BillMcGaughey.com

Z powrotem do: osobistego opowiadacza

Sen "Roadrunners" w kampanii Republikanskiej Gubernatorii z 1966 r. W Minnesocie

 

"Mam marzenie" - powiedzial dr Martin Luther King, Jr., podczas rozmów z tlumami zgromadzonymi w ogromnej demonstracji praw obywatelskich. Tak samo mialem wtedy sen. To bylo znalezienie setek ludzi, którzy chcieliby przejechac z jednego miasta do drugiego w olbrzymim maratonie przekazujacym, aby zademonstrowac swoje poparcie dla partii republikanskiej. Zostaly nazwane "Drogowymi Drogami", a ich starania mialy pomóc w wyborze republikanskiego gubernatora Minnesoty w 1966 roku.

Po póltora roku spedzonej w Minnesocie zaangazowalem sie w dzialalnosc Mlodej Ligi Republikanskiej w tym stanie. Nalezal do klubu zwanego "Central City", którego jurysdykcja obejmowala cztery dzielnice legislacyjne w sródmiesciu St. Paul. Prezydent Miasta Centralnego, Paul Beckman, zrezygnowal ze stanowiska, aby ubiegac sie o ustawodawce stanu z dystryktu 45B, twierdzac, ze lepiej nie byc scisle identyfikowany z partia Republikanska w okregu, w którym przywrócono cztery do jednego miejsca dla Demokratów. Wraz z piecioma do dziesieciu innych Republikanczyków, mlodych i starych, wzialem udzial w tym roku w kampanii "niezaleznej" Paula Beckmana. 25 sierpnia 1966 roku udalo mi sie go na stanowisku przewodniczacego Centralnego Miasta w Minnesota Young Republican League.

 

Formulowanie planu

Pomysl maratonu przyszedl do mnie pewnego popoludnia w polowie czerwca tego samego roku, kiedy usiadlem na tylach autobusu Greyhounda w drodze do sw. Pawla z Nowego Jorku. Poczatkowo to przedsiewziecie nie bylo stowarzyszen politycznych, ale bylo to cos, co organizacja komercyjna, na przyklad siec stacji paliw benzynowych, moglaby sponsorowac swoich pracowników, byc moze w rywalizacji z pracownikami rywalizujacej marki. Na przyklad, jesli zatrudnionych jest 1000 osób obslugujacych stacje metra Texaco, czlonkowie ich rodzin lub przyjaciól moga zgodzic sie na przejechanie jednej mili, to wystarczajaco duzo osób, aby pokryc cala odleglosc na piechote od Nowego Jorku do Chicago. Stworzyliby olbrzymi lancuch, kazdy biegacz przechodzil baton do innego biegacza, który czekal na niego w dól drogi. Jesli mozna naklonic 1000 pracowników firmy Shell Oil, aby to zrobili, moga miec wyscig. Jesli rekrutowano 3000 pracowników z obu firm, moze to byc wyscig z wybrzeza do wybrzeza.

Oczywiscie, to byla najdziksza spekulacja. Bylo malo prawdopodobne, aby jedna korporacja lub przedsiebiorstwo handlowe moglo zmiescic 3000 osób i moglo jechac na odleglym odcinku autostrady, a nawet malo prawdopodobne, aby potencjalni biegacze byli równomiernie rozlozeni miedzy Nowym Jorkiem a Kalifornia. Najlepsza szansa byloby przyjecie przez partie polityczna: czy demokraci czy republikanie uznaja takie przedsiebiorstwo za godne uwagi? Miesiac i pól pózniej dostalem pierwsze wskazanie, ze moga. Rozmawialem z Anita Beckman, zona Pawla o planach na wydarzenie gromadzace fundusze, które Central City wkrótce sponsoruje iw trakcie rozmowy wspomnial o moim "dalekowskim" programie. Ku moj zdumieniu, Anita Beckman powiedziala, ze ??jest to dobry pomysl i zachecila mnie do czegos.

