BillMcGaughey.com

 

naar: personal

Mijn dagelijkse tien minuten lopen

 door Bill McGaughey

Al meer dan een jaar heb ik de eerste keer in de ochtend een wandeling door de buurt gemaakt. Het doel is om mijn kleine Fox-Terrier dog, Do Do, regelmatige oefening te geven. Ik heb een uitneembare leiband met een kraag die ik om Do Do's nek glijd voordat ik hem de voordeur uitlaat.

Mijn huis, op de hoek van Glenwood en Knox Avenue in het noorden, ligt op 1702 Glenwood Avenue in Minneapolis. Het is naast de woonkamer van een appartement van 9 eenheden die ik ook bezit. Momenteel zijn er twee campagneplaten voor het stadsbestuurslid van Minneapolis, Blong Yang, in mijn achtertuin. Dit huis heeft een zijwandeling die diagonaal van mijn voorportaal loopt naar de hoek van Glenwood en Knox, die over de straat ligt van een ander appartementencomplex waar ik 25 jaar geleden een jaar geleden woonde toen ik voor het eerst in de buurt kwam.

Omdat ik elke dag regelmatig loopt, heb ik mentale gewoontes ontwikkeld die mijn bewustzijn leiden. Ik controleer bepaalde bezienswaardigheden als ik langs met mijn hond aan de slag. Laat me kort de loop van mijn wandeling beschrijven.

Vanuit de hoek van Glenwood Avenue, steek ik over Knox Avenue naar het oosten. Ik ga linksaf op de stoep voor het appartementencomplex op 1618 Glenwood Avenue, die omringd wordt door een zwarte metalen hek, en loop dan een half blok voor het gebouw naar een steeg dat naar de parkeerplaats leidt.

Rechts rechts, ik loop door het steegje. Er is een meergezinswoning aan de linkerkant. Rechts staat het appartementencomplex en verder naar beneden, een huis dat eigendom is van een Hmong familie met een verharde omgeving waar auto's soms geparkeerd worden. Geblokkeerd door een kettingshek die bij de brandweer behoort, draait de steeg op dit punt links. Ik volg het voor 30 meter naar het kruispunt met 4e Avenue noord. Dit is mijn ingang naar Harrison Park.

Voordat ik het plein verlaat en het park bereikt, kijk ik soms naar rechts om de achterdeur van het appartementencomplex te zien, dat ik een kwartier geleden binnenin het gebouw binnengekomen heb. Mijn appartement met een slaapkamer, eenheid # 9, was op de derde verdieping aan de oostkant van het gebouw. Maar dat was al lang geleden. Die appartementvensters, die mij eens bekend zijn, onthullen nu niets.

Aan het uiteinde van de steeg ligt het kruispunt met 4e Avenue in het noorden. Een gele betonpaal, misschien vier meter hoog, markeert de ingang van het park. Het brandstationscomplex, achter de kettingshek, is aan mijn rechterkant. Aan de linkerkant is een grijze houten omheining om de tuin die eigendom is van de Hmong familie met het adres Knox Avenue. Dat gebleekte houten hek, zichtbaar op afstand, is mijn eerste oriëntatiepunt. Ik kan het zelfs honderd meter over het park zien.

Hoe dan ook als het steeg eindigt op het 4e Avenue noorden, ga ik plotseling naar rechts en loop tien meter of zo naar de ingang van een kleine wandeling die diagonaal snijdt door Harrison Park. Hier was een gok van misschien wel een dozijn Canadese ganzen gisterochtend voor mij op de grond verzameld en groeide ik steeds meer nerveus toen ik naderde. De vogels kwamen allemaal af toen Do Do plotseling in zijn leiband trok.

