzebujemy wlasnej struktury kosztów - zwlaszcza w dziedzinie opieki zdrowotnej - aby produkcja towarów mogla zostac przywrócona w Stanach Zjednoczonych, a Amerykanie moga miec atrakcyjne dlugoterminowe perspektywy zatrudnienia ".

Niektórzy delegaci zdawali sie gotowi popierac te propozycje. Potem przyszly kandydat Partii Niepodleglosci na Kongres w trzeciej dzielnicy, David Dillon, zglosil sprzeciw. Przeciwstawial sie pomyslowi, ze przemysl amerykanski zostal "wypatrywany". On sam byl producentem w dziedzinie drukowania, powiedzial, a jego firma byla silna. Podobnie bylo z interesami innych, których znal. Kiedy glosowano, wiekszosc zgodzila sie z Dillonem. Proponowana rezolucja zostala odrzucona. To nie byl pomyslny poczatek kampanii, która podkreslilaby kwestie handlowe. Ale potem po parkingu spotkalem sie z Steve Williamsem.

Czy Jesse Ventura bedzie dzialal?

Podejrzewalo sie, ze Jesse Ventura stanie sie kandydatem do Senatu Stanów Zjednoczonych. Niedawno wydal ksiazke "Nie zaczynaj rewolucji bez mnie!", Sugerujac, ze ma dalsze ambicje polityczne. Zapytany o swoje plany, Ventura zawsze mówil, ze jeszcze nie zdecydowal sie. Mial od teraz do 15 lipca, aby zdecydowac sie na zgloszenie. Biegnie, jesli Dean Barkley nie zrobi; I Barkley powiedzial, ze bedzie dzialal, jesli Ventura nie.

Oczywiscie, gdyby Ventura postanowil ubiegac sie o Senat, byl kandydatem partii w wyborach generalnych, a nie ja. Ale warto byloby, zebym wrzucil mój kapelusz do ringu. Gdybym wygral poparcie partii w jej konwencji stanu, Ventura musialaby biec przeciw mnie, a moze innych w podstawowym. Poniewaz interesowalam sie glównie kwestia handlu, warto byloby rozwazyc debate Ventura (która przyjela stanowisko o wolnym handlu jako Gubernator) w tym temacie w róznych miastach w calym stanie. Chcialbym zrezygnowac z utraty podstawowego. Ale legalna konkurencja dla Senatu moglaby sie wydawac, a to byloby dobre dla wszystkich. Tak czy owak byl mój mysl.

Jesse Ventura podpisal ksiazke w Mall of America w czwartek, 15 maja. Dolaczylem do grupy ludzi czekajacych na autografy egzemplarzy jego ksiazki po krótkiej rozmowie. W mojej rece byla, poza ksiazka Ventury, kopia mojej wlasnej ksiazki z 1992 roku, "Umowa o wolnym handlu USA i Meksyku-Kanada: Czy po prostu powiedzmy nie?", A takze kilka wpisanych arkuszy z informacjami o zabójstwie Kennedy'ego. Ventura jest znanym krytykiem raportu Komisji Warren.

Przede mna byl nauczyciel historii w szkole Bloomington Kennedy, Gary Severson, który byl zabójczym zabójca Kennedy'ego. Podzielal sie informacjami na temat podrózy ekologicznej pod koniec prezydenta tuz przed Dallas. Milford, Pensylwania, gdzie mam dom, byl wczesnym przystankiem w tej podrózy. Pózniej byl w Grand Forks, w stanie Dakota Pólnocna, gdzie Severson dorastal. Severson powiedzial, ze chwycil sie za tylnymi drzwiami widowni uniwersyteckiej (która zostala odblokowana) i usiadla w pierwszym rzedzie podczas przemówienia Kennedy'ego, ledwie dziesiec stóp dalej od wczesnego zamordowanego prezydenta. Cos bylo podstepnie zwiazane z ustaleniami dotyczacymi bezpieczenstwa. Byc moze plan mial zabic Kennedy'ego w tej podrózy.