Tylko dlatego, ze dwoje lubi ten pomysl, nie oznacza to jednak, ze jest realistyczne. Potrzebuje opinii kogos o nieco wiekszym doswiadczeniu politycznym. Osoba ta byl Dick Wolff, menedzer kampanii Paul Beckman. Dick, administracyjny nadzorca w firmie 3M, byl poprzednim przewodniczacym East Side Young Republikanskich, w czasie którego sam sie wyróznial, rejestrujac ponad 100 nowych czlonków. Byl obecnie czlonkiem zarzadu panstwa YRL, a takze republikanskiego przewodniczacego jego okregu prawodawczego. Obstawialem Dicka Wolffa po nastepnym spotkaniu Komitetu ds. Kampanii Beckmana i polozylem mu na mysl. On takze lubil. Dick zasugerowal, aby podczas nastepnego posiedzenia, które mialo miejsce w polowie wrzesnia, przedstawie bardziej kompletna propozycje przedstawienia panstwu zarzadowi Mlodej Ligi Republikanskiej.

To byloby dobrze ponad miesiac, a nastepnie, zanim jakiekolwiek oficjalne dzialania moga byc podjete na Roadrunner pomysl. Moglabym wykorzystac ten czas do sformulowania mojego planu w bardziej szczególowy sposób i nieformalnego poparcia dla niego. Natychmiastowa okazje mialo byc 13 sierpnia, kiedy Central City sponsoruje impreze lodzia na jeziorze Minnetonka, na zachód od Minneapolis. Miedzy szescdziesieciu a osiemdziesieciu osób bedzie na pokladzie w zaleznosci od tego, jak ciezko pchnelismy sprzedaz biletów. Obejmowalyby one w wiekszosci oficerów i innych aktywnych czlonków klubów YRL w St. Paul, Minneapolis oraz na ich przedmiesciach, a takze kilku kandydatów na Republikanów lub czlonków rodzin kandydatów. Wsród kupujacych bilety Hap LeVander byl synem republikanskiego kandydata na gubernatora.

W piatek wieczorem, 12 sierpnia, nasza wypozyczona lódz, "Tonka Bell", wyladowala ze stanowiska dokujacego o 9:30, zniknela do godz. 1. W tym czasie, gdy plynelismy wokól jeziora mglistego, rozblysly stereotyki Obaj poklady i ludzie byli zajeci kupowaniem set-upów pod spodem na parkiecie. Wieczorem tego wieczoru bylem bardzo podekscytowany iw tym nastroju zblizalem sie do kilku osób z pomyslem Roadrunnera.

Zdarzaly sie rózne reakcje. Na przyklad Mike Pritchard, który byl czwartym Prezydentem District YRL (St. Paul i przedmiescia), powiedzial, ze popiera propozycje, a Carl Carlson, czwarty wiceprzewodniczacy okregu, nie byl za. Pózniej wieczorem zapoznalem sie z Hap LeVander, i nakreslilem o mojej aktywnosci, która mialem na mysli o kampanii gubernatorskiej ojca. Hap zareagowal pozytywnie, zglaszajac sie do jednego z okrazen. Pózniej, gdy wychodzilismy z lodzi, znów wpadlem na niego i, aby rozwiac wrazenie, ze mój wniosek to tylko koktajl rozmowa, powtórzylem zamiar przejechania przez ten maraton. Znowu Hap LeVander dal jej zachete.

Byla jedna inna okazja, w której przykrecalem ludzi do poparcia Roadrunnerów. 27 sierpnia mlodzi republikanscy jeziora White Bear na przedmiesciu na pólnoc od sw. Pawla sponsorowali Pieczenie Wolu w gospodarstwie nalezacym do jednego z jego czlonków. Tu moje prozapalenie bylo mniej skuteczne. Chociaz kilka osób wyrazilo zgode na prowadzenie, to atmosfera byla zbyt lekkomyslna, aby taka propozycja byla powaznie traktowana. Ludzie go odepchneli, udzielajac alternatywnych wskazówek, takich jak maraton rowerowy, który rozpoczal sie równoczesnie ze wszystkich czterech stanów panstwa i zbiegal sie z Kapitalem Stanu w St Paul. Ci, których szczególnie poprosilem o zatwierdzenie projektu, byli w zasadzie niezauwazeni. Pamietam w szczególnosci komentarz Janet Morgan, bardzo cenionej prezydentki z YRL, ze "nie byla zbyt podekscytowana tym".

