BillMcGaughey.com
       

 

 KRÓTKA HISTORIA ZDOBYWANIA IV

waga podniesiona z naszych ramion

Najstarsza córka króla Anglii, George V, przypomniala, ze jej ojciec mial niemalze patologiczna niechec do zmiany. "Powojenny swiat byl dla niego obrzydlem", powiedziala. "Odrzucal radziecka Rosje, malowal paznokcie, kobiety, które palily sie publicznie, koktajle, kapelusze frywolne, jazz amerykanski i rosnacy zwyczaj wyjezdzania na weekendy".

Po zmasakrowanym mordowaniu w czasie I Wojny swiatowej ludzie swiatu obudzily sie w innym doswiadczeniu. Mial lzejsze powietrze. W tym okresie bylo wyrazne poczucie frywolnosci. Nagle poczucie nowoczesnej swiadomosci publicznej dotknietej. Samochody zastepowaly wagony konne. Pierwsze stacje radiowe zaczely nadawac. W latach po Wielkiej Wojnie pojawily sie pokazy wodniackie, jazz w Nowym Orleanie, linie chóru i nowy rodzaj rozrywki, nazywany filmami. Nieprzerwany w tonie, byl to wiek popularnej kultury. To bylo takie zwolnienie z kultury wysokiej sztuki, która wypelniala XIX wiek.

Czwarta cywilizacja zgromadzila sie w szczatkach poprzedniej kultury, gdy zachodnie spoleczenstwo zdawalo sie popelniac samobójstwo. Krwawe wojny swiatowe, zatapiajace Titanica, niezgodne ze soba tematy muzyki i sztuki, a takze ogólna pretensjonalnosc starego porzadku sprawily, ze trzeba skoczyc z historycznego toru i spróbowac czegos innego.

W Europie starozytne antagonizmy nadal gniewaly sie. Gwaltowna reparacja nalozona na Niemcy przez traktat wersalski pozostawila gorycz, która doprowadzila do przejecia wladzy przez Hitlera. Mussolini i jego faszystowscy zwolennicy podzegali do swoich parlamentarnych przeciwników. Twierdzac, ze ich wrogowie zostana "wsadzeni do smietnika historii", bolszewicy przeprowadzili zamach stanu w Rosji. Gniewne ideologie róznych typów niszczyly publiczna uczciwosc. Dekadencja kulturowa i kryzys gospodarczy wstrzasnely spoleczenstwem u podstaw.

W Ameryce z drugiej strony ludzie cieszyli sie bezprecedensowym poziomem dobrobytu, bylo przypadkowe lekcewazenie prawa zakazujacego uzywania napojów alkoholowych, nowych dan tanecznych pochodzacych z Harlemu, a filmy zaczely mówic. Amerykanie dostrzegli wrogie, intelektualnie przepelniajaca przeslanie Lenina i otworzyli sie zamiast uprzejmego Binga Crosby'ego.

pewne trudnosci w opowiadaniu tej historii

Pisanie historii czwartej cywilizacji przedstawia pewne szczególne trudnosci. Ze wzgledu na swój charakter odwolania do rozrywki róznia sie od róznych osób. Istnieje tak wiele interesów, ze historycy byliby zmuszeni do znalezienia jednego zestawu wydarzen, które stanowi doswiadczenie spolecznosci. Sensowne podejscie moze polegac na wyborze doswiadczen rozrywkowych na podstawie ich wielkosci odbiorców. Historia tej kultury moglaby zatem zawierac opis najbardziej popularnych programów.

W przeciwienstwie do wiekszosci wydarzen historycznych kultura rozrywkowa obejmowalaby spektakle produkowane przez osoby siedzace w kinach lub przed telewizorem w róznych miejscach. Na przyklad w wieczór 17 grudnia 1969 r. Wiecej Amerykanów dostrojono do Tonight Show, aby obejrzec "Tiny Tim" poslubia "panny Vicky" Budingera niz na inne wydarzenie w historii tego show. Czy jednak jednoczesne dostrojenie czestotliwosci telewizyjnej przez duza rozproszona publicznosc rozproszona geograficznie uwaza sie za wydarzenie w tym samym sensie, ze koncert rockowy "Woodstock", który mial miejsce na farmie Maxa Asgur na tym samym roku bylby taki?

Historia rozrywki powinna oczywiscie obejmowac konkretne obrazy i dzwieki, na które publicznosc zwracala uwage. Kazde miejsce ma wlasny zestaw doswiadczen wewnetrznych. Na przyklad historia pilki baseballowej w Majorce moze obejmowac ekscytujace wydarzenia, takie jak "doskonala gra" Don Larsena w 1956 r. Na swiecie lub czas, w którym Babe Ruth wskazywal na trybuny w centrum uwagi podczas serii mistrzostw swiata z latami 1932 i trafil w nastepny Skrec w tym miejscu do domu. Sportowcy sezonowi moga wymyslic liste pamietnych wydarzen w kazdym sporcie i napisac historie, która w jakis sposób ja opowiada.

Wiekszosc zgadza sie jednak, ze historia baseballu Major League powinna obejmowac równiez wydarzenia zwiazane z jego doswiadczeniem instytucjonalnym. Na przyklad Decyzja Brancha Rickeya o dodaniu Jackiego Robinsona do listy Brooklyn Dodgers lub zmiana w regule wolnych agencji mozna uznac za historyczne zdarzenia zwiazane z gra w baseball, która nie miala miejsca w samych grach. Mozna zauwazyc, ze historia wielu tomów moze byc latwo napisana tylko w baseballu Major League.

Kultura rozrywkowa obejmuje znacznie wiecej niz to. Niektóre z jego kategorii to: dramat, sport, popularna muzyka i taniec, komedia stand-up lub sytuacja, wystawy egzotyczne lub pornograficzne oraz demonstracje publiczne. Ponadto, co uwazamy za "nowiny" coraz czesciej traktuje sie jako forme rozrywki. Biorac pod uwage eklektyczna nature jego tresci, postepy w rozrywce nie mozna opowiedziec w prostych narracjach, takich jak wzrost i upadek imperialnych dynastii. Kazdy typ, lub miejsce, mialaby wlasna historie. Idea, ze ??spoleczenstwo tak duze, jak Stany Zjednoczone moze miec skoncentrowany zestaw doswiadczen rozrywkowych wydaje sie calkiem nierealne. Problem polega na tym, ze kazde spoleczenstwo lub naród ma swoje wlasne rozrywki. Osoby mieszkajace w Indiach, Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Ameryce lacinskiej moga nie byc zainteresowane tymi samymi rodzajami muzyki, dramatu lub sportu, jak te w Stanach Zjednoczonych. Kazdy z nich ma swój wlasny rodzaj dywersji. Dlatego tez historia swiata, która czyni rozrywke glówny nacisk na uwage moze miec mniejsza spójnosc niz to, czego ludzie chcieliby w takich pracach.

Historia swiata moglaby byc prezentowana w zbiorze opowiadan, wizualnych obrazów, próbek muzyki i niezapomnianych linii przedstawiajacych najwazniejsze elementy kultury popularnej. Jesli jednak historia sklada sie tylko z kilku winiet audiowizualnych, moze brakowac rozpoznawalnych tematów. Zbyt wiele zalezy od wyroku historyka, co jest wazne. Fotoreporterzy czesto wytwarzaja montaz obrazów uzywajac czasu jako elementu jednoczacego. Na przyklad dokument telewizyjny dotyczacy wydarzen, które Amerykanie doswiadczali w 1957 r., Moga obejmowac nastepujace obrazy: prezydent Eisenhower wysyla oddzialy federalne do Little Rock w celu egzekwowania porzadku desegregacji szkolnej; Elvis Presley spiewa "All Shook Up"; Mickey Mantle trafia do domu na stadionie Yankee; Rakiety rakietowe uruchamiajace Sputnik; Pletwy ogonowe na tegoroczne modele samochodów.

Historia w tym trybie staje sie swego rodzaju doswiadczeniem pokoleniowym, odwolujac sie odrebnie do kazdej grupy wiekowej. Kazda dekada nosi swój wlasny styl w popularnej muzyce, odziezy i przywództwa politycznym. Staje sie funkcja dziennikarza, aby charakteryzowac kazdy okres w sposób znaczacy i przewidywac, co moze sie wydarzyc. W "Roaring Twenties" w Ameryce nastaly depresyjne "trzydziestki", "czterdziestki" wojny, madre, ale dostatnie "piecdziesiatki", oraz burzliwe "szescdziesiatki" kultury mlodziezowej i antywojennej zbrojnosci.

Historia ksiazkowa wymaga kolejnego podejscia. Ta ksiazka opowiada historie struktur wspierajacych rozrywke, a takze samego rozrywki. Jako branza komercyjna popularna rozrywka musi przyciagnac dochody wystarczajace do zaplaty za programowanie. Wydarzenia moga byc finansowane bezposrednio przez sprzedaz biletów, lub posrednio poprzez reklamy komercyjne i zwiazane z nimi dzialania, takie jak hazard lub sprzedaz licencjonowanych produktów. Takie wzgledy czesciowo przyczynilyby sie do jego historii. Inny aspekt dotyczyloby sposobu prezentacji. Czy publicznosc jest zyjaca, czy ludzie doswiadczaja wydarzen rozrywkowych za posrednictwem radia, telewizji, filmów lub kasety? Ponownie, praktyki zmienily sie przez lata.

Historia przedstawiona w tym rozdziale skupi sie na rozrywce w Stanach Zjednoczonych, aby utrzymac dyskusje na odpowiedniej dlugosci i przyznac, ze technologia komunikacyjna rozpowszechnila szeroka game amerykanskich rozrywek w innych czesciach swiata. To bardziej niz inne kultury narodowe stalo sie podstawa swiatowej cywilizacji.

sportów amatorskich i profesjonalnych

Imprezy sportowe byly czescia popularnej rozrywki we wszystkich krajach. Wyscigi konne wyjechaly do ??Ameryki z holenderskim osada New Amsterdam w 17 wieku. W 1779 roku hrabia Derby zalozyl wyscig konny na wlasnosc w firmie Epson Downs w Anglii, która stala sie coroczna impreza. Impreza wyscigowa na Long Island w 1823 r. Przyciagnela 60 000 widzów. Uwaza sie, ze jest to pierwszy duzy tlum ogladac impreze sportowa w Stanach Zjednoczonych. Regularne wyscigi rozpoczely sie w Saratoga Springs w 1863 i w Churchill Downs w Kentucky w 1875 roku. Karaiby byly popularnym sportem w wielu miastach amerykanskich, dopóki ustawodawca z Massachusetts zakazal w 1836 roku. Ogromne sumy pieniedzy zostaly postawione na te walki.

Bokserskie staly sie zorganizowanym sportem, kiedy zasady zostaly nalozone w XVIII wieku. Centrum rozrywkowe w Anglii to amfiteatr nalezacy do Jack Broughton w poblizu Tottenham Court Road w Londynie. Reguly wydane tam w 1743 roku rzadzily sportem od ponad stulecia. Nastepnie, w 1865 roku, Markiza Queensberry wydalo nowy zestaw zasad, dajac zawodnikom rekawiczki, dzielac konkurs na oddzielne rundy i przewidujac dziesiec sekund, zanim bokser stracil bout. John L. Sullivan byl panujacym swiatowym mistrzem wagi ciezkiej walczacym z nagimi palcami. W 1892 roku przegral z Jamesem J. Corbettem, walczac pod rzadami Queensberry.

Sporty takie jak boks, zapasy, ogrodzenia lub lucznictwo, które obejmuja przemoc fizyczna lub uzycie broni, wykorzystuja umiejetnosci, które kiedys mialy wartosc wojskowa. Angielskie monarchowie miedzy wiekami XI i XVI zobowiazali swoich poddanych do lucznictwa. Znajomosc jezyka angielskiego z dlugim lukiem pomogla w zdobyciu zwyciestwa nad Francuzami w wojnie stuletniej. Azjatyckie sporty judo i karate to sztuki walki o róznym skrecie. Judo, pochodzace z chinskiej sztuki buddyjskiej jiu jitsu, cwiczy dyscypliny umyslowe i fizyczne, które byly atrakcyjne dla japonskich wojowników samurajów. Nauczyla wojownika, jak wygrac, poddajac sie wyzszej sile. Karate zostal rozwiniety w Okinawie przez patriotów opierajacych sie obcym rzadom. Poniewaz ich japonscy zdobywcy zabronili im posiadania broni, patrioci Okinawanu wyszkoleni w nocy w technikach recznej walki, które moglyby zostac uzyte bez broni.

Sporty widowiskowe jednakze takie konkursy moga byc zbyt indywidualistyczne, aby przyciagnac duze tlumy. Sportami, które odgrywaja najwieksza role jako rozrywka, sa zazwyczaj sportowe druzyny. Takie zespoly sa symbolicznie zwiazane z spolecznosciami, do których moga nalezec kibice.

Gra w pilke nozna jest jednym z takich sportów. W sredniowieczu mieszkancy angielskich wiosek grali w pierwotna wersje tej gry. Cale miasto bylo boiskami. Nieograniczona liczba graczy z obu stron stara sie kopac pilke miedzy markami na przeciwnych koncach miasta. Ten sport stal sie halasliwy, wiec król Edward II zabronil tego w 1314 roku. Mlodzi ludzie nadal grali w pilke nozna w sposób nieformalny w XIX wieku. Wtedy ta gra zostala odebrana przez angielskie szkoly publiczne, takie jak Eaton, Harrow i Rugby. Kazda szkola miala wlasna wersje.

Pierwsza próba opracowania standardowego zestawu zasad dotyczacych pilki noznej moglaby byc konferencja zorganizowana w 1848 roku na uniwersytecie w Cambridge. Przedstawiono 14 róznych szkól. Druga konferencja w 1862 r. Doprowadzila do porozumienia w sprawie dziesieciu zasad dotyczacych pilki noznej, które staly sie "zasadami pilki noznej w uniwersytetach Cambridge". W pazdzierniku 1863 r. Pilkarze z Londynu zebrali sie w Old Freemasons Tavern, gdzie zalozyli "The Football Association". Stowarzyszenie pilki noznej lub "pilka nozna" stalo sie formalnie zorganizowane. Slowo "pilka nozna" to slang ucznia dla liter s-o-c w "stowarzyszeniu".) Anglicy zabrali te gre z nimi do wszystkich czesci swiata.