Kiedy dotarlismy do linii Ventura, Severson mial cos, co dawaloby bylemu gubernatorowi, który dotyczyl zabójstwa Kennedy'ego. Kiedy przyszlo mi na jaw, powiedzialem Jesse Ventura, ze ??tez myslalem o poparciu partii niezaleznej dla senatora Stanów Zjednoczonych. Powiedzialem, ze mam nadzieje, ze ucieknie. Powiedzialem, ze jesli chce zamienic swoja pozycje na handel, bylby idealnym kandydatem. Ventura spojrzal na mnie bez komentarza, zanim autografowal ksiazke. Zaakceptowal moja ksiazke i przescieradla.

Jadlem do Detroit na moje piecdziesiate spotkanie w szkole sredniej nastepnego dnia, piatek, 16 maja. Moje loty byly zarezerwowane "stand by", poniewaz bilety byly bezplatne. Moja córka stepowa, Celia, która w kwietniu tego roku zostala obywatelem Stanów Zjednoczonych, jest stazysta z United Airlines. Planujac leciec do Chicago po pierwszym odcinku podrózy o 8:00, ciagle sie zbieglam z jednego lotu do drugiego. W koncu dotarlem do samolotu o 6:00. Na szczescie lot laczacy do Detroit mial kilka pustych miejsc. Udalo mi sie bezzwlocznie dotrzec do celu.

Dlugie opóznienie w Minneapolis-St. Lotnisko w Pawla dalo mi jednak okazje do przeczytania ksiazki Governor Ventura w calosci. Wyszedlem z tego jeszcze bardziej niz Ventura. Widzac maquiladoras na granicy Meksyku i Stanów Zjednoczonych, uznal, ze wyzysk ma miejsce w wolnym handlu. Jako gubernator dowiedzial sie od razu, ze agenci CIA sa posadzeni w rzadowych stanach. Oczywiscie to bylo nielegalne. Amerykanie cierpia z powodu róznych niewidocznych zagrozen, a poprawa sytuacji moze miec "rewolucje". Nie chcial uciec od sluzby w swoim kraju, jesli tak sie stanie.

Strona Niepodleglosci zatwierdzajaca konwencje Senatu Stanów Zjednoczonych

Kolejny miesiac minal przed podpisaniem konwencji. Wtedy bylem aktywnie zaangazowany w projekt zorganizowania konferencji handlowej.
Liderzy partii zdecydowali, ze zatwierdzajaca konwencja senatu Stanów Zjednoczonych, która odbedzie sie 21 czerwca, posluzy do glosowania w trybie natychmiastowego glosowania (IRV).

Oznaczalo to, ze delegaci kongresu ocenialiby swoje wybory dla Senatu w glosowaniu - w tym przypadku wskazuja na ich pierwsze, drugie i trzecie wybory. Jesli kandydat uzyska najwiecej glosów na pierwszej pozycji nie uzyskal wiekszosci glosów, wówczas ostatni finiszer zostanie wyrzucony. Te drugie glosy drugiej osoby zostana ponownie przydzielone pozostalym dwóm kandydatom. Przypuszczalnie jeden z nich mialby wtedy wiekszosc. Strona Niepodleglosci, podobnie jak wiekszosc osób trzecich, preferuje technike IRV, poniewaz pozwala wyborcom glosowac na ich prawdziwe uprzywilejowanie, zamiast tego, ze kandydat (osoby trzeciej) jest postrzegany jako "spoiler".

Partia Niepodleglosci w Minnesocie ma dosc wyrafinowany zestaw kryteriów, kto moze byc kandydatem reprezentujacym partie.

Potencjalni kandydaci do IP musza:

(1) kwalifikuja sie do sprawowania urzedu,
(2) przeczytaly zarówno U.S., jak i konstytucje z Minnesoty,
(3) zobowiazanie do wspierania i obrony tych dokumentów,
(4) przestrzegac zasad IP,
(5) jesli zostanie wybrany, spróbuj nadac platformie IP,
(6) publicznie stwierdzic wszelkie róznice, jakie moze miec kandydat z platforma IP,
(7) prowadza kampanie ukierunkowane na kwestie z zachowaniem i swietoscia,
(8) przekazac kopie IP wszystkich istotnych dokumentów i zapisów kampanii,
(9) zachowac wszystkie obietnice kampanii,
(10) nie akceptuje PAC w przypadku, gdy dostepne sa finansowanie publiczne, oraz
(11) w przypadku akceptacji paczek PAC, ujawnia informacje o PAC i jego zasadach, poswiadczajac, ze zasady te nie sa sprzeczne z zasadami partii.