Jednak matka zostala juz obsadzona. 25 sierpnia Central City odbylo miesieczne spotkanie, na którym zostalem wybrany na przewodniczacego. Nasz mówca z tej okazji to Jerry Olson, kierownik kampanii Harolda LeVandera. Poza tym, ze byl republikanskim kandydatem na gubernatora, LeVander byl wybitnym prawnikiem w South St. Paul, bylym partnerze prawnym Harolda Stassena, syna luteranskiego ministra i doswiadczonego oratora. Wygral ostro krytykowana propozycje nominacji republikanskiej nad bylym gubernatorem Elmerem L. Andersenem, Janem S. Pillsbury, Jr. i Williamem B. Randallem (znanym glównie z roli prokuratora w sprawie morderstwa T. Eugene Thompson próba).

Jak Jerry Olson wyjasnil te noc, kampania LeVandera byla nieco spowolniona, poniewaz sam kandydat pozostawal w duzej mierze nieznany spoleczenstwu, a demokraci zmonopolizowali zasieg wiadomosci. Poniewaz rok 1966 byl rokiem, w którym Demokraci lub Partia Demokratów-Robotników-Ludowych (DFL) nazywani sa w Minnesocie, próbowali zrzucic swojego obecnego gubernatora, Karla Rolvaaga i zastapic go A.M. "Sandy" Keith, ich mlodszy i bardziej dynamiczny porucznik. Keith wygral nominacje DFL do gubernatora na konwencji panstwa partyjnego i uzyskal kolejne poparcie dla wiceprezydenta Humphreya (z obserwacja, ze jego partia powinna miec miejsce dla mlodszego pokolenia), ale Rolvaag zdecydowal sie wygrac Keitha w pierwszym. Grajac z powodu oburzenia, co nastapilo po niezadowoleniu z partii, aby przejsc na emeryture, Rolvaag zajal Keith w sondazach marginesem dwa do jednego za pomoca tysiecy billboardów, które brzmi: "Niech ludzie decyduja!"

Przeciw temu demonstracjowi pirotechnicznemu Republikanie mogli miec nadzieje tylko na okazjonalne dotacje prasowe. W zwiazku z tym oparli sie na wlasnych billboardach, które przekazaly przeslanie, ze Harold LeVander byl "uczciwym, zdecydowanym, nowym liderem".

Mój wlasny projekt wydawal sie byc w dobrym stanie, aby przyczynic sie do dzialan promocyjnych. Po spotkaniu zwrócilem sie do Jerry'ego Olsona z moim wnioskiem, zauwazajac, ze Hap LeVander zgodzil sie przeprowadzic jeden z okrazen. Olson z wahaniem odpowiedzial, ze maraton jest dobrym pomyslem. Zachecil mnie do przygotowania, ale poprosilam, abym przyszedl do niego, gdy projekt zostal zorganizowany, tak aby mógl byc skoordynowany z reszta kampanii.

Przez nastepne dwa lub trzy tygodnie mój czas zajmowal sie innymi zajeciami, takimi jak pomoc w kampanii Beckman, prowadzenie Central City i przeprowadzka do nowego mieszkania. Kontynuowalem prace nad niepowiazanymi gazetami, które byly moja praca w pelnym wymiarze godzin, az do trzeciego tygodnia we wrzesniu, kiedy projekt Roadrunner rozpoczal sie powaznie. Tymczasem skupilem watki wielu mysli na temat tego, jak mozna zorganizowac maraton i zmusic je do konkretnej propozycji:

Najpierw bylo pytanie, gdzie i jak dalece bedzie dzialac przekaznik. Moje oryginalne pojecie o pokryciu dystansu miedzy Kanada a granica z Iowa, które wynosilo okolo 400 mil, wydawalo sie obecnie zbyt ambitne, chociaz wyczyn musi byc spektakularny, aby wzbudzic podniecenie. Trasa ostatecznie zdecydowala sie, od Duluth do Twin Cites, zostala wybrana z przyczyny tematycznej, która miala skrócic odleglosc. Na mapie drogowej przygotowalem wstepny kurs, który prowadzil z jeziora na pólnocy Duluth, w dól autostrady 61 do sw. Pawla przez 150 mil, a nastepnie przez rózne ulice w Sankt Paul i Minneapolis na paradzie Fort Snelling, na obrzezach obu miast. laczna odleglosc wynosi 185 mil.