W 1823 roku mlody pilkarz w Rugby School w Warwickshire w Anglii popelnil impulsywny czyn, który na zawsze zmienil gre. William Webb Ellis nagle podjal pilke i zaczal jezdzic na boisku. Zasady pilki noznej nastepnie dozwolone tylko kopanie i odbijanie pilki. Naruszenie przepisów programu Word of Ellis róznily sie od innych szkól. Niektórzy uczniowie postanowili spróbowac gre, jak to bylo grane "na Rugby". Rugby wersja pilki noznej, dzis znana jako "Rugby", nabyla wlasnych uczestników i regul.

W 1872 roku dwadziescia jeden klubów w Londynie czesciowo do tej gry utworzylo Zwiazek Rugby. Rugby byl wówczas sportem amatorskim. Jednak gra stala sie popularna wsród robotników przemyslowych w pólnocnej Anglii. Wielu, którzy chetnie grali dla swojego klubu, nie mogla sobie pozwolic na wolne wynagrodzenie z pracy. Pólnocne kluby zaczely placic tym pracownikom male sumy pieniedzy, aby zrekompensowac im ich koszty podrózy i straty. Kiedy kwestia platników pojawila sie na corocznym spotkaniu Rugby Union w 1893 r., Podjeto glosowanie, a decyzja nie pozwolila na takie platnosci. Dwa lata pózniej delegaci z kilku klubów Rugby na pólnocy zorganizowali wlasna lige na podstawie platnosci. Ta "Northern Union" stala sie w efekcie liga profesjonalnych pilkarzy.

Amerykanska gra w futbolu jest pochodna rugby. Podczas gdy pierwsza miedzygwiezdna gra w pilce noznej miala miejsce pomiedzy Rutgers i Princeton w 1869 roku, te dwa zespoly graly w pilke nozna, która zabronila biegania z pilka. Rugby w stylu pilki noznej przybyl do Stanów Zjednoczonych w drodze Kanady. W maju 1874 sportowcy z Uniwersytetu Harvard zaprosili zespól z Uniwersytetu McGill w Montrealu do gry w pilke nozna. Obserwujac praktyke Kanadyjczyków gracze Harvarda zdali sobie sprawe, ze druzyny graja w dwóch róznych grach. Wiec osiagnieto kompromis. Obydwie druzyny zagraly pierwsza polowe gry na podstawie zasad pilki noznej Harvarda, a w drugiej rundzie reguly hokeja McGilla. Zawodnicy z Harvarda postanowili, ze lubia rugby, dzieki czemu stala sie czescia amerykanskich uniwersytetów.

Walter Camp, pierwszy trener Yale, znany jest jako ojciec futbolu amerykanskiego. Opracowal koncepcje zespolów jedenastu ludzi, linii walki i innych cech i zasad wspólczesnej gry. Po kilku zabitych uczelniach podczas gry w ten sport prezydent Theodore Roosevelt zebral konferencje w celu poprawy bezpieczenstwa. Aby zlagodzic przekrwienie na linii walki, komisja pod przewodnictwem Waltera Camp zdecydowala sie pozwolic na przejscie na przyszlosc. Knute Rockne w Notre Dame spopularyzowal ja podczas nieudanego zwyciestwa nad armia w 1913 roku.

Czcigodna tradycja jest to, ze Abner Doubleday, general wojny secesyjnej, wynalazl amerykanska gre baseballu w Cooperstown w Nowym Jorku w 1839 roku. zolnierze z armii Unii grali te gre w celu odpoczynku miedzy bitwami i zabrali do domu wraz z nimi po wojnie. Jednak ksiazka wydana w 1834 r. Przedstawia zasady gry podobne do baseballu i drzeworytu ilustrujacego chlopców grajacych w Boston Commons. Wydaje sie wiec bardziej prawdopodobne, ze amerykanski baseball pochodzil z okraglych stolów, gra angielskich uczniów od czasów sredniowiecza. Gra o nazwie "stare koty" uzywala drewnianego kota w ksztalcie trzpienia i kijka do uderzania tego obiektu. Podobnie jak w brytyjskiej grze krykietowej, po uderzeniu w pilke rozblysna, pomiedzy dwiema podstawami biegna dwa rzedy. On byl "na zewnatrz", jesli przeciwny gracz zlapal pilke na bounce lub w locie. W amerykanskiej baseballu liczba baz wzrosla do czterech. Po uderzeniu pilki ciasto biegalo tak daleko, jak to tylko mozliwe, w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara bez oznakowania. Kierunek jazdy zostal pózniej zmieniony.

W 1842 roku grupa mlodych mezczyzn zaczela grac w baseball na rekreacje na dolnym Manhattanie. Trzy lata pózniej zostali zorganizowani jako klub "Knickerbockers". W 1857 r. Grupa klubów amatorskich utworzyla Krajowe Stowarzyszenie Graczy Baseballowych, które wydalo pierwszy jednolity zestaw zasad gry.

Koszykówka byla gra zaczynajaca sie od zera w Stanach Zjednoczonych. Jego wynalazca, dr James Naismith, byl instruktorem fizycznej edukacji w YMCA w Springfield w stanie Massachusetts. Szukal sportu, który mlodzi ludzie mogli grac w zimie lub w nocy. Naismith wynalazl koszykówke po studiu innych istniejacych dyscyplin sportowych. Okresla, jakie elementy sa potrzebne, a nastepnie opracowal zestaw regul.

Pierwsza gra w koszykówke rozgrywala sie w grudniu 1891 roku w gimnazjum Springfield YMCA. Kosze na brzoskwinie byly zawieszone na kazdym koncu sadu. Musieli je opróznic przez czlowieka na drabinie za kazdym razem, gdy zostal "kosz". W 1906 roku otwarte petle zamontowane na tablicy zastapily te pojemniki, a liczba graczy w zespole zostala zmniejszona z siedmiu do pieciu. Gra w koszykówke stala sie natychmiastowa sensacja. Na poczatku lat 20. XX wieku byl to najbardziej popularny sport w amerykanskich szkolach. Roczny ogólnokrajowy turniej koszykówki stal sie najwiekszym wydarzeniem sportowym w miescie. W 1923 r. Robert i Helen Lynd odnotowali w swoich badaniach socjologicznych Middletown: "Wiecej obywatelskich lojalnosci skupia sie wokól koszykówki niz jakakolwiek inna rzecz".

Sporty w pilce noznej, baseballu, koszykówce, hokeju i golfie staly sie waznymi elementami rozrywkowymi w telewizji, szczególnie atrakcyjnymi dla mezczyzn. Poniewaz zdarzenie jest niezaznaczone, podtrzymuje widza. Tradycja gry zespolowej obejmuje wymiar moralny, sugerujacy energiczna kolezenstwo i bezinteresowna wspólprace w dazeniu do utozsamiania sie z wieksza spolecznoscia. Te sporty sa regularnie rozgrywane w amerykanskich szkolach srednich i wyzszych uczelniach, gdzie zainteresowanie widzów jest równoznaczne z "duchem szkolnym". W zawodach zawodowych utrzymuje sie uprzejmy mit, ze profesjonalne zespoly reprezentuja miasta lub regiony; Poboznosc obywatelska zobowiazuje mieszkanców tych spolecznosci do zakorzenienia w domu.

Profesjonalizm przyszedl najpierw do baseballu. Zespoly profesjonalnych pilkarzy reprezentujacych niektóre miasta w Stanach Zjednoczonych utworzyly Lige Narodowa w 1876 roku, a Liga Amerykanska zostala utworzona w 1900 roku. Pierwsza seria World zostala rozegrana w 1903 roku. Amerykanski Zwiazek Pilki Noznej, prekursor Krajowej Ligi Pilki Noznej, zostal zalozony w 1920 roku , A American Football League w 1960 roku. National Basketball Association powstalo w 1949 roku przez polaczenie dwóch grup.

W druzyn reprezentujacych narody podczas Miedzynarodowych Igrzysk Olimpijskich odbywa sie co cztery lata konkurs sportowy. To miedzynarodowe wydarzenie ozywia tradycje, która rozpoczela sie w Grecji w VIII w. Sportowcy z greckich miast-panstw rywalizowali wtedy w takich dyscyplinach, jak bieganie, skakanie, rzucanie i walka. Podczas gdy gry byly poczatkowo odbywaly sie na czesc bogów przodków greckich, staly sie one sila napedowa paneuropejskiej spójnosci kulturowej i pokoju.

Ich odrodzenie w 1896 r. Bylo wynikiem wysilków francuskiego barona Pierre'a Coubertina. Baron byl pod wrazeniem entuzjazmu, z jakim rugby graly w angielskich szkolach publicznych. Byl takze inspirowany do ozywienia konkurencji olimpijskiej niedawno wykopalisk archeologicznych w poblizu Mt. Olympus, a nawet kontrowersje dotyczace wolnego handlu. "Wywózmy naszych wozów, naszych biegaczy, naszych szermierzy, do innych krajów. To prawdziwy wolny handel przyszlosci ", oswiadczyl. Propozycja Barona de Coubertina o ozywieniu igrzysk olimpijskich zyskala uznanie na miedzynarodowym kongresie lekkoatletycznym, który odbyl sie w Paryzu w 1894 roku. Pierwsze Olimpiady epoki nowozytnej odbyly sie w Atenach w Grecji w kwietniu 1896 roku.

inna rozrywka w 19 wieku Ameryki

Wczesna forma rozrywki w Stanach Zjednoczonych byla wyklad. Wybitni pisarze, naukowcy, kaznodzieje, pedagodzy i inni uczeni wyjezdzali na wycieczke, wykladajac na tematy zainteresowane za oplata. Ruch liceum rozpoczal sie w Nowej Anglii w latach dwudziestych XX wieku, w polowie lat trzydziestych dolaczyl do ponad 3000 lokalnych grup. Wsród popularniejszych atrakcji znalazly sie angielscy powiesci Thackeray i Dickens. Ralph Waldo Emerson, Horace Mann, Theodore Parker i Mark Twain byli amerykanskimi gwiazdami na zadanie.

Choc wydarzenia te wydaja sie byc instruktazowe, aspekt spoleczny byl równiez wazny. Byly one odpowiednia forma rozrywki dla par, podczas gdy spotykaja sie z nimi. Wyklady w Cooper Union w Nowym Jorku byly pojazdami samodoskonalenia dla klasy robotniczej. Raczej mniej powazne byly pokazy podrózy, w których znajdowaly sie firmy taneczne, akrobaty, woskowe muzea, spiewacy, brzuchomówsci i komicy, na przyklad Artemus Ward. Koniki, laczace cechy akrobatyczne lub cyrkowe, byly popularne w latach trzydziestych XIX w. Egzotyczne zwierzeta lub artefakty byly wystawiane w cyrkach lub w muzeach, czasem udajac, ze sluza moralnym celom, ale zawsze bawia.

Teatr na zywo, który stal sie popularny w Stanach Zjednoczonych w latach czterdziestych lat czterdziestych, byl poczatkowo uwazany za kwestionowana dzialalnosc. Religijne pietno przeciwko prezentacjom teatralnym wrócilo do XVI wieku. Teatry mialy tendencje do znajdowania sie obok sal i salonów bilardowych. Oprócz glównego utworu, wykonawcy zwykle wykonywali krótkie rutyny, w których kobiety spiewaly pieprzone kobiety. Wloski i francuski balet dodawal do sensu skandalu, umieszczajac zenskich tancerzy w skapych strojach z pelnym widokiem na nogi. Wiele wczesnych produkcji teatralnych zostalo sprowadzonych z Anglii. Znani brytyjscy tragedisci, jak Edmund Kean i Junius Brutus Booth, ojciec zabójcy Lincolna, regularnie wystepowali na scenie amerykanskiej.

Podobnie jak w Hollywood, system gwiazd zaczal dominowac na zywo teatru. Edwin Forrest, melodramatyczny traper i Charlotte Cushman, specjalizujacy sie w wykonywaniu czesci meskich w sztukach Szekspira, byli jednymi z bardziej znanych amerykanskich wykonawców w trasie. Teatr amerykanski zawieral takie postacie, jak zloczyncy Yankee czy Davy Crockett. Pod koniec XIX wieku wiekszosc miast amerykanskich miala wlasna sale operowa, która co tydzien odbywala kilka wystepów teatralnych.

W latach 90. XX wieku gadzety mechaniczne staly sie wazna czescia amerykanskiej sceny rozrywki. Poza popularyzowaniem tajników brzusznych Egiptu, swiatowej Wystawie Kolumbijskiej z 1893 r. Zawieralo kolo Ferris, które podnioslo sie 200 stóp nad brzegiem jeziora Michigan. W tym wydarzeniu zadebiutowal karnawalowy odcinek. W wielu miastach amerykanskich firmy tramwajowe prowadzily parki rozrywki na obrzezach miasta. Rodziny w weekendy moga jezdzic na wózku do parku, gdzie moga wspólnie piknikowac, przezyc jazde na roller-coaster i sluchac zespolów koncertowych.

W arkadach penny wypelniono mechaniczne nowosci, wiele odmian peepshow. "Maszyna do filmowania" obracala obrazy na szpuli kart przymocowanych do drewnianej szpuli, tworzac iluzje ruchu. Maszyna do wrózbiarstwa chciala przeczytac dlon gracza i przewidziec jego przyszlosc. Inny typ maszyny przetestowal meska sile i wytrzymalosc ramion. Fonogram z monety wyprodukowany z wynalezienia Edisona emitowal nagrane dzwieki. Dla niklu, deweloperscy klienci moga doswiadczyc lagodnego porazenia pradem, chwytajac za dwa uchwyty. I oczywiscie, w peepshows "pocztówki francuskie" pokazaly kobiety na róznych etapach rozbierania.

naduzycia rasowe

Tematem unikalnym dla amerykanskiej rozrywki byl zwiazek miedzy czarnymi artystami - lub bialymi wykonawcami nasladujacymi ich - a przede wszystkim bialymi odbiorcami. Poczatkowo biali Amerykanie znalezli utwory piosenek i tanca niewolników z Negro, które byly dziecinnie zabawne. Dramat "Jim Crow" Daddy Rice rozpoczal szalenstwo, które rozkwitlo w koncertach minstrela. Biali artysci zdobywcy, ich twarze zaciemnieni spalonym korkiem, podrózowali po kraju, prezentujac poludniowe utwory Negro, kroki taneczne, humor i styl mowy. Przez pól wieku byla to najbardziej popularna forma rozrywki w Ameryce.