To byl rodzaj sformulowania, które komisja napisalaby. Nie obchodzilo mnie to duzo.

W tym zakresie miedzy nami a napietnowaniem napotkano jakies napiecie. Napisalem w mojej ksiazce i gdzie indziej, ze nie sadzilem, ze 80-punktowe platformy byly sposobem na rozwój organizacji partyjnej. Zamiast tego wybiera jedno lub dwa kwestie o palacych troskach wyborców - tak jak republikanie zrobili z niewolnictwem w latach piecdziesiatych XIX wieku - i organizuja okreg wyborczy za tym troska. Jednak czlonkowie partii i jej przywódcy zdawali sie umiescic wiele akcji na platformie partyjnej, jakby to byl dokument, podobnie jak deklaracja o niepodleglosci, która przyciagnie glosujacych przez jego blask. Zasady dotyczace cross-adnotacji mówily na przyklad, ze takie kandydaci musieli zgodzic sie z 75% desek na platformie partyjnej. Myslalem, ze wiekszosc desek byla dobrze uczyniona i dobra - po prostu nie tak wazna.

Podobno, kandydat mialby byc kandydatem na komisje partii politycznych. Nie pojawilam sie przed ta komisja; Proces ten mógl zostac rozwiazany w debacie na temat kwestii, która odbedzie sie piec dni przed zatwierdzeniem konwencji. Wypelnilem jednak formularz zgloszeniowy partytury, dokument dwuczesciowy.

W odpowiedzi na pytanie, czy zgodzilem sie z platforma partyjna, powiedzialem, ze tak. Moje glówne kwestie w kampanii to propozycje ekonomiczne nieuwzglednione w platformie. Nie, nie otrzymywalem PAC. Tak, mam co najmniej dwadziescia jeden lat i mieszkam w dystrykcie (stan Minnesota) przez co najmniej trzydziesci dni przed wyborami. Byly tez inne pytania. Przygotowalem krótkie oswiadczenie (300 slów lub mniej), dlaczego chcialem byc kandydatem na Senat USA.

Perspektywa Jesse Ventura lub Dean Barkley wchodzaca w wyscig Senatu zawsze pojawila sie w tle. Ventura pozostala zagadka. Barkley byl jednak gotowy do startu w wyscigu, chociaz ogloszenie zostalo wstrzymane. Przez pewien okres w maju lub czerwcu wydawalo sie, ze na pewno bedzie biegal; Powiedziano mi, ze tak bedzie. Strona internetowa niezaleznego portalu zawierala krótki artykul zachecajacy ludzi do naklonienia Barkleya do kandydowania.

im Moore, byly fotel partii, pozostawil wiadomosc na mojej sluzbie odpowiadajacej za przeprosiny za faworyzowanie pokazane w tym artykule. Obiecal, ze zostanie usuniety z witryny partii. Zostawilem wiadomosc dla niego, ze pro-Barkley delegowanie nie przeszkadzalo mi. Ale nagle, na tydzien przed podpisaniem konwencji, mialem kolejna wiadomosc od Moore'a, ze Barkley nie bylby kandydatem na Senat. Zaakceptowal stanowisko kierownika Metro Mobility (oddzial Metro Transit, mojego starego pracodawcy). Wyscig Senatu sprowadzil sie do trzech kandydatów: Stephen Williams, Kurt Anderson i mnie.

Moja kampania przybyla na pierwsze prawdziwe wydarzenie: debata miedzy trzema kandydatami w centrum Hiawatha nad jeziorem Nokomis w poludniowym Minneapolis wieczorem w poniedzialek, 16 czerwca, poczawszy od godziny 19.00. Kiedy podszedlem do budynku z mojego zaparkowanego samochodu, Kurt Anderson rozladowywal sprzet wideo, aby rozpoczac debate. Weszlismy do budynku, w którym garstka ludzi ukladala krzesla w pokoju. My, kandydaci, siadalismy przy stole naprzeciwko. Przygotowano dla widowni dwa tuziny foteli skladanych. Ostatecznie, wiekszosc z nich zostala wypelniona.