Trasa maratonu przez 35 mil ulic miejskich umozliwilaby maksymalna obserwacje obserwatorów. Ponadto wazne bylo zaplanowanie maratonu, aby biegacze przechodzili przez czas, kiedy ludzie mogliby zebrac sie na ulicach, aby obejrzec. Koniec tygodnia bylby idealny: wyscig moze rozpoczac sie póznym piatkiem po poludniu w Duluth po tym, jak urzedy wydaly. Sobota bedzie wydana na otwarta autostrade. W niedziele po poludniu biegacze triumfalnie wkroczyli do strefy metropolitalnej Twin Cities, gdzie przez najblizsze dwie lub trzy godziny zygzakowaliby sie przez ulice miejskie, które krecily sie w Fort Snelling na uroczystosci póznego popoludnia. Jesli biegacze wynosili srednio nieco ponad dziewiec mil na godzine, maraton trwa dwadziescia godzin - powiedzmy, 4 godziny w piatek, 10 godzin w sobote, a pozostale 6 godzin w niedziele. Wybory byly wtorek, 8 listopada. Roadrunners moga byc zaplanowane na koniec tygodnia bezposrednio przed tym: od 4 listopada do 6 listopada.

Glównym wyzwaniem byloby znalezienie wystarczajaco duzo biegaczy, aby pokryc odleglosc. Jedna mila osoba bedzie prawdopodobnie zbyt meczaca dla osób, które nie byly w stanie, ale pól mili nie powinno stanowic problemu dla wiekszosci YRLERS. Byc moze back-up biegaczy moze byc na reke w przypadku, gdy ktos mial klopoty z jego odleglosci, a takze lekarza, aby poradzic sobie z mozliwymi atakami serca. W pól mili na jednego biegacza, potrzeba 370 osób, aby przejsc z Duluth do Fort Snelling. Gdzie mozna bylo zatrudnic te liczbe wolontariuszy na takie szalone przedsiewziecie w mniej niz dwa miesiace?

Przede wszystkim Roadrunners byli dla mlodych mezczyzn w nastolatkach i dwudziestych. Mniejszosc Republikanskiej Ligi Minnesota i Minnesota Federation of College Republikanskich Klubów, dwóch oficjalnych pomocników partyjnych, mozna oczekiwac, ze beda dostarczac wiekszosc biegaczy, a takze Teenage Republicans. W tym czasie Mniejsza Federacyjna Liga miala okolo 3500 czlonków w calym stanie. Federacja Kolegium byla luzniejsza przynaleznoscia klubów republikanskich w 27 kampusach uniwersyteckich, majac srednio 100 czlonków. Jesli mój projekt móglby wygrac formalne poparcie tych dwóch organizacji, ich organy komunikacji moga byc wykorzystane do zapisywania sie na biegaczy.

Ponadto wolontariusze moga pochodzic ze zródel spoza struktury instytucjonalnej - z arkuszy, które zostaly podpisane na Minnesota State Fair przez osoby wyrazajace zainteresowanie Jarami YRL lub Teenary Republikanskimi), z zespolów grajacych na wyzszych uczelniach lub kolegiach z Rodziny starszych republikanów, od osobistych znajomych i znajomych. Jako bodziec do udzialu, myslalem, ze kazdy biegacz moze otrzymac certyfikat osobiscie podpisany przez Harolda LeVandera.