Wystawy minstrela byly zazwyczaj wykonywane w dwóch czesciach. W pierwszej czesci kilkunastu artystów zebraloby sie w pólkolem, drzacym tamburynach. Elegancko ubrany "rozmównik", stojacy w srodku, bylby czlowiekiem prostym do dwóch skromnie ubranych komików, pana Tambo i pana Bonesa. Ta czesc pokazu byla mieszanina repartee, banjo grajacego, ballad i tanca, starannie wykonywana, dopóki kazdy wykonawca z kolei nie zblizyl sie do kregu, nie "chodzil", a nastepnie przyjechal, a potem wycofal sie ze sceny . Druga czesc pokazu byla asortymentem monologów, komedii, piesni i tanców, a nastepnie burlesque, w którym meski artysta ubrany w peruke, brassier i swishing spódnic udawal, ze jest kobieta.

"Virginia Minstrels", z udzialem Dan Emmetta z "Jim Crow", otworzyl sie w Nowym Jorku w 1843 roku z duzym powodzeniem. Nastapily "Kentucky Minstrels", "Etiopskie Minstry" i inne minstrel, zlozone w calosci z bialo-meskich wykonawców. Czarni artysci nie wystepowali w tych pokazach dopiero po wojnie domowej. Pierwsza czarna firma byla "Plantation Minstrel Company", której czlonkowie, chociaz czarni, zaciemniaja twarze i okrazaja usta biala lub czerwona farba, aby wyolbrzymiac cechy rasowe.

Podobne wydarzenie mialo miejsce w przypadku "Tom shows", które byly melodramatycznymi spektaklami opartymi na ksiazce Harriet Beecher Stowe, Cabin wuja Tom. Te pokazy zawieraly takie ekscytujace cechy, jak Bloodhounds scigajac Elize przez lód i slynna scene whipping. Niewolniczka, Topsy, czesto grajaca przez kobiety impersonators, byla bardzo pamietnym charakterem. Scena Little Eva, która idzie do nieba, nigdy nie wzbudzila lez. Pierwsze przedstawienie Cabinu Wujek Toma, odbylo sie w Troy w Nowym Jorku, w 1853 roku. Choc czarni spiewacy byly wykorzystywani w chórze, biale zazwyczaj braly udzialy aktorskie.

Nawet po tym, jak minstrel pokazuje spadly na popularnosci, procedury odbywajace sie w "Olio" byly kontynuowane w formie pokazów wodewilowych, które oferowaly pelne wieczorne rozrywki. Byly zarówno biale, jak i czarne firmy. Stowarzyszenie Rezerwujacych Wlascicieli Teatrów bylo waznym objazdem dla czarnych wykonawców po I wojnie swiatowej. Pantages, Loew's i Keith Orpheum Combine zarezerwowaly glównie bialych wykonawców. Vaudeville byl wykonywany zarówno na drodze, jak i na duzych teatrach. Akty obejmowaly wszystko, od tanca z kranu, komedii i weza, które mialy utwory po ciezkich wachlarzach. Bill "Bojangles" Robinson, tancerz tanczacy, byl najwyzej zaplaconym czarnym wykonawca.

Vaudeville byl waznym sposobem rozrywki od lat 80. XX wieku do poczatku lat trzydziestych XX wieku, kiedy radio trafilo do odbiorców. Znani komicy radiowi, Jack Benny i George Burns, zaczeli swoja kariere jako wykonawcy wodniaków. Pierwszy hitowy program radiowy "Amos 'n Andy", który rozpoczal sie w 1928 roku, kontynuowal amerykanska tradycje wyrazania humoru czarnych ludzi przez usta bialych artystów. Jednakze, wersja telewizyjna, która pojawila sie w powietrzu w 1951 roku, miala czarna obsade.

Nieuchronnie czarni artysci pracowali we wlasnych produkcjach, a biale imitatory wyblakly na scenie. Juz w latach dwudziestych XX wieku czarna grupa teatralna, afrykanska firma, wykonala sztuke Szekspira w Nowym Jorku. Ira Aldrich, aktor znany jako "Afrykanski Roscius", zwiedzil Europe z wielkim uznaniem. Rodzina Luca byla popularna grupa czarnych spiewaków, którzy wystepowali w Queen Victoria.

Do przelomu wieków czarni artysci pojawili sie bez wlasnego widowiska. spiewacy komicy, tacy jak Bert Williams i George Walker zagral w tak zwanych "coon show", w których dobrze ubrany meski wykonawca otoczony zmyslowa kobieta chóru wykonal muzyczny rutynek z derby i krecac trzcinkami. Taniec znany jako "cakewalk" stworzyl sensacje w Europie. Kobiety takie jak Ethel Waters, Florence Mills, czy Josephine Baker, wystepujace w Folies Bèrgeres, opracowywaly rutyny, które staly sie niezwykle popularne wsród bialych widowni w latach dwudziestych XX wieku. Harlan Globetrotters bawil tlumów burlesque koszykówki. Wazniejsze prezentacje tematów o kulturze czarnej to miedzy innymi wystep Paula Robesona w operze spolecznej Cesarza Jonesa i George Gershwin, Porgy i Bess.

Wplyw czarnej kultury na popularna amerykanska rozrywke moze byc najwiekszy w dziedzinie muzyki. Negro niewolnicy przyniósl im pewne rytmy z Afryki, które wiele bialek okazalo sie atrakcyjne. We wczesnych latach dziewiecdziesiatych niewolnicy gromadzili sie w miejscu w Nowym Orleanie, zwanym "placem Kongo", aby móc wykonywac swoja muzyke dla turystów. Czarne melodie zostaly przeksztalcone w popularne utwory przez bialych kompozytorów, takich jak Steven Foster. Muzyka podrzedna zwana "Old Zip Coon" zostala "Turcja w Slomie".

Na przelomie wieków nowy rodzaj muzyki fortepianowej o nazwie "ragtime" obejmowal synchronizacje jazzu. To bylo popularne przez Scott Joplin, bialego kompozytora mieszkajacego w Missouri. Ragtime otworzyl drzwi do muzyki jazzowej wykonanej przez czarnych artystów, takich jak Buddy Bolden i W.C. Poreczny. Clef Club zsynchronizowala Orkiestra przyniósl jazz Carnegie Hall w 1912 roku. Z Nowego Orleanu przyszedl Louis Armstrong, który razem z ksieciem Ellingtonem, Milesem Davisem, Charlie Parkerem, hrabia Basiem i Ella Fitzgeraldem, stworzyl to w odrebnie amerykanskiej formie muzycznej sztuki. spiewacy z Bluesu dostarczali akompaniamentu wokalnego. W latach dwudziestych XX wieku Sala Balowa w Harlem znana byla jako "Dom Szczesliwego Stóp". Charleston i Lindy Hop (imieniem Charles Lindbergh) rozpoczely sie tam, wyruszajac w nowy styl tanca, w którym pary tanczyly.

Epoka Big Band, która rozpoczela sie pod koniec lat dwudziestych XX wieku, koncentrowala sie na "hucie muzyki" w nieco mniej spontaniczny sposób. W tym okresie dominowaly biale grupy instrumentalne. Biale croonery, takie jak Bing Crosby i Perry Como, ustawiaja muzyke popularna w swoim wyluzowanym stylu. Tancerze, na przyklad Ginger Rogers i Fred Astaire, wyobrazali sobie fajne wyrafinowanie. Frank Sinatra stal sie slawny jako wokalista z zespolem Tommy'ego Dorseya. Czarni muzycy zostali sprowadzeni do getta kulturowego, choc nadal pozostawal zródlem nowych pomyslów.

Bebop muzyka zakwestionowala hustawka pod koniec 1930 roku. Nagrania z Ewangelii w Mahalii Jackson sprzedano ponad milion egzemplarzy. Wiekszosc klubów kolacji hotelowych stwarzalo mozliwosci dla czarnych artystów, takich jak Johnny Mathis, Lena Horne i Nat King Cole, aby znalezc prace. Czarne stacje radiowe graly swoisty rodzaj muzyki, która przyciagnela wielu bialych fanów. Calypso Harry Belafonte rozpoczal krótka muzyczna szalenczosc w latach piecdziesiatych z jej karaibskim rytmem.

czarno-aromatyzowanych bialych spiewaków

Od lat trzydziestych XX wieku do polowy lat piecdziesiatych amerykanska popularna muzyka nosila pieczec Binga Crosby, Franka Sinatra i innych bialych spiewaków, którzy opanowali fajny styl czarnych jazzowców. Bing Crosby nie uwazal sie powaznie za piosenkarza. Czesto brakowalo mu pokazów i, w rzeczywistosci, nie mógl przeczytac notatki o muzyce. Choc byl czlowiekiem rodziny, Crosby lubil scigac dziewczynki chórów i pil alkoholu. Jego intymny styl "chowu" cicho w mikrofon zainspirowal pokolenie nasladowców. Mial gladki i przyjemny glos, który sprawial, ze spiewanie wydawalo sie latwe. Moglby pozyczyc zwyczaj "skatowania" - zastepujac dzwieki slowami - od Louisa Armstronga.

Na scenie Bing Crosby wyobrazil sobie beztroski wyrafinowanie i dobry wiwat. Gral w roli rozbuchanej lazience w filmach o lekkiej komedii z udzialem Bob Hope. Jego bezgrzeszna, lagodna droga zdobyla ducha Ameryki w póznym wieku jazzowym. Frank Sinatra polaczyl intymny styl spiewu Crosby z otwartym apelem seksualnym. Jego chrzescijanska intensywnosc wzbudzila pokolenie bobowinistów. Mlody Sinatra wytracony w Times Square w Columbus Day, 1944. W pózniejszych latach stal sie kolegami z Deanem Martinem i Sammy Davis Jr., robiac duzy spektakl w Las Vegas. Jego ogromna popularnosc przetrwala nawet nadchodzacego rock'n'roll'u.

Sam Phillips, producent plyt z Memphis, mial powiedziec na poczatku 1953 roku: "Gdybym znalazl bialego czlowieka, który mial dzwiek Negro i Negro, móglbym zarobic miliard dolarów". Znalazl taka osobe w Elvis Presley, mlody kierowca ciezarówki, który w tym samym roku dolaczyl do pracowni Phillipsa, aby dokonac prywatnego nagrania juz zapomnianego utworu "Moja szczesliwa". Kolejna piosenka "That's All Right, Mama", która Elvis nagrali rok pózniej, przyciaga Duza uwage. Byl to kawalek szybkiego hustawki bluesa, jak niektórzy slyszani na czarnych stacjach radiowych, które mialy silny wplyw na kraj.

Po dwóch dniach wystepowania na poludniu, Elvis wybuchnal z tego regionalnego getta, aby stac sie sensacja narodowa. Z bokobrodami i pól usmiechnal sie szyderczo, przedstawil zbuntowany obraz Amerykanom w wieku szkolnym. Uczestniczyl w koncertach. W wieku zgodnosci spolecznej jego wystepy na scenach zawieraly seksualnie sugestywne biodra. Dlatego, gdy Elvis pojawil sie na Ed Sullivan Show we wrzesniu 1956 r., Kamerafizyk telewizyjny zostal poproszony o pokazanie tylko górnej czesci jego ciala. Jego utwory uderzyly w akord z niespokojna mlodoscia i zmienily chemie stosunków miedzyludzkich w Ameryce.

Elvis Presley zostal powolany do armii Stanów Zjednoczonych w 1958 roku. slub, wrócil do Stanów Zjednoczonych, aby wznowic kariere spiewu i aktorskiej, stal sie znawca w Las Vegas i zmarl w 1977 roku pod zarzutem przedawkowania narkotyków i leków. Rewolucja rock'n'roll, która rozpoczal, po krótkim interludium eksperymentowania z muzyka ludowa, na poczatku lat szescdziesiatych. Mlody, kochajacy zabawy absolwent Harvard zajel Bialy Dom. Czarny ruch praw obywatelskich, wspierany przez idealistycznych bialych studentów, szaleje na poludniu.

Hymn ludowy Boba Dylana, "Czasy, sa one-Changin" ", zdawal sie uchwycic ducha tej generacji i rasowej zmiany. Nagle nowa fala muzyki rockowej przybyla do Ameryki z mórz. Zaproszony do wystepu w Ed Sullivan Show, brytyjski zespól o nazwie "Beatles" przybyl na miedzynarodowe lotnisko w Nowym Jorku, powitany przez dziennikarzy gazet i wielki wiwatujacy tlum. W dniu 9 lutego 1964 r. Ponad 9 milionów widzów zadebiutowalo w amerykanskim debiucie telewizyjnym. Utwory Beatles trafily na szczyty list przebojów; A potem utwory innych angielskich grup takich jak Hermes Hermits i Rolling Stones. "Inwazja brytyjska", wnoszaca rock'n'roll do ojczyzny z zagranicy, byla w pelni.

W ciagu nastepnych pieciu lat kultura nasycona rockiem n roll byla powiazana z eksperymentami z narkotykami, protestem rasowym, antywojennym, wolna miloscia i innymi aspektami kultury mlodziezowej. Beatlesowie zostali przeksztalceni z czysto wycinanego zespolu, który wyprodukowal single ballad podobne do ballad, do grupy produkujacej albumy, która eksperymentowala z marihuana i wschodnia medytacja. Mlodziez Ameryki uczestniczyla w osobistym rozwoju Beatlesów, doceniajac ich poglady polityczne, ich nieokielznany humor i szarpniecie, zainteresowanie narkotykami i kierunek ich muzyka. Kultura skalna w latach szescdziesiatych zintegrowala czarno-biala muzyke, jak nigdy dotad. Czarni wykonawcy "Motown", w tym Diana Ross i Supremes, kontynuowali tradycje romantycznych ballad, podczas gdy Jimi Hendrix zareagowal na awangarde.