Ganzen of niet, ik vervolg mijn wandeling langs het diagonale pad. Een klein basketbalveld ligt aan mijn rechterkant. Iedere keer zullen iemand manden schieten. Ik ben een speelplaats met felgekleurde gele of rode glijbanen en schommels die kinderen kunnen gebruiken als ze dat wensen. Aan de andere kant is een miniatuur trein. Er zijn twee houten bankjes op de weg en een metalen bank met felgekleurde tegels op de stoel. Ik zat soms op die bank, toen ik op dat punt voor een stent in mijn geblokkeerde slagader stond. Nu let ik gewoon op. Negen keer uit tien, Do Do en ik zullen helemaal alleen zijn als we het gebied doorstaan, het is vroeg in de ochtend.

De loopbrug gaat nog eens vijftig meter verder of loopt naar een stoep die oost en west loopt van het parkgebouw naar het steegje aan de westkant. Hier ga ik plotseling linksaf, in een westwaartse richting. Dit is het dichtst, ik zal naar het Harrison parkgebouw aan mijn rechterhand komen. Voor het is een zwembad dat vroeger in het vroege ochtend rioolwater uit een kraan leidde. Nu in de late zomer is deze dienst blijkbaar voor het seizoen gestaakt. Een groot bord markeert de ingang van het parkgebouw.

Direct voor mij en rechts als ik naar het westen gaat is een stenen schuur waar apparatuur voor het park wordt gehouden. Meestal is het gebouw gesloten. Er is een speelplaats aan mijn rechterkant, dat heeft twee honkbal diamanten. Ik heb die velden nog nooit gezien door iedereen behalve ganzen. In de ochtend zie ik zelden iemand in het park. Deze bijzondere morgen zag ik misschien twee dozijn ganzen in het veld, maar ze waren te ver weg om nerveus te worden.

Nadat ik langs de stenen schuur en een kleine heuvel en dan langs de stoep heb gekomen, bereik ik de steeg die ik kort voorbij het park binnengekomen had. Ik ben nu ongeveer tachtig meter ten noorden van dat punt. Ik loop langs een ander huis aan mijn rechterhand en een ander aan de linkerkant voor het bereiken van Knox Avenue North. Het huis aan mijn rechterkant heeft een kleine tuin. Dit is de halve weg van mijn wandeling.

Ik volg vervolgens Knox Avenue in de zuidwestelijke hoek van Knox en 5th Avenue north. Er is een leeg stukje aan de rechterkant van de hoek. Aan mijn linkerkant, aan de overkant van de straat, is een ranch-type huis dat eigendom is van sommige mensen die me meerdere jaren geleden verbaal bedreigd hebben. Dat geschil is gedaald, maar ik zorg ervoor dat ik 4e Avenue aan de andere kant van de straat loopt. Het vrije lot op de hoek heeft gras en klaver die elke twee maanden wordt gesneden. Het kan eigendom zijn van Bob Zeman, die beroemd was als een slumlord. Hij kan nog steeds het huis naast Knox bezitten. Een huis of twee ten noorden van het is een kleinere rode huis dat vroeger eigendom was van Toni McCloney, moeder van de komiekman Fancy Ray McCloney. Maar ze verhuisde jarenlang uit de buurt.

Na het westen op 5th Avenue langs het vrijstaande terrein, bereikt ik een steegje en dan een omheinde tuin en een ander huis dat op de hoek van Logan en 4 is. Achter het hek zijn enkele van de langste stengels maïs die ik ooit heb gezien. Een van hen is twaalf meter hoog. Maar ik ben vooral geïnteresseerd in wat er volgende komt. Als het houten hek eindigt, neem ik een piek aan de zijkant van het huis. Een paar zwarte laarzen zit altijd op de bovenste stap achter een rode bloempot. Dit gezicht is een van de hoogtepunten van mijn dagelijkse wandeling. Slechts een keer waren die laarzen ontbreken en werden ze snel vervangen. Ik moet echter melden dat vanaf gisteren de kleipot niet meer voor de laarzen staat. Op de grond gelockt, ligt het nu naast de deuropening op de grond.