Gdy imiona pojawily sie, bylyby zgrupowane w samochodach o masie szesciu, a kazdy ladunek zostanie przydzielony do trójkata odcinka autostrady. Samochody nalezaly do ??kierowców, którzy zglosili sie na ochotnika do tego obowiazku, zaznaczajac pole wyboru na arkuszu rejestracyjnym. Kazdy kierowca bylby odpowiedzialny za podniesienie pieciu biegaczy w swoich domach, przez pewien czas jechajac do wyznaczonego miejsca na autostradzie, a potem jechajac do domu, gdy ich czesc przekazywala sie. Otrzymal wczesniej list, wskazujac dokladne przebiegi i opisy, w których jego kontyngent rozpocznie swój bieg, wraz z czasem, w którym maja sie tam znajdowac, i oczywiscie nazwiska, adresy i numery telefonów pieciu biegaczy. Oczywiscie ktos musialby z wyprzedzeniem przejechac cala trase. Gdy samochód dotarl do celu, zaparkowalby sie na poboczu, a biegacze w swym stroju joggingu poczekali, az Carrera Roadrunnera nadciagnela.

Ta "karawana" bylaby grupa samochodów podrózujacych z czlowiekiem, który biegl. Piec samochodów zostanie wlaczonych - dwa przed runnerem i trzy za nim. Jeden z dwóch czolowych samochodów przeszedl droge do miejsca, w którym czekal nastepny biegacz biegaczy. Jeden biegacz pozostanie na autostradzie, aby przejac jego czesc przekaznika, podczas gdy inne piec osób wspinalo sie do samochodu. Gdy przyczepa dotarla do tego punktu, czekajacy samochód opadl na miejsce bezposrednio przed biegaczem. Kazde pól mili zatrzymalo sie na chwile, aby wypuscic swiezego czlowieka, który bierze baton od biegacza wlasnie skonczy. Potem zrobilby to odcinek. Gdy grupa szesciu biegaczy zostala zrobiona, pusty samochód przejedzie trzy mile w góre, aby podbic kolejny ladunek. Tymczasem drugi przedni samochód, który na przemian z nim, czekalby z szesciu kolejnych biegaczy, aby rozpoczac swój trzy-milowy segment.

W tylnej czesci biegacza, dwa inne samochody beda pracowac w tandem, aby zabrac biegaczy, którzy zakonczyli swoje pól mili okrazenia. Gdy samochód podniósl wszystkich szesciu biegaczy, jechaloby je trzy mile z powrotem na droge, w której byl zaparkowany wlasny samochód. Mogli wtedy jechac do domu, gdy pusty karetka powrócil do przyczepy. W miedzyczasie drugi samochód wahadlowca chwycilby biegaczy za czesc cyklu. Piaty samochód, takze za biegaczem, przewozi osoby, które dobrowolnie pracowaly dwa razy. Osoby te moglyby wykonywac zadania zastepcze, jesli zajdzie taka potrzeba. Mozliwy szósty samochód w przyczepie kempingowej moze byc podlaczony jako ciezarówka lub moze sluzyc jako przenosny posterunek dowodzenia, przewozacy lekarza, fotografa, opiekuna czasu, czlowieka reklamowego itp.

Oprócz tych ustalen, praca musiala byc przeprowadzona z upublicznieniem. Impreza musiala byc ekscytujaca, aby przyciac duza liczbe widzów i wywierac wrazenie na wyborców z jej duchem wznioslym. Takie przedsiewziecie mogloby miec negatywny wplyw, gdyby zostalo przyjete apatycznie. W zwiazku z tym biegacze otrzymywali kolorowe opaski lub nakrycia glowy do noszenia. W Duluth iw lampach Twin Cities lampy na ulicach bylyby ozdobione banerami, papierami crepe i plakatami kampanii wzdluz trasy, w której Roadrunners zostali zaplanowani do przejscia. Dzwiek ciezarówki moga krazyc wokól miast blizniaczych grajac glosna muzyke i zachecajac ludzi do ogladania maratonu. Powiadomienia w gazetach ujawnialy trase, która zabrali Roadrunners. Republikanscy pracownicy kampanii przekazywali LeVandera do gubernatora literature dla widzów na chodnikach, którzy czekali na biegaczy.

Na poczatku maratonu w Duluth odbedzie sie niewielka uroczystosc, gdy arkusze papieru niosace nieujawniona wiadomosc zostana zwiniete i zapieczetowane w batonie, który biegnie biegacze. Ogloszono jedynie, ze przeslanie wyrazilo filozofie polityczna Harolda LeVandera lub jego stanowisko w sprawie waznej kampanii.