Po kwiatach dzieci odwiedzily San Francisco w lecie 1967 roku, nastrój pogarszal sie. Antywojenne protesty zintensyfikowaly sie, a dwa zabiegi polityczne mialy miejsce. W kilku duzych miastach wybuchly zamieszki rasowe. Policja w Chicago podzegala do demonstrantów na Demokratycznej Konwencji Narodowej. W lipcu 1969 r. Fani rocka wsiedli do kolosalnego wiecu na koncercie "Woodstock". Te ciche wydarzenie, które przyciagnelo pól miliona widzów, nastapilo w Altamont w Kalifornii w podobnym rozmiarze, które okazalo sie gwaltowne.

Muzyka rock'n'roll nalezy teraz do miedzynarodowej kultury, która odnosi sie do mlodych ludzi w Azji i Europie Wschodniej, a takze w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych. W Ameryce jednak weszla w faze dojrzalosci. Nie ma wiecej "hitowych paradacji" z Top 40 singli; Nie wiecej godzin amatorskich majora Bowesa, które daly Frank Sinatra pierwsza przerwe, czy tez telewizyjne pokazy takie jak Ed Sullivan, który mialby pokazac Elvisa Presleya. Artysci nagrywajacy dzis produkuja albumy niz single. Dyrektorzy korporacyjni, którzy kontroluja te muzyke, wchodza w sklad opakowan dla róznych odbiorców radiowych i konsumentów. Wzmocniony heavy metalowy dzwiek lat 70. odbiegal daleko od prostych utworów milosnych z poprzedniej dekady. Punk rock byl bardziej odwazny teatralnie.

Prezentacje wideo pojawily sie na scenie rockowej. Najwiekszym albumem sprzedajacym w latach osiemdziesiatych byl "Thriller" Michaela Jacksona, promowany przy pomocy MTV. Jackson to dorosla wersja tego malego czarnego chlopca, który kiedys wystapil z Jacksonem Five, teraz niezwykle nara?ony, z niewinnoscia, która nadal apeluje do nastolatków i pretów. Brytyjskie ikony rockowe, takie jak Eric Clapton i Elton John, dolaczyly do ??nowej generacji amerykanskiego wykonawce, w tym Madonna i Prince, która przyciaga mlode, hip, rasowo mieszane widowiska.

produkcje na scenie na Broadwayu

Tradycyjna rozrywka sugeruje teatr na zywo. Centrum tej dzialalnosci w Stanach Zjednoczonych bylo zespolem teatrów w Nowym Jorku znanym wspólnie jako "Broadway". Ulica o tej nazwie biegnie wzdluz Manhattanu. Blisko Times Square (ul. 42) staje sie "Wielka Biala Droga".

Tradycja teatru na Broadwayu siega XIX wieku. Jego duch byl zawsze przedsiebiorczoscia, a nie akademicka, skupiajac sie na produkcji nowych hitów. Jednak pewien rodzaj akademickiego, krytyka teatru, jest na reke, aby obserwowac i analitycznie zglaszac kazda produkcje w nocy otwarcia. W marcu 1915 r. Bracia Schubert, którzy sprawowali kontrole nad rynkiem teatralnym w Nowym Jorku, próbowali wplynac na ten proces, odmawiajac wstepu do teatru krytykowi dramatycznemu New York Timesu, po tym, jak napisal niekorzystny przeglad jednego z nich Gra. Times odwetul, odmawiajac publikowania reklam dla produkcji Schuberta. Gdy rok pózniej Schuberts poparl rezygnacje, potwierdzil niezaleznosc krytyków i poprawil reputacje gazety o uczciwosc redakcyjna.

Teatry na Broadwayu sa rozdarte miedzy potrzeba tworzenia twórczych dziel o wysokiej jakosci i koniecznosci trzymania sie produkcji, które odwoluja sie do podstawowych instynktów ludzkich. Plansze, które sa zbyt inteligentne, czesto zawodza z handlowego punktu widzenia. John D. Williams, odnoszacy sukcesy producent teatralny na poczatku XX wieku, powiedzial kiedys: "Inteligencja i dobry smak sa fatalne dla udanej gry produkcyjnej w dowolnym miejscu w Ameryce, poniewaz niepelnosprawni czyimikolwiek z tych osób sa sklonni do tego rodzaju ze producenci tego typu moga sie nie spieszyc, poniewaz "(e) bardzo absolwentka wyzszego szczebla biegla tak szybko, jak tylko mogla przeszukiwac teatry, które zawieraly te recznie robione przez uczelnie dramaty, wprowadzone przez absolwenta college'u. I nie przestali biegac, dopóki nie wyladowali w pierwszym rzedzie "Follies"; W przeciwnym razie uciekli, aby zobaczyc "Dziewczyny, Dziewczyny i Nic, tylko Dziewczyny", "Och, Dziewczyny" lub "Zrzuc Tottie Coughdrop". "

 Mimo to, gdy inteligentna praca, na przyklad Beyond the Horizon, opracowana przez Eugene'a O'Neill'a, wytworzyla nowe tragiczne tematy lub artysta, taki jak John Barrymore, przyniósl osobisty magnetyzm do produkcji Hamletu, uznane krytyki moglyby cieszyc sie sukcesem w biurze. Geniusz O'Neill'a stal sie scena dla innych powaznych dramatów, takich jak Arthur Miller i Tennessee Williams.

Waznym elementem dramatu, podobnie jak w innych formach rozrywki, jest apel indywidualnosci osobowej. Fakt ten stalo sie jasne, gdy Stowarzyszenie Akcjonariuszy Aktorów, których czlonkowie byli o wiele lepiej znani niz ich szefowie, napadali na wlascicieli teatrów na Broadwayu w sierpniu 1919 roku. Zagrozeni aktem prawnym, aktorzy wzieli sprawe publicznie. Zdobywali fundusze i darmowe spektakle na ulicach i marszowali po Broadwayu machajac amerykanskimi flagami. Wlasciciele teatru kapitulowali po trzydziestu dniach.

Niektórzy aktorzy, zorganizowani w grupie zwanej "Gildia Teatralna", podczas strajku w swoim wlasnym spektaklu w wypozyczonym teatrze. Ta organizacja stala sie inkubatorem smialych i oryginalnych prac zarówno amerykanskich dramatów, jak i Europejczyków, takich jak Czechow, Ibsen czy George Bernard Shaw. Jej pomyslem bylo stworzenie teatru w formie demokratycznej spóldzielni, która przynioslaby prace dla subskrybentów. Koncepcja ta przebiegala w kierunku "Grupy teatralnej", która byla politycznie inspirowana firma, która obchodzila klase robotnicza Ameryki. Clifford Odets "Waiting for Lefty, wyprodukowany w 1935 roku, dramatyzowal strajk kierowców taksówek w zeszlym roku w Nowym Jorku. Metody opracowane tutaj, aby nauczyc dzialajacego ksztaltowania kariery Marlona Brando, Paula Newmana, Roberta De Niro i innych.

Mimo to teatr na Broadwayu prowadzil dzialalnosc w zakresie rozrywki i zarabiania pieniedzy. Freaky Ziegfelda zrobily to, prezentujac piekne kobiety w liniach chórów. Jednak zawsze bylo miejsce na gre, która stala sie hitem, dajac Amerykanom nowy wyglad na siebie. Showboat, wyprodukowana przez Florenza Ziegfelda w 1927 r., Byla jedna z pierwszych musicali na Broadwayu, które mialy na celu badanie relacji rasowych w sposób spolecznie swiadomy. Opierajac sie na powiesci Edny Ferber, wykorzystala twórcze talenty Oskara Hammersteina i Jerome'a ??Kerna do przedstawiania zycia i milosci na poludniowych odcinkach rzeki Mississippi. Kontrowersyjny hit muzyczny z 1940 roku, Pal Joey, z udzialem Gene Kelly, uwielbial zycie niskiej klasy kobieciarza, która tanczyla w serce kobiet.

W 1943 roku Oscar Hammerstein nawiazal wspólprace z Richardem Rodgersem, aby uzyskac pozytywne spojrzenie na zycie w gospodarstwie. Uwazany przez niektórych, Oklahoma! Olsniewajaca widownie z zachodnimi kostiumami, energicznymi tanecznymi rytmami i niezapomniane melodie. Bylo bezapelacyjnie optymistycznie nastawione do Ameryki Poludniowej. Ten sam zespól twórczy kontynuowal produkcje takich ulubionych na Broadwayu jak Carousel, Poludniowy Pacyfik i Sound of Music, dopóki Hammerstein nie zginal w 1960 roku.

filmy

W XX wieku nowy element wprowadzil amerykanska rozrywke w postaci nowo wynalezionych technologii do przenoszenia zmyslowych obrazów. Para wynalazków, fonografów i filmów, Edisona, zdobywala plynne widoki i dzwieki w medium, co umozliwilo pózniejsze uzyskiwanie przez maszyny elektryczne. Najwczesniejsza produkcja filmowa miala miejsce na wschodzie, moze dlatego, ze tam znajdowal sie studio Edisona. Skocznia zostala wykonana z krótkich rysunków do nikla na dluzsze produkcje, które opowiadaly historie. 8-bebnowy film przygodowy Alaskan, The Spoilers, w ciagu pierwszego tygodnia przyciagnal 40 000 klientów do teatru Strand Theatre w Nowym Jorku.

D.W. Griffith urodzil naród, oferowal dwie i pól godziny rozrywki na dwunastu szpulach. Wydany w 1915 r. Wywolal w Bostonie czarne zamieszki, gloryfikujac Ku Klux Klan. Z drugiej strony, historycy kina uznaja Griffith za pierwszego rezysera, aby w pelni wykorzystac mozliwosci technik filmowych. Znacznie zwiekszyl liczbe zdjec i przesunal kamere z jednego punktu widzenia do innego, aby sledzic znaczace wydarzenia w historii. To byl Griffith, który zapoczatkowal grube zblizenia i przecinkami miedzy równoczesnym dzialaniem. Tworzywszy nowa forme sztuki, jego prace przyciagnely rosnaca widownie dla branzy filmowej.

W 1913 roku producent muzyczny w Nowym Jorku, Jesse L. Lasky zalozyl niezalezna firme filmowa, która zajmowala sie Cecilem B. DeMille'em jako dyrektorem kreatywnym i Samuel Goldfish (pózniej Goldwyn) jako agentem sprzedazy. Jego pierwsza produkcja byla wersja filmu zachodniego spektaklu The Squaw Man, z udzialem Dustina Farnuma. DeMille zaproponowal, aby film na Zachodzie skorzystal z bardziej realistycznej scenerii. Po spedzeniu popoludnia w pracowni Edison w Bronxie, aby obserwowac techniki filmowe, wraz z kolegami udali sie na zachód do Flagstaff w Arizonie, aby nakrecic 90-minutowy film przez osiemnascie dni. Prace redakcyjne odbywaly sie w wypozyczonym laboratorium w Hollywood.

Hollywood mial pewne zalety w miejscach wschodnich. Okres byl dluzszy do krecenia scen na swiezym powietrzu, koszty pracy byly nizsze, a co najwazniejsze dla niezaleznych producentów, to bylo daleko od producentów filmowych, których dziela byly licencjonowane przez firme Motion Pictures Patent Company. Czlonkowie "zaufania" wykorzystali prawne zagrozenia i przemoc w celu zniechecenia do niezaleznej produkcji filmowej. Zblizenie do granicy z Meksykiem umozliwilo niezaleznym ucieczke, jesli sad USA usilowal je zamknac. W przypadku DeMille'a niezidentyfikowany wandal wpadl do swojego laboratorium i zniszczyl negatywny wynik Czlowieka Szpiedzy. Na szczescie DeMille zrobil drugi negatywny.

W ciagu najblizszych dwóch lat firma produkujaca Lasky produkowala ponad dwadziescia filmów, a nastepnie polaczyla sie z Famous Players Adolph Zukor. W 1917 roku stali sie Paramount Pictures. Sam Goldfish i jego wspólpracownik, Edgar Selwyn, opuscili Paramount, aby utworzyc wlasne studio, Goldwyn Productions, który polaczyl sie z Louis B. Mayer Productions w 1922, aby zostac MGM. Trzeci studyjny hollywoodzki zespól United Artists powstal w 1919 roku dzieki wysilkom menedzera studyjnego, Benjamina Schulberga, który przekonal niektórych najwazniejszych aktorów i dyrektorów Paramount do utworzenia wlasnej firmy. Artysci plastykowali wspólnie Charlie Chaplin, Douglas Fairbanks i Mary Pickford - trzy najwieksze gwiazdy epoki filmu niemego - plus D.W. Griffith i William G. McAdoo, dyrektor generalny.

Wtedy stalo sie jasne, ze obecnosc pewnych aktorów w filmie byla kluczowa dla sukcesu bokserskiego. Zdajac sobie sprawe, ze gwiazdy filmowe zazadaly i otrzymywaly wyzsze wynagrodzenia. Pickford, na przyklad, wynegocjowal kontrakt z Paramountem, aby wykonac dziesiec filmów za 2000 USD za tydzien plus polowe zysków. Charlie Chaplin podpisal kontrakt, aby otrzymac roczna prace w wysokosci 670 000 dolarów. Idea United Artists bylo to, ze gwiazdy, w wykonaniu dla wlasnej firmy, moglyby zachowac wszystkie zyski.

Poczawszy od samego Thomasa Edisona, kilku wynalazców przewidzialo dodawanie dzwieków do filmów. Studia filmowe nie popychaly tego, poniewaz ciche filmy byly tak popularne. W 1923 roku Lee DeForest, pionier radiowy, zalozyl firme Phonofilm w celu produkcji i sprzedazy optycznego urzadzenia rejestrujacego, który zapewnia synchronizacje dzwieku w filmach. Bell Laboratories opracowal podobny proces zwany Vitaphone. W 1926 roku studio Warner Brothers wyprodukowalo film eksperymentalny z technologia Vitaphone. Nastepnym przedsiewzieciem byla pelna dlugosc filmu z dzwiekiem.