Zgodnie z zasadami ustalonymi przez Petera Tharaldsona, kandydaci otrzymywali kazdorazowo pieciominutowe oswiadczenia o otwarciu. Kazdy z nas musialby odpowiedziec na konkretne pytania w takich dziedzinach, jak edukacja, rolnictwo, dlug, wojna w Iraku i polityka zagraniczna, a trzy minuty na odpowiedz. Wreszcie pojawily sie pytania od publicznosci.

Nie pamietam zbyt duzo dyskusji, poniewaz koncentrowalem sie na wlasnym wykonaniu, z wyjatkiem tego, ze próbowalem podkreslic trwaly rozwój gospodarczy. Zadano pytanie o energetyke jadrowa, której nie popieralem. Zauwazylem, ze Kurt Anderson byl zdolnym prawnikiem, który z powodzeniem argumentowal sprawe mojego brata przed Sadem Najwyzszym w Minnesocie. Anderson przywrócil laske, wspominajac, ze ukonczylam studia z Yale. W sumie byl to odpowiedni, a nawet smieszny wystep. Mialem dobre zrozumienie faktów, które po prostu zebraly i przeanalizowaly wycinki gazetowe. Pózniej, Red Nelson i ja wyszlismy na piwo w barze kardynala na alei Hiawatha.

Jednak negatywny komentarz ze sluchaczy utkwil mi w glowie. Jack Uldrich, byly przewodniczacy partii, zauwazyl, ze nie sadzil, ze którykolwiek z trzech kandydatów byl przygotowany do skutecznej kampanii na rzecz Senatu. Spojrzal na nasze strony internetowe. Byly one o dziesiec lat za czasami, bardziej nadaje sie do 1998 r. Niz dzisiaj. Och! Ta krytyka z pewnoscia stosowana do mojej. Nasze strony internetowe, jak powiedzial Uldrich, byly zbyt zorientowane na drukowanie. Nie mielismy atrakcyjnej grafiki. Nie mielismy linków do skladania srodków na kampanie. Nie mielismy filmów w YouTube ani korzystalismy z serwisów spolecznosciowych, takich jak MySpace. Nasze kampanie byly niedoskonale technologicznie.

W ciagu pieciu dni miedzy ta debata a zatwierdzajaca konwencja przygotowalem poczte do potencjalnych delegatów. Bona fide kandydaci mieli prawo korzystac z listy czlonków partii, aby uzyskac wsparcie na konwencji. Peter Tharaldson zorganizowal wyslanie trzech kandydatów dwóch oddzielnych list, nie wiedzac, które lepiej reprezentuja potencjalnych delegatów.

Otrzymalem listy poczta elektroniczna, a nastepnie wydrukowalem je na komputerze iMAC zakupionym ostatnio z Apple Store w Ridgedale. W Office Max zrobilam kilkaset egzemplarzy czterech fragmentów literatury - oswiadczenie kampanii, arkusz z informacjami biograficznymi na jednej stronie i pierwsza strone mojej kampanii z drugiej strony oraz list motywacyjny - i wyslalem je do reki - koperty podreczne. Ponad 200 czlonków partii otrzymalo poczte. List motywacyjny datowany jest na 17 czerwca 2008. Odbiorca bedzie mial dzien lub dwa, aby zapoznac sie z tymi materialami przed konwencja.

Dodatkowo zadzwonilem do tak wielu z tych osób, ile tylko moglem w czwartek i piatek wieczorem przed konwencja. Wiekszosc nie byla w domu. Pamietam jednak pamietanie, rozmawiajac z wieloma osobami, w tym z Deanem Barkleyem, proszac o ich wsparcie na konwencji. (Byl bezkompromisowy.) Kilku osób zobowiazalo sie glosowac za mnie. Uwazam jednak, ze powazne kandydatów na poparcie konwencji telefonuje do potencjalnych delegatów. cwiczenie nie moglo zranic.

Konwencja popiera kogos innego dla Senatu

Zatwierdzajaca konwen - cja oficjalnie rozpoczela sie o godzinie 13:00 w sobote, 21 czerwca, w placyce miejskiej w Bloomington (ratusz) na ulicy Old Shakopee. Delegaci zostali zaproszeni na godzine lub dwie wczesniej, aby spotkac sie z kandydatami. Z tej okazji przygotowalem dwa duze tablice plakatowe. Jeden powiedzial: "Bill McGaughey na Senat USA". Drugi powiedzial: "Czy mozemy porozmawiac o pracy?" Z pomoca Petera Tharaldsona ustalilem, ze w poblizu drzwi wejdzie do izb rady, gdzie odbywa sie nasza konwencja. Zlozylem niektóre z moich ksiazek, fotokopie listów i arkusz rejestracyjny kampanii na tym stole. Potem poszedlem do sasiedniego pokoju, w którym delegaci jadali pizze.