W piatek wieczorem i ponownie w sobotni wieczór, po tym, jak biegacze wypelnili wymagana odleglosc na ten dzien, w polu rolnika znajdowal sie rajd polityczny w poblizu miejsca, w którym zatrzymano bieg. Moga to byc zespoly rock'n'roll, przekaski, przemówienia polityczne i inne wieczorne uroczystosci dla tych, którzy z tej okazji wyjezdzali z miast. Rano po sniadaniu nalesnym Paul'em Bunyanem, na które zaproszeni sa klienci, maraton zostanie wznowiony. W niedzielne popoludnie w Fort Snelling mialo miejsce wieksze uroczystosci. Harold LeVander oddzielil baton i przeczytal komunikat, który zawieral. On i inni kandydaci moga równiez skierowac zgromadzone tlumy jako final do kampanii.

W celu zachecenia mediów do nadania maksymalnego zasiegu maratonowi, zapewniono wszelkie mozliwe uslugi. Fotografie bylyby dostarczane do gazet prezentujacych Hap LeVander i innych wybitnych ochotników w drodze. Statystyk towarzyszacy karawanowi przygotowalby czas wykonywania kazdego biegacza, z którego mozna obliczyc rózne srednie i przewidziec. Te informacje bylyby przekazywane przez specjalny system radiowy lub telefoniczny do centrum komunikacyjnego w Twin Cities, które nastepnie przekazywalyby znaczace informacje do gazet i stacji radiowych i telewizyjnych. W ten sposób udostepniono aktualne raporty na temat miejsca, w którym biegli biegacze, oraz przewidywania, kiedy zostana pokonane pewne miejsca w Twin Cities. Szarpiacy czlowiek z PR bylby na poszukiwaniu nietypowych incydentów, które moglyby zostac przekazane do wiadomosci. Alternatywnie, mógl wymyslic cos odpowiedniego dla wydarzenia. "Informacje" moga zostac zwrócone prasie, na przyklad, ze czasy byly nieco wolniejsze od autostrady 35 w okolicach Hinckley, poniewaz biegacze wyrwali sie z pekniec w chodniku.

(Ten gimmick przemawia do falszywego "skandalu na autostradzie 35", którego demokraci, podobno popierani przez senatora Huberta H. Humphreya, wzbudzily w ostatnim tygodniu kampanii gubernatorury z 1962 r. Stwierdzono, ze Elmer L. Andersen, Obecny urzad republikanski nakazal departamentowi drogowemu przyspieszyc ukonczenie pewnego odcinka autostrady 35, w polowie drogi miedzy Duluth i sw. Pawlem, tak aby ceremonia rozbiórki tasmy miala miejsce przed wyborami, a zatem, W zwiazku z tym kandydat do DFL, Karl Rolvaag, odrzucil Gov Andersena po dlugim czasie, a nastepnie zlozyl wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, Opowiedziec margines 69 glosów.)

Caly wysilek bylby ukierunkowany na stworzenie pozytywnego wizerunku Partii Republikanskiej w oczach wyborców w Minnesocie, z których wiekszosc wolala demokratów lub byla obojetna wobec polityki. Takie przedsiewziecie, wymagajace wspólpracy setek biegaczy, nadrobioby dramatyzacje jednosci partii republikanskiej w tym roku w przeciwienstwie do demokratów. Nowa natura sugeruje, ze republikanie nie obawiali sie nowych pomyslów. Jako spektakl bedzie wygladac mlodziencza zywotnosc. Byc osobiscie fizycznym, odrzuciloby twierdzenie, ze republikanie byli strona pieniedzy zamiast ludzi. Dotrze do wielu wyborców, którzy byli bardziej zainteresowani wydarzeniami sportowymi niz w oratorium politycznym. W ostatnim tygodniu jego kampanii przyniesie poczucie tempa dla LeVandera. To mogloby odwrócic uwage od ostatniej chwili zarzutu lub kwestii, która Demokraci mieli spodziewac sie ponownie w 1966 roku. Jak móglby stracic ten program?