Warner Brothers kupil te same prawa do dramatu Sama Raphaelsona, "The Jazz Singer", z udzialem George'a Jessela. Jessel nie zgodzi sie, wiec studio podpisalo umowe z Al Jolson, piosenkarka, w której zyciu grala, aby zrobic filmowa wersje. Jolson byl weteranem koncertowym rezyserem wodnisty, którego uzywal do wesolej sceny. To, co sprawilo, ze film byl tak atrakcyjny, to reklamy Jolsona na scenie z matka. Spontaniczna rozmowa uderzyla akordem publicznosci, a Jolson stal sie sensacja narodowa. Przemysl filmowy nie mógl odwrócic sie od dzwieku.

Filmy mialy ogromny wplyw na kulture popularna. Coraz czesciej spotykaja sie w domach. Tansze teatry zawieraly filmy i komedie przygodowe z westernu. Filmy "spoleczenstwa" byly bardziej trafne do pokazania w teatrach wysokiej klasy. Mlode kobiety poszly do ??kina, aby dowiedziec sie, jak radzic sobie z problemami z celownikami w nowoczesnym spoleczenstwie. Kolejnym filmem Al Jolsona "The Jazz Singer" byl "The Singing Fool", w którym spiewal "Danny Boy" do jego ostatniego zmarlego syna.

Horrory staly sie popularnym gatunkiem. Premiera Draculi, z udzialem Beli Lugosi, w piatek, 13 lutego 1931 roku, wprowadzila temat, który zwrócil sie do widzów z epoki depresji. Dracula, potwór, mial jakies ludzkie cechy, które wzbudzily sympatie reakcje ze strony publicznosci. Operatorzy teatru promowali film, informujac klientów o tym, aby trzymac sie pielegniarek w teatrach, aby ozywic widzów, którzy zemdlali. Ta wygrana formula doprowadzila do sequeli takich jak Frankenstein. Wyrazny przerazajacy wyglad Borysa Karloffa wzbogacil sie o twarz podobna do zwlok.

Dziesiatka lat trzydziestych uwazana jest za "zloty wiek" produkcji filmowej. Utalentowani pisarze, aktorzy i komicy z Nowego Jorku podazali do Hollywood w poszukiwaniu fortuny i slawy. Dyrektor ds. Produkcji MGM Irving Thalberg, aby zwabic finansowo wyrzuconych klientów do teatru, stworzyla idee umieszczenia kilku gwiazd glównych w jednym filmie w celu stworzenia wyjatkowego wzmianki o niezapomnianym powodzeniu w biurze. Rezultatem byl Grand Hotel, wydany w kwietniu 1932 roku. Wspaniala szwedzka aktorka Greta Garbo zostala zahamowana z Joanem Crawfordem, Johnem i Lionel Barrymore, a innymi z stajni MGM w tym filmie. Szarpliwie promowany, zarabial miliony dolarów i wyznaczal wzorzec dla przyszlych filmów.

Najlepszym wydaniem w Hollywood byl rok 1939. Siedem najwiekszych studiów zrealizowalo w tym roku lacznie 341 filmów. Wielu bylo westernów klasy B, ale oferta zawierala równiez Dark Victory z Bette Davis i Humphrey Bogart, Stagecoach John Wayne'a, Goodbye, Mr. Chips i wiele innych znanych filmów. Byl to równiez rok dwóch ulubionych gwiazd Hollywood, Przeminelo z wiatrem i Kreatorem Oz. Przeminelo z wiatrem, doswiadczenie chirurgiczne dla Ameryki Poludniowej, posiada rekord wszech czasów do otrzymania wplywów z boksie, dostosowanych do inflacji. Kreator Oz uczynil Judy Garland ikona kulturowa.

Biorac pod uwage najnizsza forme wysokiej jakosci rozrywki, kiedykolwiek powstala, przemysl filmowy jezdzil na wysokim poziomie. Jednak jego sukces przyjal krytyke kilku rodzajów. Po pierwsze przemysl ten zostal zaatakowany przez grupy wyznaniowe za "niemoralnosc" swoich produkcji i styl zycia "dekadenckiego". Impulsem do tej krytyki moglo byc aresztowanie Arbuckle "Fatty" za zabójstwo w 1921 roku po tym, jak aktorka zostala znaleziona martwa w pokoju hotelowym Arbuckle w San Francisco po nocy orgii.

Aby zapobiec dzialaniom Kongresu, przemysl powolal komisje pod przewodnictwem bylego amerykanskiego nakleistrzu pocztowego, Will Hays, do samokontroli swoich produkcji. Kosciól katolicki utworzyl "Legion of Decency", który zbojkotowal moralnie obrazliwe filmy. Choc marnowala kariere Mae West, takie dzialania przyszly za pózno, aby powstrzymac Cecila B. DeMille'a od produkcji Krzyza Krzyza, thrillera z 1932 roku o Rzymie Nerona, który pokazal nagie piersi Claudette Colbert i lesbijskie tance milosne. Film zawieral skromnie moralistyczny przekaz potepiajacy takie zachowanie. Inny atak pochodzil z Departamentu Sprawiedliwosci USA. W lipcu 1938 r. Oddzial Anty-Dystrybucja wniósl skarge przeciwko osmiu studiom holenderskim i licznym zarzadcom, którzy domagali sie ograniczenia handlu. Ten ruch zmusil studia do zbycia posiadlosci teatralnych i zmiany uzgodnien rezerwacji.

Najwiekszym wyzwaniem dla przemyslu filmowego byly konkurencje z telewizji. Coroczna frekwencja w kinach filmowych spadla z 195 do 46 milionów w 1952 r., Gdy wprowadzono nowa technologie. Telewizja miala niezrównana mozliwosc dostarczania bezplatnych rozrywek w salonie klienta, ale dwie wady: jego maly ekran i brak kolorowego obrazu.

Przemysl filmowy kontratakowal innowacjami technologicznymi, aby wykazac sie lepsza wizualnoscia. Pierwszy to "Cinerama", technika projekcji filmu kolorowego na trzech sasiadujacych ekranach, tworzacych panoramiczne scenerie. Odbiorcy podjeli realistyczna jazde na roller-coaster podczas siedzenia w teatrach. Rok pózniej, w 1953 r., Technika CinemaScope zostala odslonieta przy uzyciu jednej kamery, aby uzyskac ostre obrazy szerokokatne. Tysiace teatrów zostalo przeksztalcone w ten typ projekcji. Trzecia innowacja, filmy trójwymiarowe cieszyly sie duza popularnoscia. Widzowie noszacy papierowe kieliszki doswiadczali iluzji aktywnosci w trzech wymiarach. Proces doskonalenia wizji i dzwieku filmu byl kontynuowany w systemach takich jak Imax, które zostaly wprowadzone w latach siedemdziesiatych.

Hollywood w dalszym ciagu rozwijal sie w erze telewizyjnej dzieki wypozyczaniu filmów, dystrybucji zagranicznej, licencjonowaniu produktów, bibliotekom filmowym i funkcjom telewizyjnym. Jednak przemysl filmowy powoli zaczal prowadzic produkcje programów telewizyjnych. Zostalo to otwarcie dla niezaleznych producentów, takich jak Revue Productions, która byla filia Music Corporation of America (MCA), agencji zajmujacej sie talentem. Agenci reprezentujacy gwiazdy Hollywood zostali pierwotnie zabronieni w programowaniu, poniewaz zostal nalozony przez Screen Actors Guild. Lew Wasserman, prezes MCA, wynegocjowal koc zrzeczenia sie tej reguly z Ronaldem Reaganem, prezesem Gildii. MCA stala sie potega w przemysle telewizyjnym, produkujac okolo jednej trzeciej programów NBC w póznych latach piecdziesiatych.

Ta jednorazowa agencja talentów zakupila w 1958 roku filmy Paramount Pictures sprzed 1948 r. Oraz studia Hollywood Universal Picture i sasiednie imprezy rok pózniej. Kiedy w 1962 roku podjela próbe pozyskania firmy dominujacej z firmy Decca Records, firma dominujaca Universal Picture, Departament Sprawiedliwosci Stanów Zjednoczonych zlozyl nakaz powstrzymania. MCA musiala zgodzic sie na porzucenie swojej dzialalnosci jako agencji zajmujacej sie talentami w celu nabycia Decca i Universal Pictures. Madrosc przyjecia tych terminów zostala potwierdzona w 1990 r., Gdy Wasserman wynegocjowal sprzedaz MCA Matsushita za 6 miliardów dolarów.

Wiec Hollywood przeniósl sie ze starego studyjnego systemu produkcji filmów do nowego systemu opartego na pakowaniu kreatywnych talentów. Sukces w biurze zaczyna sie od gwiazd, a agencje talentu kontroluja ten zasób. Udane filmowanie wymaga równiez znalezienia wlasciwego scenariusza, wlasciwego rezysera, kina kamerzyste i specjalistów muzyki. Osoba, która moze umiescic wszystkie te elementy razem ze swoimi kontaktami, umowami i negocjacjami, staje sie prawdziwa sila w przemysle filmowym.

Dodatkowym elementem wspólczesnych produkcji jest coraz wieksza zaleznosc od generowanych komputerowo efektów specjalnych. "Gwiezdne Wojny" George'a Lucasa rozpoczely sie w 1977 roku w kierunku skomputeryzowanych filmów. Steven Spielberg stal sie najlepszym rezyserem Hollywoodu w takich hitach jak E.T. I Jurassic Park, który wykorzystal technologie komputerowa. W latach 90. XX wieku w animowanych bajgach gral renesansowy film, podczas gdy Disney Studio wyprodukowal Mala Syrene, Aladyn, Król Lew i inne dziela atrakcyjne zarówno dla dzieci, jak i ich rodziców. Kreatywny talent, który kiedys przyniósl udany musical na Broadwayu, przeszedl ostatnio do tego rodzaju produkcji.

radiofonii

Operatorzy Hamu dominowali w ciagu pierwszych dwudziestu lat nad radiofoniami, w których istniala technologia. Pierwsza stacja handlowa, KDKA, rozpoczela regularne transmisje w Pittsburghu w listopadzie 1920 roku. Poczatkowo zyski zostaly dokonane w sprzedazy odbiorników radiowych. Gdy zestawy zostaly sprzedane, dodatkowe stacje uzyskaly licencje na komercyjne nadawanie. Radio Corporation of America, kierowane przez Davida Sarnoffa, zalozylo w 1926 roku pierwsza siec radiowa, NBC. Producent Philipsa w cygarze, Sam Paley, zakupil w 1928 roku United Independent Broadcasters i oddal go swojemu synowi. William Paley zmienil nazwe na te nowa siec Columbia Broadcasting System.

Ustawa o radio z 1927 r. Regulowala federalne licencjonowanie stacji. Operatorom komercyjnym otrzymano wylaczne wykorzystanie niektórych czestotliwosci do nadawania programów. Ustawa o komunikacji federalnej z 1934 r. Ustanowila niezalezna agencje nadzorujaca wszystkie telekomunikacje. Autorzy Middletown opisuja typowe programy radiowe w latach dwudziestych, na które skladaja sie "koncert Philharmonic, kazanie dr Fosdicka czy prezydenta Coolidge'a, który zlozyl pozegnanie ojca w przeddzien wyborów". Pózniej komedia rom w stylu jazzowym Sportowych zapowiedzi i dramatycznych prezentacji staly sie podstawa radiofonii w Stanach Zjednoczonych.

W Wielkiej Brytanii ustawa o bezprzewodowych telegrafach z 1904 r. Wymagala, aby wszystkie nadajniki i odbiorniki bezprzewodowe mogly licencjonowac poczte. Agencja ta zwrócila sie do producentów radiowych, aby zorganizowali sie w kartelu, aby uniknac chaosu rozwinietego w Stanach Zjednoczonych z nieograniczonego nadawania. Brytyjska firma nadawcza, znana pózniej pod nazwa BBC, miala licencje na emisje w 1922 roku. Transmisja zostala zdefiniowana jako narzedzie uzytecznosci publicznej. Dyrektor zarzadzajacy BBC, John Reith, dzialal jako "sluga kultury", który pomóglby stworzyc bardziej jednolite i egalitarne spoleczenstwo.

 Klauzula w prawie BBC zakazala jej "poradzic sobie z kontrowersyjnymi kwestiami w jego uslugach programistycznych". Choc przepis ten zostal zlagodzony w 1928 r., BBC prowadzila scisle kontrolowana operacje, która niemal uwazana byla za przedluzenie brytyjskiego rzadu. Winston Churchill skarzyl sie, ze politycy, na przyklad ci, którzy byli nie do przyjecia na baty, odmówili wstepu do radia. Polityka BBC miala na celu "wyeliminowanie z (nowosci) wszystkich zbrodni i tragedii, które nie maja znaczenia narodowego lub miedzynarodowego". Inna polityka dotyczaca zartów na temat polityków, reklam, zakazu w Stanach Zjednoczonych, spraw medycznych i szkockiego lub walijskiego (ale nie irlandczyków) .

W czasach kryzysu w Monachium w 1938 r. BBC zaczela sie niekorzystnie porównywac z konkurujacymi modelami nadawania. Stosunkowo szeroko otwarte doniesienia prasowe w Stanach Zjednoczonych daly amerykanskiemu spoleczenstwu dokladniejszy obraz wydarzen w Europie niz rzadzone przez rzad wiadomosci radiowe w Wielkiej Brytanii. W polowie lat trzydziestych konkurencja z dwóch offshore handlowych stacji, Radio Normandie i Radio Luxembourg, zmusila BBC do rozjasnienia. Przez wiele lat unikal "infuzji ludzkiego elementu" w wiadomosciach, w celu zachowania nacisku na pytania polityczne.