Zrobilem rundy kilku stolów rozmawiajacych z ludzmi i odpowiadajac na ich pytania. Kurt Anderson i Steve Williams robily to samo. Williams przywiózl na spotkanie pewna liczbe czlonków rodziny. Przedstawil mnie do nich. W tym okresie zapytalem Red Nelsona, czy da mi nominacje. Powiedzial, ze tak. Poprosilem Chrisa Pfeifera z pólnocnej Minnesoty, czy po drugiej nominacji. Tak, ale nie obiecal glosowac za mnie. To bylo OK.

Kiedy zaczelo sie spotkanie, zdalem sobie sprawe, ze kandydaci zostali wyrzuceni z krzywej pilki. Tak, wybory odbeda sie natychmiast po glosowaniu, ale przywódcy partii równiez dodali opcje "bez poparcia".

Oznaczalo to, ze w kazdej rundzie glosowania delegaci mogli glosowac na "brak poparcia" tak, jakby byl kandydatem, co utrudnialoby wylonienie jednego z trzech kandydatów. Ci, którzy naciskaja na "brak poparcia", mieli czas na prezentacje przed rozmówcami. I, oczywiscie, jesli zaden z czterech wyborów (w tym nas kandydatów) nie zdolal uzyskac 60% lub wiecej glosów, konwencja zakonczy sie bez poparcia. Podejrzewam, ze motywem tego manewru bylo pozostawienie pokoju Jesse'owi Venturze i Deanowi Barkleyowi wejscia do sieci IP bez koniecznosci poparcia kandydata. Steve Williams, m. In., Wypowiedzial sie przeciwko tej propozycji.

Przed glosowaniem przywódcy partii zapytali twardych pytan o kandydatów. Uznajac, ze nikt z nas nie zarobil zbyt wiele na kampanie, Diane zapytala nas, jak spodziewalismy sie przyciagnac dawców. Kurt Anderson odpowiedzial pewnie, ze spodziewa sie, ze zwiekszy 100 000 dolarów. Odpowiedzialem, ze nie moge popelnic zadnego rysunku, poniewaz nie bylem zwiazany z jakakolwiek dobrze finansowana grupa. Steve Williams powiedzial, ze pieniadze byly mniej wazne niz inne aspekty kampanii. Jack Uldrich zapytal kazdego z trzech kandydatów, czy konstytucja zakonczy sie bez poparcia. Steve Williams i Kurt Anderson powiedzieli, ze tak. Powiedzialem, ze nie.

Dlaczego nie? Czulem sie, jakbysmy, ci trzej ogloszeni kandydaci, zostali powolani do tego, aby byc "trzema stolami" podrózujacymi po kraju w trudnym do zdobycia glosowaniu. Gdyby konwencja partii nie poparla zadnego z nas, media nie zwrócilyby na nas uwagi. Cala uwaga skupiala sie na Dean Barkley czy Jesse Ventura, gdyby biegli. Ale poparcie kogos na tej konwencji sprawiloby, ze osoba ta przeprowadzila kampanie. Wymagalem poparcia, aby ten wysilek.

Williams, Anderson i ja dano nam dziesiec minut na poparcie naszej sprawy. Williams zrobil dosc emocjonalne odwolanie oparte na tym, ze mieszkal w kilku czesciach panstwa. Anderson mial starannie zorganizowany argument. On byl jedynym kandydatem, powiedzial, który wykazal sie profesjonalizmem wyslania poczta pocztowa wszystkich delegatów. Mial takze apelacje na obszarach wiejskich.

Kiedy przyszla kolej na moja rozmowe, poswiecilem pierwsze kilka minut mojemu przemówieniu, aby zachecic delegatów do poparcia jednego z nas trzech, a nie przejsc z opcja "brak poparcia". Powiedzialem, ze delegaci przyszli tutaj, oczekujac poparcia kogos, a poparcie dla zadnego poparcia nie bylo "przynety i zamiany". Powiedzialem równiez, ze jesli Ventura bedzie biegac w Senacie, wycofalbym sie lub pozostanie w biegu, co bylo korzystniejsze dla Ventury. Nastepnie poswiecilam reszte mojego pogladu, aby omówic sposoby, jakie mozna oczekiwac, aby polaczyc sie z wyborcami.