In ieder geval, na het controleren van deze oriëntatiepunt, ga ik nog een twintig meter verder naar een brandkraan op de hoek van Logan en 5th Avenue North. Hier ga ik abrupt linksaf en ga naar Logan richting Glenwood Avenue. Na het oversteken van 5th Avenue zie ik rijen huizen aan weerszijden van de straat. Het huis aan de andere kant van de straat heeft een Blong Yang-gazon in de voorhof. Dan komt er een vreemd uitziend gebouw met een zwarte gevel. Er is ook een buurt tuin met een bord dat zegt "Logan Blooms". Andere huizen richten ook het blok aan die kant van Logan helemaal tot 4e.

Aan mijn zijde van de straat, aan mijn linkerkant, zijn twee bewaarde huizen met omheinde werven. Dan komt er een leeg stukje met een grote boom die naar de straat leunt. De stoep wordt hier een beetje ongelijk. Op een bepaald moment druppelt het in de winter of de lente maanden met water of ijs. Net buiten dit punt was er een kleinere boom waarvan de boomstam werd gemarkeerd met een geschilderde groene X. Ik heb dit teken geïnterpreteerd als het besluit van de stad om de boom af te snijden. Natuurlijk is deze boom in de vroege herfst daadwerkelijk afgesneden. Nu is alles wat overblijft, een stomp snede dicht bij de grond een voet of zo in diameter. Maar ik zal altijd missen die boom te zien. Het was de tweede grote bezienswaardigheid op mijn wandeling.

Na nog eens dertig meter over de snijboom te lopen, bereik ik de hoek van Logan en 4e. Ik ga door met mijn wandeling naar Glenwood Avenue. Naar mijn recht is veel eigendom van de Verlosser Lutherse Kerk en dan de kerk zelf die op de hoek van Glenwood en Logan staat. Aan mijn linkerkant is een parkeerplaats in eigendom van Milda's cafe. Het café zelf maakt deel uit van een grotere bouwplaats die ook eenheden van huurwoningen bevat en een kleine ontmoetingsplaats voor personen in de buurt. De ingang is op de hoek. Belangrijk voor mij is een paar nieuwsberichten, een eigendom van de krant van St. Paul Pioneer Press en de andere die eigendom is van de (Minneapolis) Star Tribune. Ik stop meestal kort op de tribunes om de dagelijkse krantenkoppen te vangen.

Van hieruit ga ik verder naar oost op Glenwood, voorbij drie eenheden van huurwoningen in eigendom van Ann Foerst. Aan de andere kant van Glenwood is een duplex die ik samen heb met een afgelegen, onbebouwde partij. Ik kom in de late namiddag vaak met Do Do om hem zonder leiband rond te laten lopen. Vervolgens gaat ik langs de stoep aan de noordkant van Glenwood, naar mijn flatgebouw op 1708 Glenwood Avenue, die wordt gekenmerkt door een bord dat zegt "Durham House Apartments". "Durham" was de naam van mijn moeder.

Deze fase van de wandeling kan stressvol zijn als Billy Pritchard's hond, zoals vaak gebeurt, uit zijn appartement in tweede verdieping leunt en begint te blaffen. Doe reageert met zijn eigen krachtige blaffen. Voordat de honden volledige controle over de situatie nemen, trek ik Do Do's leiband om hem naar de tuin voor mijn huis te laten halen. Ik steek de werf over naar de stoep en ga de trap naar de voordeur. Ik open de deur en ben thuis.

Na het verwijderen van Do Do's leiband zit ik in de stoel in de woonkamer om een paar minuten kabeltelevisie nieuws te halen. Mijn vrouw, Sheila, brengt me een kopje koffie. Doe liggen naast mij op de vloer liggen.

Dit is in een notendop hoe ik mijn dag begin. Het is al meer dan een jaar veel dezelfde routine geweest.


naar: personal

 

COPYRIGHT 2016 Thistlerose Publicaties - ALLE RECHTEN VOORBEHOUDEN
http:/www/BillMcGaughey.com/mydailywalk.html