To zaczelo sie zmieniac w 1938 roku. BBC, która nie miala nawet dzialu informacyjnego do 1934 roku, zaczela nagrywac wywiady i "doniesienia naocznych swiadków" ze specjalnie wyposazonych samochodów. Dodano wiecej funkcji rozrywkowych, w tym bardzo popularne transmisje sportowe. Obawiajac sie strat w pracy, Federacja Artystów Róznorodnych, obawiajac sie utraty miejsc pracy w radiu, doradzala swoim czlonkom w 1923 roku, aby nie wspólpracowali z BBC. Uzywano informacji zwrotnej od widzów na zywo, a komicy poczatkowo ciezko pracowali w studiach radiowych. BBC staral sie znalezc rodzaj muzyki, która spodoba sie róznym odbiorcom. Lekka muzyka i muzyka taneczna byly wczesne zszywki programowania muzycznego. Pózniej obejmowalo wiecej nagran gramofonowych i wiecej wodewilu lub róznorodnych cech.

Amerykanskie radio przyspieszylo recykling talentów z nowego obwodu. Wzrosla ona do jakosci raportowania europejskich kryzysów przez korespondentów zagranicznych, takich jak Edward R. Murrow i William Shirer. Kolejne zestawy radiowe zostaly sprzedane w okresie trzech tygodni, kiedy Neville Chamberlain poznal Hitlera w Monachium, niz w jakimkolwiek innym porównywalnym okresie. Nation powiedzial wtedy, ze radio stal sie dominujacym systemem komunikacji w Ameryce.

W pazdzierniku 1938 r. Jego potega zostala potwierdzona, gdy Orson Wells i jego firma Teatru Rteci opublikowaly program radiowy oparty na H.G. Wells "Wojna swiatów". W grze znalazly sie falszywe raporty o statku kosmicznym Marsa, który wyladowal w New Jersey. Symulowane blyski wiadomosci przeplataly sie dziwnymi dzwiekami, a potem okresem dlugotrwalej ciszy. Dlugi dzek zostal utworzony, gdy nowojorczycy napastowani panika próbowali uciec z miasta.

Radio bylo idealnym medium do szybkich wiadomosci i wywiadów, na przykladzie slynnego dziennikarza gazety, Waltera Winchella, który obrócil plotkarska slawe w drobny przemysl. Pokazal on mrocznych komików, takich jak Jack Benny i Bob Hope, i przedstawil wymyslne dramaty, takie jak The Shadow czy The Lone Ranger, które daly mu reputacje "teatru umyslu".

telewizja

Podczas radosci radia w latach trzydziestych David Sarnoff i jego inzynierowie RCA zajmowali sie walkami patentowymi z Philo Farnsworth, wynalazca telewizji elektronicznej, o prawa do tej technologii. Sarnoff przedstawil system telewizji komercyjnej RCA na Targach swiatowych w Nowym Jorku w 1939 r. Tylko w czasie II Wojny swiatowej, aby przerwac jego wprowadzenie. Federalna Komisja ds. lacznosci przypisala pasmo VHF (bardzo wysokiej czestotliwosci) do komercyjnej telewizji, która obslugiwala tylko dwanascie kanalów w calym kraju. CBS naciskal na opóznienie dalszego rozwoju nadawania VHF na rzecz nadawania telewizji kolorowej na znacznie szerszym pasmach UHF (ultra wysokiej czestotliwosci).

Przemysl telewizyjny stagnowal sie w tym okresie niepewnosci technicznej. Kiedy FCC zaprzeczyla petycji CBS w kwietniu 1947 r., FCC otrzymala natychmiast szescdziesieciu nowych aplikacji dla stacji i sprzedazy zestawów VHF. W tym samym roku szescdziesiatych w Nowym Jorku uzywano tylko 60 000 sztuk. Okolo polowa byla wlasnoscia zamoznych osób, a polowa barów obslugujacych przewaznie meska klientele. Widzowie w pasku preferowali nowosci i programowanie sportowe. Ze wzgledu na rzadkie zasoby istniala tendencja do recyklingu talentów i materialów z radia do komercyjnej telewizji i odtwarzania rejsów wodnych w formie programów komediowych.

Zarówno korporacja NBC, jak i CBS sfinansowali swoje wczesne operacje telewizyjne z zysków zarobkowych w radiu. Ponadto, RCA zarabiac na produkcji telewizorów. Telewizja komercyjna walczyla z próba stworzenia alternatywy dla rozrywki w formie telewizora wielkoekranowego umieszczonego w kinach. Z powodzeniem sprzeciwila sie programom telewizji platnej przed agencjami regulacyjnymi. Firmy filmowe w Hollywood nie mogly miec wlasnych stacji telewizyjnych.

Niedobór licencji VHF i moratorium nalozone przez FCC na pozwolenia na budowe stacji w latach 1948 i 1952 sprawily, ze przemysl reklamowo-telewizyjny w fotelu kierowcy prowadzil negocjacje zarówno z reklamodawcami, jak i producentami programów. Reklamodawcy, którzy nie sa juz jedynymi sponsorami programów, przyznawali licencje do sieci telewizyjnych przy jednoczesnym zachowaniu pewnych praw do cenzurowania tresci programowych w odniesieniu do tematów, znaków i jezyka. Od producentów programów sieci zazadaly i otrzymywaly prawa wlasnosci i syndykacji widowisk w zamian za udostepnienie im czasu sieciowego. Sukces I Love Lucy i Dragnet w sezonie 1952 przyniósl wieksza uwage na filmie produkowane. To doprowadzilo do syndykacji powtórnych pokazów, zwlaszcza na rynkach zagranicznych.

W polowie lat piecdziesiatych ubieglego wieku widowni telewizyjni przeprowadzili sie z ekskluzywnej klienteli, która obejmowala wiecej widzów nizszych i srednich. Ponad polowe Amerykanów, którzy zakupili telewizory w 1950, finansowali je na kredyt. "TV staje sie teatrem biednego mezczyzny", zauwazyl dziennikarz. Choc oryginalne gry takie jak Marty Martina Paddy Chayevsky pojawily sie w komercyjnej telewizji na poczatku lat piecdziesiatych, kierownictwo sieci szybko zdalo sobie sprawe, ze ciaglosc programowania zwieksza liczbe odbiorców. Popularny western, Gunsmoke, przebiegal w latach 1956-1975. Bonanza od 1960 do 1973 roku.

Operacje soapowe zostaly opracowane na potrzeby widowni radiowych w poludnie w latach trzydziestych jako srodek sprzedazy proszku do mycia kobiet. Telewizje komercyjna przejal ten format. CBS, który rozpoczal sie za NBC w telewizyjnym wyscigu, w latach piecdziesiatych wrócil do czolówki sieci. Jego przewodniczacy, William Paley, mial dobry poczucie gustu publicznosci. W póznych latach czterdziestych zatrudnil komediantów gwiazdorskich, takich jak: Red Skelton, Jack Benny, Burns i Allen z radia NBC i przeniósl je do telewizji w nastepnej dekadzie. Jak zawsze osobowosci poszczególnych wykonawców byly kluczem do przyciagniecia duzej liczby odbiorców. Widzowie czuli sie dobrze, widzac te same twarze co tydzien na ekranie srebrnym.

CBS nazwal sie "siecia Tiffany" ze wzgledu na wysoka jakosc programowania, zwlaszcza w wiadomosciach telewizyjnych. Paley byl bliskim przyjacielem i zwolennikiem Edwarda R. Murrowa, dziennikarza znanego z jego twardych raportów sledczych. Na przyklad wystawienie przez senatora Josepha McCarthy Murrowa w programie "See It Now" nadanym w marcu 1954 r. Pomoglo zmienic poglad opinii publicznej na temat antykomunistycznego krzyza. Jednak prestizowa operacja informacyjna CBS byla subsydiowana przez dochody z bardziej popularnych sitcomów, pokazów quizowych, transmisji sportowych i dramatu akcji.

Konkurencja sieciowa dla widzów przyniosla program w najnizszym wspólnym mianowniku smaku publicznego i wytworzyla w 1961 r. Prezes FCC Newton Minow, zwany "rozleglym terenem". Krytycy akademiccy domagali sie alternatywy dla komercyjnej telewizji.

FCC odpowiedzialo, rezerwujac 242 kanaly, glównie w pasmie UHF, dla nadawców edukacyjnych. Pierwsza fala niekomercyjna powstala w 1953 roku, ale telewizja publiczna trwala dekade. W 1960 r. Tylko 7 procent telewizorów w USA zostalo wyposazonych w odbiorniki sygnalów UHF. Nastepnie, po skandale z udzialem quizu w telewizji komercyjnej, Congress podal dotacje publiczne na potrzeby transmisji edukacyjnych i wymagal, aby nowe telewizory sprzedawane w Stanach Zjednoczonych byly wyposazone w recepcje UHF.

Dwa glówne sieci handlowe i telewizyjne, NBC i CBS, zostaly polaczone przez ABC, amerykanska firme nadawcza, która powstala w latach czterdziestych XX wieku, kiedy Departament Sprawiedliwosci Stanów Zjednoczonych wyrzucil NBC w celu zbycia mniejszej sieci. W 1986 Rupert Murdoch stworzyl siec Fox z grupy niezaleznych stacji. ABC byl równiez biegly do ??lat 70., kiedy sponsorowanie igrzysk olimpijskich i kierowanie programem przez Freda Silvermana, jednorazowego stratega rozrywkowego CBS, podnioslo go na pierwsze miejsce. W latach 80. NBC cieszyl sie popularnoscia pod kierunkiem Grant Tinker, bylego producenta Hollywood.

W 1980 roku Ted Turner, wlasciciel lokalnej stacji WTBS-TV w Atlancie, stworzyl wszechstronny kanal, Cable News Network, który nadawal raporty o wydarzeniach miedzynarodowych 24 godziny na dobe. Po odejsciu pieniedzy od pieciu lat operacja Turnera stala sie oplacalna w 1985 roku. Stalo sie forum, za pomoca którego swiatowi przywódcy polityczni rozmawiaja ze soba i monitoruja biezace wydarzenia.

BBC rozpoczal transmisje telewizyjne do domowych widowni w 1936 roku, wczesniej niz w Stanach Zjednoczonych. Przerwano je w okresie wojny, ale w 1946 r. Wznowiono operacje. Koronacja królowej Elzbiety II w 1953 r. Wzbudzila zainteresowanie tym medium.

W 1950 r. Tylko Stany Zjednoczone, Wielka Brytania, Francja i Zwiazek Radziecki mialy regularne programy telewizyjne. Rosjanie uzywali telewizji do "ksztaltowania marksistowsko-leninowskiego spojrzenia i promowania rozwoju politycznego i kulturalnego wszystkich radzieckich narodów". Francuzi tez mieli programy polityczne o smaku; Wiele stacji telewizyjnych bylo albo wlasnoscia polityków, albo rzadów. Brytyjczycy polozyli wiekszy nacisk na programy edukacyjne i kulturalne.

Amerykanscy rynkowi producenci wytworzyli programy telewizyjne, które zwracaly sie do szerokiej publicznosci. Rodzinne pokazy, takie jak Przygody Ozziego i Harriet oraz Ojciec Znam najlepszego byly popularne w latach piecdziesiatych. ABC's Disneyland zadebiutowal w 1954 roku, laczac rozrywke z Hollywood z otwarciem parku rozrywki Disneya. Powstanie amerykanskich programów telewizyjnych stalo sie popularne w innych krajach. Gunsmoke, Rin Tin Tin i The Lone Ranger naleza do najwiekszych programów telewizyjnych w Meksyku. Japonskie spoleczenstwo w 1958 roku zostalo opisane jako "obsesje na punkcie telewizji".

Ted Turner dawno chcial kupic siec telewizyjna. Kiedy to sie nie udalo, w 1985 r. Postanowil kupic MGM wraz ze swoja biblioteka z 3130 filmów oraz 1450 dodatkowych filmów z bibliotek RKO i Warnera. Wysokie zadluzenie zmusilo Turnera do sprzedazy studia MGM i innych aktywów, pozostawiajac go w bibliotekach filmowych, za które zaplacil 1,2 miliarda dolarów, najwyrazniej wysoka cene.

Turner zdal sobie jednak sprawe, ze klasyczne filmy, które nabyl, w tym "Przeminelo z wiatrem" i "Casablanca", byly wyjatkowym towarem. W przemysle dojrzalym byli jak bezkrwawe gwiazdy, których obsluga wymagala wysokiej ceny. Turner barwil wiele czarno-bialych filmów, zwiekszajac ich wartosc w konsorcjum. Zalozyl kanal telewizji kablowej, Turner Network Television, aby regularnie pokazywac filmy.

Telewizja kablowa nie doceniala odbiorców do sieci glównych. Stworzyla nowa niszowa technike rozrywki. Powtarzanie filmu bylo waznym segmentem telewizji kablowej, podobnie jak programy sportowe, nowosci i programy edukacyjne. MTV, kanal skupiajacy mlodziez prezentujacy filmy rockowe, zrewolucjonizowal przemysl rozrywkowy dzieki skromnym edytowaniu dziwacznych obrazów wzbogacajacych muzyke o syntezatorze. Bezposrednia sesja pytan i odpowiedzi z dwustu mlodych ludzi na MTV w czerwcu 1992 r. Pomogla napedzac prezydenta Stanów Zjednoczonych do Billa Clintona.

Zakres telewizyjny zmienil nature kampanii politycznych. Klasyczne wydarzenie to byla pierwsza debata prezydencka miedzy Richardem Nixonem a Johnem F. Kennedy we wrzesniu 1960 roku. Wielu, którzy uslyszeli to w radiu, uwaza, ze ??wynik byl remisem. Jednak debata dala kampanie Kennedy'ego, poniewaz dla 75 milionów Amerykanów, którzy ogladali to w telewizji, Kennedy pojawil sie energicznie i opalony, podczas gdy Nixon, który odmówil makijazu twarzy, wydawal sie byc chory. Kennedy byl trenerem, aby spojrzec na widownie, podczas gdy Nixon patrzyl glównie na Kennedy'ego. Lekcja dla kolejnych kandydatów bylo to, ze wizualne pojawienie sie w telewizji jest takie wazne, jak slowa.