Z przewodnictwem Tharaldsona glosowano. Pierwsza runda glosowania byla niejednoznaczna. Steve Williams skonczyl na szczycie z okolo 26 glosami. Opcja "brak poparcia" byla druga - moze 20 glosów. Kurt Anderson skonczyl na trzecim pietrze 15 glosów. Skonczylem w ostatnim miejscu z 12 glosami. Konwent zrobil sobie przerwe.

Po wznowieniu Jim Moore byl przewodniczacym konwencji. Kilku delegatów zglosilo uwagi lub zadawalo pytania. Potem podnioslem reke, aby oglosic, ze wycofuje sie z wyscigu. Moore i inni wyrazali zdziwienie. Jeden lub dwóch delegatów poprosil mnie o ponowne rozwazenie. Ale bylem zdecydowany w mojej decyzji. W drugiej i ostatniej rundzie wyborów, z moim nazwiskiem usunieto, Steve Williams wygral wymagane 60% glosów. Byl nominowany do partii w Senacie Stanów Zjednoczonych.

Spotkanie nie zostalo zakonczone. Musimy teraz rozwazyc, czy poprzec kandydata na Kongres w szóstej dzielnicy. Przyszlym kandydatem byl Elwyn Tinklenberg, byly burmistrz Blaine i komisarz ds. Transportu w firmie Jesse Ventura. Otrzymal uprzednio certyfikat DFL (Demokratyczne) dla tego miejsca. Inny czlonek partii, Bob Anderson, równiez chcial w 6 dzielnicy. Musielismy wiec wybrac pomiedzy nimi. Konwencja popierala Tinklenberg przez wymagany margines. Stal sie oficjalnym kandydatem partii.

Decyzja byla jednak fatalna, poniewaz reguly wyborcze nie pozwalaly kandydatowi na notowanie w glosowaniu z poparciem dwóch stron. Tinklenberg zostal wymieniony jako demokrata; Bob Anderson, jako kandydat Partii Niepodleglosci. W wyborach listopadowych Anderson otrzymal 10% glosów. Republikanska, obecna poslanka Michele Bachmann, pokonala Tinklenberg o marze 4 punktów procentowych. W tym przypadku kandydat Partii Niepodleglosci mógl byc "spoilerem", ale na pewno nie projektem partii.

Po glosowaniu zawiesilem sie po korytarzu rozmawiajac z Tinklenbergiem, Williamsem i innymi, w tym z Rogerem Smithrudem, który przygotowywal sie do ubiegania sie o ustawodawce stanu w moim okregu, 58B. Byl tam czlowiek prasujacy Tinklenberga, John Wodele. Steve Williams wyrazil wdziecznosc, ze wypowiadalem sie przeciwko nie poparciu. Watpie, ze przywódcy partii czuli sie w ten sposób.

Ale duza wiadomosc z Bloomington byla taka, ze Partia Niepodleglosci zaaprobowala kandydata na Senat - Stephena Williams z Austin, MN - a takze poparla Elwyn Tinklenberg na Kongres. Williams otrzymywal nastepnie zaproszenia do wystepowania w publicznym programie telewizyjnym "Almanac" i uczestniczyc w innych wysokich imprezach.

To byl koniec mojej kampanii Senatu w 2008 roku. Prawde mówiac, nie zglosilem sie do tego urzedu w podstawowym IP. Napisalem sprawozdanie dotyczace zatwierdzenia konwencji dotyczacej forum e-demokracji w Minneapolis. Napisalem tez list do Piotra Tharaldsona, wzywajac przywódców partii do bardziej prostego strzelania z rankingiem i plikiem partii, zamiast ciagnac w ostatniej minucie akrobacje, tak jak opcja "bez poparcia".

do nastepnego rozdzialu

 

    to: 2008race4congress.html

 

 


Copyright 2011 THISTLEROSE Publikacje - wszelkie prawa zastrzezone

http://www.BilMcGaughey.com/chapter7j.html