Z drugiej strony zmartwychwstanie polityczne Richarda Nixona w latach szescdziesiatych moglo wynikac czesciowo z wygladu, jaki wystapil podczas Tonight Show z Jackiem Paarem. Po krótkim kawalku na fortepianie Nixon wysmiewal sie, ze ten incydent z pewnoscia zahamuje jego polityczna przyszlosc, poniewaz po Harrym Trumanie "Republikanscy nie moga patrzec na innego pianiste w Bialym Domu". Zaangazowany, sympatyczny kandydat niz Michael Dukakis w debatach kandydackich z 1988 roku. Chociaz znajomosc jezyka Dukakisa byla wysoka, jego jezyk ciala sugerowal brak emocji.

Wiadomosci telewizyjne przyciagnely do ??kultu kotwicy. Zwykly Walter Cronkite, krazownik informacyjny CBS, byl znany jako "najbardziej zaufany czlowiek w Ameryce". Polityczni konserwatysci twierdzili, ze Cronkite, liberal, potrafil sklaniac wiadomosci z intonacji w glosie albo podniósl brwi w pewien sposób droga. Organizacje informacyjne opracowaly forme, za pomoca której urzednicy publiczni komunikowali sie z opinia publiczna za posrednictwem ostrych ukaszen wybranych przez redaktorów telewizji. Unikaly pytan zgloszonych przez reporterów, takich jak Sam Donaldson, znany z brutalnosci ataku. W tym trudnym srodowisku wiekszosc kandydatów politycznych moglaby spodziewac sie po otrzymaniu wiadomosci, byloby przedstawic atrakcyjny wizerunek i uniknac narzekania.

Redaktorzy wiadomosci sprawdzili, jaka czesc ich nagranej publicznosci bedzie mogla zobaczyc. Komentatorzy sieci i specjalisci kladli nacisk na jego interpretacje. Jedynym sposobem, aby kandydat mógl zagwarantowac, ze jego przeslanie dotrze do odbiorców w pierwotnym stanie, byloby nabycie czasu na platna reklame. Reklamy telewizyjne byly jednak drogie, a koszty prowadzenia kampanii medialnych zmusily polityków do poswiecenia wiecej czasu na gromadzenie funduszy i zaspokajanie coraz lepiej finansowanych grup interesów.

Telewizja stala sie sila w ksztaltowaniu postaw spolecznych i politycznych. Niezaleznie od tego, czy byly to przesluchania Army-McCarthy w latach piecdziesiatych, wojna w Wietnamie w latach szescdziesiatych, przesluchania Watergate w latach siedemdziesiatych, starcia miedzy Clarence Thomas i Anita Hill w latach osiemdziesiatych czy O.J. Proces Simpson w latach dziewiecdziesiatych spowodowal, ze transmisja telewizyjna stworzyla narodowa gre moralna, która polaryzuje publicznosc wzdluz linii ideologicznych lub demograficznych. Jej programowanie odzwierciedla fakt, ze sponsorzy chca przede wszystkim przyciagnac kobiet-widzów w wieku od 25 do 54 lat, poniewaz sa pierwszorzednymi kupujacymi za produkty reklamowane w reklamach telewizyjnych.

Dlatego wiele programów, które pojawiaja sie zarówno w prime time iw ciagu dnia, jest obliczane w celu odwolania sie do kobiet. Kobiety wykazuja silne role zawodowe, czesto dopasowujac sie do mezczyzn i wygrywajac. W programach weekendowych znajduje sie meskie getto w telewizji. W odniesieniu do stereotypów rasowych, dni Stepin Fetchet ustapily miejsca przedstawieniom przedstawiajacym pewnych czarnych mezczyzn czesto w wojskowych lub policyjnych rolach. Z drugiej strony narodowa troska o konflikt Clarence Thomas-Anita Hill lub O.J. Proces morderstwa Simpson moze kontynuowac dlugotrwala tradycje bialych Amerykanów, którzy uwazaja czarnoskóry za zródlo rozrywki.

Rozmieszczenie wiadomosci i rozrywki jest coraz bardziej zamazane. Wiadomos ci informuje ..., ze chcesz uzyskac wyzsze oceny i funkcje rozrywkowe. Tak wiec zasieg telewizji lokalnej koncentruje sie wokól przestepczosci, skandali, wypadków i innych emocjonalnie zafalszowanych wydarzen. Dziennikarstwo tabloidalne i talk show takie jak specjalizacja Jerry Springer w ujawnianiu osobiscie klopotliwych i przerazajacych konfliktów. Nowe "rzeczywiste" programy telewizyjne, takie jak "Biezace relacje" czy "Inside Edition" sa tansze niz sitcomy, poniewaz niektóre prace moga byc wykonywane przez regularnych pracowników prasowych. Czesciowo jednak takie spektakle odzwierciedlaja obecne usposobienie znanych gwiazd. Moze to byc reakcja na ich wymyslona nature.

swiat rozrywki jest zaludniony przez galaktyke mlodych, fizycznie atrakcyjnych mezczyzn i kobiet, którzy zachowuja sie w sposób pewny. Jednak publicznosc jest swiadoma, ze ??ten swiat jest zasadniczo iluzoryczny. Moga wystapic rozbieznosci miedzy wizerunkiem publicznym a rzeczywistym zyciem tych wykonawców, widziane z daleka w kinach lub na srebrnym ekranie. Ludzie gloduja na informacje osobiste, zwlaszcza, gdy ich idole zdradzaja ludzkie slabosci. NBC's Tonight Show i ich klony zaoferowaly miejsce na rozmowe z gwiazdami.

transmisje sportowe

Waznym rodzajem rozrywki jest przedstawienie sztucznych, ale niewyraznych wydarzen, w których widownia nie zna ich wyników, gdy odbywaja sie. Sportowe zawody ilustruja ten rodzaj rozrywki. Pierwsza transmisja telewizyjna mogla byc transmitowana przez BBC w meczu o tenis w Wimbledonie 21 czerwca 1937 roku. Tylko wtedy, gdy 2000 r. Na dobre pietrach londynczyków posiadalo telewizory. Zdjecia byly rozmyte. BBC przekonywal Zwiazek Pilki Noznej, aby umozliwic transmisje meczu pilki noznej pomiedzy Anglia a Szkocja, która odbyla sie 9 kwietnia 1938 roku. Bylo obaw, ze transmisja w tej grze bedzie sprzeczna z uczestnictwem w niektórych mniej sportowych wydarzeniach w Londynie.

Nadawanie programów sportowych w tamtych czasach stalo sie równiez wyzwaniem zwiazanym z niewiarygodnym sprzetem. Techniki zaczepili aparat za pomoca grubego kabla, który czasami byl rozlaczony, powodujac nagle zaniki. NBC trzymal dwie kamery na piecdziesieciu liniach stoczni na meczach pilki noznej, aby sie z tym bronic. Niewystarczajace oswietlenie stanowila kolejna przeszkode.

Mimo to program sportowy byl podstawa wczesnej telewizji, poniewaz byl tani. Sieci, które brakowaly zasobów, aby wypelnic wszystkie swoje szczeliny czasowe wiarygodnymi programami, nie oplacily zbyt malo tego rodzaju gotowych rozrywek. Czesto bylo, aby salonisci przyciagneli klientów, oferujac spektakle telewizyjne lub bokserskie mecze.

Telewizyjne sporty udaja sie z powodzeniem, poniewaz lacza wizualnie emocjonujace widowisko z ludzkim dramatem. Kazdy konkurs tworzy natychmiastowych zwyciezców i przegranych. Ich napiecie fizyczne i zmeczenie wywoluja silna odpowiedz emocjonalna. Po tym, jak ABC sponsorowala Igrzyska Olimpijskie w 1972 r., Skoczyla z trzeciego miejsca na pierwsze miejsce w klasyfikacjach. Dyrektorzy ABC zdali sobie sprawe, ze ekskluzywny zakres sportowy byl kluczem do nadrzednosci sieci. O ile Igrzyska Olimpijskie w Monachium w 1972 r. W Monachium nakazaly niezwykla uwage ze wzgledu na porwania terrorystów, redaktorzy telewizji zwracali uwage na indywidualnych sportowców, takich jak Olga Korbut, aby budowac ludzkie zainteresowanie. Podkreslali procedury lyzwiarstwa i gimnastyki.

Dyrektor sportowy ABC, Roone Arledge, opracowal wiele technik stosowanych w transmisji sportowej dzisiaj, takich jak powolne ruchy, natychmiastowe powtórzenia, komputerowa grafike i praktykowanie panoramowania stadionu w celu ustalenia poczucia pokrewienstwa z widzami telewizyjnymi. Pilka nozna w poniedzialek w nocy z Don Meredith i Howard Cosell potwierdzily znaczenie osobowosci, komentatorów, a takze sportowców. Cosell sam powiedzial: "Nie ma cholernego sposobu, w jaki mozesz poradzic sobie z Liz Taylor i Doris Day w telewizji w prime-time, a sporty takie jak sport."

Sposób zaangazowania publicznosci osobiscie polegal na przeksztalcaniu wydarzen sportowych w historie o sportowcach. Na przyklad po tym, jak biegacz Afryki Poludniowej Zola Budd przypadkowo potknal Mary Decker-Slaney podczas wyscigu na Igrzyskach Olimpijskich w 1984 roku, nadawcy telewizyjni wyliczyli swój kolejny wystep razem na Igrzyskach Olimpijskich jako "mecz zaprzyjaznienia". O zasiegu NBC w Olimpiadzie Zimowej 1998 w Nagano, w Japonii, wydawalo sie, ze jest bardziej zbiorem dokumentów o zyciu sportowców niz raportami samych zawodów. Ulubionym trikiem nadawców sportowych jest tak zwane "strzal miodowy" - pozwalajac aparatowi na chwile zatrzymac sie na specjalnie atrakcyjnej kobiecej widowni na trybunach, aby zniechecic glównie przeboje plci meskiej do przelaczania kanalów.

Sportowe postacie staly sie czestymi goscmi na talk show, quiz shows i innych programach telewizyjnych. Ich status gwiazd pozwala im wykazywac wyzsze wynagrodzenia i zapewnic lukratywne adnotacje o produktach. To z kolei zwrócilo uwage na pieniadze zaangazowane w sporty zawodowe, spowodowaly wzrost cen biletów i wywarly presje na wlascicieli zespolów, zadajac publicznych dotacji na budowe nowych i wiekszych stadionów. Pieniadze telewizyjne zmienily nature sportu od rozrywki rekreacyjnej do rozrywki wielkogodzinnej.

spekulacja

Cecha charakterystyczna rozrywki telewizyjnej jest skupienie uwagi na konkretnym wydarzeniu. Sztuka jest zarabianie pieniedzy z tej sytuacji. Jednym ze sposobów jest wstawienie platnych komercyjnych wiadomosci do programu. Innym jest zwiazanie rozrywki bezposrednio z procesem wydawania pieniedzy. Jesli wielu ludzi na duzej widowni ma niewielkie sumy pieniedzy, ich laczne skladki moga finansowac duza wyplate zwyciezcy wydarzenia hazardowego. Poniewaz wynik jest niezaznaczony, kazda osoba, która postawila zaklad ma mala, ale realna szanse na wygranie duzej nagrody.

Jest cos w racjonalnej osobie, która przekonuje go, ze zakladanie pieniedzy na gry losowe z niekorzystnym kursem jest zabawne. Eksperci hazardowi odnosza sie do "ciepla" - nieodpartego uczucia, ze ??trzeba kontynuowac zaklady, aby odzyskac przeszle straty lub kontynuowac zwycieska smuge. W kazdym razie wlasciciele gier hazardowych ustalaja wyplaty na poziomie, który zapewnia zdrowy marz zysku dla siebie. Choc poszczególne fortuny sa wygrywane i zagubione w grach, dom zawsze wygrywa.

Hazard od dawna zwiazany jest z wydarzeniami sportowymi. Coraz wiecej Amerykanów uczestniczy w wyscigach konnych kazdego roku, niz uczestnicza w zawodowych meczach baseballowych, koszykówkach i pilkarskich. Jeszcze bardziej popularna forma hazardu jest loteria. Loteria prowadzona przez Kongres Kontynentalny pomogla finansowac rewolucje amerykanska. Inne dostarczone fundusze na budowe miasta Waszyngtonu. Loterie zostaly zlikwidowane w Wielkiej Brytanii w 1826 roku. W latach trzydziestych mialy miejsce konflikty w Stanach Zjednoczonych. Kongres zamknal handel miedzypanstwowy do materialów loterii w 1895 roku. Jednak w XX w. Loteria zostala wznowiona w celu finansowania projektów charytatywnych. Irlandzkie loterie, które odbyly sie w 1930 roku, wykorzystaly hazard do prowadzenia szpitali.

Stany Zjednoczone i New Hampshire utworzyly loterie w latach szescdziesiatych, aby wspierac szkoly publiczne. Dzisiaj wszystkie dwa Stany Zjednoczone, Utah i Hawaje zalegalizowaly hazard w takiej czy innej formie. Najwiekszym stanem hazardu jest oczywiscie Nevada, gdzie takie czynnosci zostaly zalegalizowane w 1931 roku. Wiele zakladów tutaj odbywa sie w kasynach, gdzie stoliki do gier, automaty do gier i kola fortuny wypelniaja pokoje i prowadza do hal.

Hazard zostal zalegalizowany w Nevadzie w tym samym roku, ze rozpoczeto budowe tamy Hoovera. Pracownicy budowlani, którzy przybyli do pobliskiego Las Vegas, aby spedzic swoje czeki, byli narazeni na te dzialalnosc. Baza sil powietrznych Nellis nie byla daleko. Pierwszy w miescie kompleks hotelowy El Rancho Vegas otwarty zostal na amerykanskiej drodze nr 91 w kwietniu 1941 r. Wkrótce pojawily sie trzy inne osrodki - ostatnia granica, flamingo i Thunderbird. Las Vegas zdobyl reputacje jako granica miasta, gdzie hazard byl legalny.

Polaczenie Hollywood rozpoczelo sie, gdy Clara Bow ("Dziewczyna") i jej maz, Rex Bell, kupili duzy ranczo tuz za miastem. Czesto odwiedzano znanych osobistosci filmowych. W 1946 roku gangster z wiezami Hollywood o nazwie "Bugsy" Siegel nadzorowal budowe hotelu "Fabulous Flamingo". Podejrzany o oszustwo z tego projektu, zostal zabity rok pózniej. Jednakze wizja Siegela dotyczaca duzego osrodka gier hazardowych i rozrywki przezywala. Jimmy Durante stal sie pierwsza gwiazda Flamingo. Lena Horne, Sophie Tucker, Dean Martin i Jerry Lewis oraz Ella Fitzgerald byli jednymi z artystów, którzy pracowali w tym okresie w Las Vegas. Centrum gier w klubach przy ulicy Fremont stalo sie znane jako "Glitter Gulch".

Hazard byl poczatkowo glówna atrakcja hoteli kurortowych w Las Vegas, a rozrywka byla jedynie dodatkiem. Jednak konkurencja pomiedzy hotelami zmusila menedzerów do podniesienia poziomu rozrywki na zywo. Wystepy gwiazd byly przyneta, która sklania klientów hazardowych z innych hoteli. Kierownictwo kasyna ocenial, jak kazdy twórca naglówków wplynal na spadek "kasyna" - jego zyski z gier hazardowych - i odpowiednio zaplacil za nastepne zaangazowanie. To czasami spowodowalo ogromne zaplaty dla wykonawców z Las Vegas, podczas gdy kluby nocne w miejscach bez hazardu nie mogly sobie pozwolic na zarezerwowanie swoich czynów.

Patroni kasynie Las Vegas moga spodziewac sie koncentracji wielkich artystów, takich jak Frank Sinatra czy Sammy Davis Jr. Niezapomniane wydarzenie mialo miejsce w listopadzie 1956 roku, kiedy Liberace i Elvis Presley wykonaly improwizowany duet odwracania roli. Presley zalozyl lsniaca kurtke Liberacego, zakladajac po raz pierwszy obraz, który on i niezliczone fikcjonistki Elvisa sprawily, ze staly sie slawne. Las Vegas stalo sie równiez miejscem waznych wydarzen sportowych, takich jak turniej turnieju Champions, a takze kilka waznych meczów boksu mistrzowskiego.

Hazard jest dzis najbardziej popularna forma rozrywki dla doroslych. Liczba Amerykanów, którzy odwiedzaja kasyno podwoila sie w ciagu ostatnich pieciu lat. Ponad 31 milionów osób rocznie odwiedza Las Vegas jako turystów. Najszybciej rozwijajacym sie w Ameryce miescie, ma jedenascie z dwunastu najwiekszych hoteli na swiecie. Ilosc pieniedzy rocznie rocznie w Stanach Zjednoczonych przekracza laczna kwote, jaka Amerykanie placa za samochody i mieszkania.

Pomimo obaw, nadszedl czas dlatego, ze hazardzista kontynuuje swoja dzialalnosc, poniewaz wiele osób, które sa odpowiedzialne za ochrone dobrobytu spolecznosci, znajduje sie w zasiegu reki. Loterie panstwowe sa szeroko stosowane jako substytut opodatkowania; Wydaja sie prawodawcom, jak zródla "latwych pieniedzy". Indyjskie plemiona, których kasyna reprezentuja najszybciej rosnacy segment branzy, czasami odnosza sie do hazardu jako "powrotu bawola".

Dzis wlasciciele hoteli w Las Vegas nie sa juz gangsterami, ale duzymi korporacjami i funduszami emerytalnymi. Za dwa lata w Las Vegas odbylo sie 6 miliardów dolarów na budowe nowych budowli, takich jak "Nowy Jork, Nowy Jork". Za dziesiec lat niektórzy twierdza, ze nie bedzie juz kontrowersji na temat hazardu. "Gaming", jak twierdza rzecznicy branzowi, lacza sie z innymi dzialaniami, aby zapewnic "zakupy jednoosobowe" dla osób poszukujacych rozrywki.

Moze sie zdarzyc, ze w Las Vegas i podobnych miejscach pod haslem "rozrywka dla doroslych" moze pojawic sie grupa rozrywek, w tym hazardu i pokazów pornograficznych, a moze i prostytucji i narkotyków. Jesli nie sa kontrolowane przez przestepczosc zorganizowana, te legalizowane dzialania beda zarzadzane przez twarde typy dzialalnosci, nie zauwazajac ich skutków spolecznych. Tymczasem inny zespól dzialan, skupiajacy sie w miejscu Disneylandu, moze stanowic "rozrywke dla calej rodziny". Byloby to rozrywka odpowiednia dla dzieci lub, jak mówia, "dla dzieci w kazdym wieku".

Kiedy Disneyland otworzyla po raz pierwszy w 1954 r., Artykul z Reader's Digest sugerowal, ze Disney wycofal sie z pierwszej "potrójnej gry" branzy rozrywki, dodajac park rozrywki do najwyzej ocenianych programów telewizyjnych i ogromnie udanego biznesu filmowego. (Od tej pory firma ta zdobyla profesjonalny zespól sportowy i duza siec telewizyjna). Las Vegas i Disneyland to "wirtualne miasta", tworzone przez kulture masowej rozrywki. Tam, gdzie kiedys imprezy rozrywkowe wymagaly specjalnych miejsc, takich jak audytoria czy targi, aby zgromadzic tlumy, proces ten w pelni sie kreci, poniewaz mityczne miejsca takie jak Disneyland zostaly utworzone z obrazów nadawanych wszedzie.

waskiwanie

Przemysl nadawczy telewizyjny, który zdominowal amerykanska kulture rozrywki, wykazuje oznaki utraty jego kultury. Trzy najwieksze sieci telewizyjne w Stanach Zjednoczonych - CBS, ABC i NBC - mialy miejsce w 85 procentach podczas pierwszych lat 80. XX wieku. Pod koniec dekady ogladalo sie tylko 67 procent widzów w prime-time. Odsetek spadl do 54 procent latem 1992 r., A latem 1997 r. Do 40 procent. W 1997 r. Prawie tyle Amerykanów ogladalo telewizje kablowa jak te z duzych sieci.

Konkurencja z telewizji kablowej, nowej sieci Fox i komputerów osobistych polaczyla sie w celu wywarcia powaznej erozji odbiorców telewizji sieciowej, czwartej cywilizacji w formie imperium. Przecietne gospodarstwa domowe w Stanach Zjednoczonych posiadaja dwa do trzech odbiorników telewizyjnych i otrzymuja ponad czterdziesci róznych kanalów. Osiemdziesiat procent wlasnych magnetowidów. Dziewiecdziesiat cztery procent ma zdalne sterowanie. Mozliwosc przelaczania kanalów jest tak prosta, jak naciskanie przycisku, podczas gdy jeden spoczywa na kanapie.

Telewizja kablowa oferuje dziesiatki kanalów, które zaspokajaja wyspecjalizowane zainteresowania. Liczba witryn sieci Web w setkach tysiecy. Z tylu osób ogladajacych te okulary na ekranie telewizora lub komputera, tendencja do przesuwania sie z nadawania programów radiowych i telewizyjnych w strone tego, co nazywaja "narrowcasting". Rozrywka staje sie bardziej waski dla segmentów widzów, którzy podzielaja pewne zainteresowania.

Reklamodawcy korzystaja z tej tendencji, poniewaz moga docierac do zainteresowanych odbiorców, którzy sa zainteresowani ich typem produktu. Ich wiadomosc moze wychodzic grupom potencjalnych nabywców bez koniecznosci placenia wyzszych stawek emisji. Ta tendencja do waskiego pochylenia czesciowo moze stanowic reakcje opinii publicznej na nieudana kulture komercyjnej telewizji. Ludzie nudza sie jednym wielkogabarytowym programowaniem. Chca róznorodnosci dostosowanych do swoich szczególnych zainteresowan. Czesciowo moze to odzwierciedlac zmieniajacy sie charakter technologii komunikacyjnej. Komputery staly sie wazniejsze. Komputer dodaje interaktywna mozliwosc komunikacji. Umozliwienie wielostronnego kontaktu miedzy osobami, jest ostatecznym specjalistycznym komunikatorem.

Tendencja jest dac ludziom dokladnie taka rozrywke, jakiej chca. Co widzowie wybieraja z kolei strategie marketingowe do opracowywania tresci programowych i sprzedazy produktów róznym odbiorcom. Komputer jest waznym narzedziem w tym procesie, poniewaz umozliwia kierownikom rozrywki i reklamodawcom sledzenie indywidualnych preferencji. Dane z przegladarek i sprzedazy produktów sa gromadzone w plikach komputerowych, a nastepnie analizowane. Te informacje staja sie podstawa do tworzenia profili demograficznych do wykorzystania w kampaniach marketingowych. Osoby indywidualnie dopasowane do profilu sa umieszczane w docelowej grupie odbiorców w konkretnym komunikacie sprzedazy. Poniewaz wiadomosc jest dostosowana do znanych postaw grupy, nadawca moze byc racjonalnie pewny, ze uderzy symetryczny akord.

Wlasnie tam kierowana jest reklama komercyjna. Nie jestesmy dluzej ludzmi, którzy moga byc osiagnieta poprzez wiadomosci emitowane, ale populacje podzielona na tozsamosc demograficzna i osobisty interes. Sprzedawcy produktów komunikuja sie oddzielnie z kazdym znanym typem. W tym odwaznym nowym spoleczenstwie jestesmy definiowani indywidualnie wedlug list adresowych zawierajacych nasze imiona.

rozrywka komputerowa

Zdolnosc komputera do zapisywania obrazów sluchowych i wizualnych oraz ich zmiany w pozadany sposób zajela rozrywke na wyzszym poziomie. Cyfrowe próbniki moga tworzyc muzyke, zmieniajac dzwieki zapisane w postaci kodów numerycznych na dyskietce. Zmieniajac kody dla wczesniej nagranych dzwieków, urzadzenie moze zwiekszac lub zmniejszac skoki, przyspieszyc lub spowolnic rytmy, wstawic nowe segmenty muzyczne lub nakladac próbki dzwieków, aby uzyskac efekt orkiestrowy. Muzyka jest jasniejsza od tego, co produkowaly syntezatory.

Podobnie grafika komputerowa zrewolucjonizowala produkcje filmowa. Na przyklad pracownicy techniczni pracujacy na klawiaturze z piecioma odcinkami z Wywiadu z Wampirem, który pokazuje, ze Tom Cruise sklania sie, aby gryzc nastepna ofiare, moze zmienic szczególy, takie jak kolor krwi na twarzy Cruise'a i rozmiar jego kly do Zwiekszyc poczucie horroru. Rzeczywiste aktorki i aktorki staly sie modelami postaci z kreskówek, dajac im bardziej realistyczny wyglad.

Od czasów Wojen Gwiezdnych George Lucas twórcy z Hollywood z powodzeniem wykorzystuja skomputeryzowane obrazy do tworzenia scen, których nigdy nie mozna bylo zastrzelic za pomoca aparatu. Filmy akcji, które opieraja sie na takich efektach specjalnych, staly sie jednymi z najwiekszych hitów w biurze.

Biorac pod uwage krok dalej, technicy komputerowi opracowali technologie zwana "wirtualna rzeczywistoscia", która pozwala tworzyc obrazy zmieniajace sie w odpowiedzi na ruch fizyczny widza. W latach osiemdziesiatych firma z Kalifornii zwana VPL Research wynalazla zestaw okularów i rekawiczek polaczonych z komputerem. Jesli przegladarka odwrócil glowe na boki, czujniki wewnatrz okularów przekazywaly te informacje do komputera, które nastepnie tworzyly obrazy w okularach odzwierciedlajacych zmieniona scene. Ruch palca wewnatrz rekawiczek w celu symulacji wyrzucenia pistoletu moze wysylac wymyslone pociski do celu na ekranie.

Zestaw danych DataSuit firmy VPL Research, przypominajacy kombinezon kombinezonowy lotnika, zostal wyposazony w ponad piecdziesiat róznych czujników dolaczonych do okablowania swiatlowodowego do komputera, co pozwolilo na zmiane obrazu wizualnego po jakims dzialaniu na czesc aktorów / widzów. W przeciwienstwie do poprzednich technologii, które jedynie rejestrowaly wrazenia zmyslowe, komputery moga je zmienic, aby osiagnac ten efekt podobny do zycia.

W latach 90. interaktywna rozrywka stala sie charakterystyczna para parków rozrywki i centrów handlowych w Stanach Zjednoczonych. Ta branza juz zarabia coraz wieksze przychody od mlodych ludzi, którzy po raz czwarty zostaja w maszynach niz w pierwszych filmach.

Realistyczne gry akcji sa przerostem wojskowej technologii symulacji lotu. Centrum BATTLETECH, które otworzylo w Chicago w sierpniu 1990 r., Bylo wczesnym zastosowaniem do popularnej rozrywki. Odwiedzajacy osrodek grali w walce na wirtualnych terenach, manipulujac przyciskami i przelacznikami na pulpitach sterujacych. Angielscy przedsiebiorcy stworzyli podobna gre fabularna oparta na "Dungeons & Dragons", z mitologicznymi postaciami w sredniowiecznym otoczeniu. "Magiczna machina ruchowa Merlina" w hotelu Excalibur w Las Vegas zabiera widzów na wymyslony szybki pociag i przejazdzke roller-coasterem. Jego fotele wyposazone sa w listwy zabezpieczajace.

Podróz "Star Tours" jest najbardziej popularna atrakcja Disneylandu. Blockbuster Entertainment Corp., wypozyczony wypozyczalnie wideo, wyrósl na rzecz tworzenia "high-techowych placów zabaw dla doroslych", które zabieraja klientów na wirtualne zwiedzanie ulic miasta. Firma o nazwie LunaCorp. Zaproponowal nawet umieszczenie buggy na powierzchni Ksiezyca, które klientom w parku rozrywki na Ziemi moze dzialac zdalnie.

 

Uwaga: Ta strona przedstawia rozdzial 7 pieciu epok cywilizacji William McGaughey (Thistlerose, 2000).

 

 do: world history

 

Kliknij, aby przetlumaczyc na:
Francuski - Hiszpanski - Niemiecki - Portugalski - Wloski


COPYRIGHT 2007 THISTLEROSE PUBLIKACJE - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEZONE

http://www.BillMcGaughey.com/civilization1j.html