 

Popros o wsparcie

Jeszcze w dniu 19 wrzesnia plany te byly w duzej mierze dokumentem. Od tamtego czasu zaczalem pracowac prawie na pelny etat, aby wprowadzic pomysly. Pierwszym krokiem bylo uzyskanie szczególowych informacji na temat dróg miedzy miastami blizniaczymi a Duluth z dzialu autostrady w Minnesocie, aby mozna bylo wyrysowac poszczególne okrazenia maratonu. Po zakupie dziewieciu sekcji map drogowych w piwnicy budynku Departamentu Transportu poszedlem na góre, aby zbadac notatnik luzem, który zawieral liste odleglosci pomiedzy skrzyzowaniami autostradowymi do najblizszej jednej dziesiatej mili. Te wstepne badania pozwoliloby stworzyc ramy bardziej kompletnego badania trasy, który pózniej mialby zostac przeprowadzony na miejscu. Starszy pracownik departamentu autostrady, który zapytal o moich dzialaniach, wydawal sie zadowolony, ze republikanie planowali jakies wydarzenie promujace publicycje w zwiazku ze skandalem z autostrady 35.

Tego samego wieczoru, 19 wrzesnia, o godz. 8, mlodzi republikanie czwartego okregu wyborczego odbyli miesieczne posiedzenie zarzadu w biurach firmy Multi-Clean w St. Paul. Ja jako przewodniczacy Central City zostal zaproszony do udzialu. Mike Pritchard, 4. przewodniczacy okregu, dal mi miejsce w porzadku obrad, aby przedlozyc moja propozycje do grupy, aby ja zatwierdzic. Jak to sie stalo, spotkanie rozbil sie w poruszajacej dyskusji o wiecu kampanii, który 4. Okreg organizowal dla kandydata na Republike Republikanów, a wiec dopiero wtedy, gdy czlonkowie zarzadu zniecierpliwili sie, ze zostalem wezwany na rozmowe. Majac mnóstwo szczególów, aby przedstawic, pospiesznie przez mój wniosek, jak tylko moglem.

W pierwszej czesci rozmowy poruszono mechanike przekaznika, a druga czesc z ustalen dotyczacych promocji i ogólnego celu. Po dziesieciu minutach Mike Pritchard przerwal mi otwarcie dyskusji ogólnej. Przewodniczacy klubu 46, Jim Winzenburg, którego spotkalem po raz pierwszy w Lake White Bear Ox Roast, spokojnym glosem stwierdzil, ze myslal, ze maraton rowerowy z czterech stron stanu bedzie znacznie lepszy. Placzac z gniewu, oskarzylem go o przedstawienie propozycji, której nie mial zamiaru przechodzic, tak jak ja.

W tym momencie, widzac, ze linie zostaly wyciagniete, Mike odlozyl zebranie, ale nie przed wezwaniem do wniosku, który minal, ze czwarty okregowy zarzad YLR wstepnie popiera mój projekt, podporzadkowany dzialaniu Rady Panstwa w nastepny tydzien . Nastepnie redaktor czwartego okregowego biuletynu zaoferowal mi pelna strone w nastepnym wydaniu, aby wyjasnic Roadrunners. Innym czlonkiem zarzadu, Sandy Weiss, który pracowal w dziale promocji domów handlowych w Dayton, zaproponowal zbadanie mozliwosci wspólpracy z wieloma wspólpracownikami w gazetach Twin Cities.

Roadrunners wyruszyli w rytmiczny start! Nastepnego wieczoru, we wtorek 20., skierowalem spotkanie z East Side Young Republikanskich, klub Dick Wolffa i przekazalem dookola arkusza wolontariuszy, którzy byliby chetni do biegania, jazdy lub sluzyc w komitecie sterujacym. Sposród trzynastu osób wzielo udzial dziewiec osób, w tym kilka kobiet. Tydzien pózniej pojawilam sie w podobnym celu przed klubem 48B YRL w St. Paul, gdzie podpisalo sie czterech z szesciu czlonków. Próbowalem tez zainteresowac jednego z republikanskich przedstawicieli panstwowych, którzy byli obecni na tym spotkaniu, biorac pod uwage kolane, ale byl w latach piecdziesiatych, a nie sportowców. Drugi mezczyzna mial trzcinke.

Zarzad Panstwa YRL odbyl miesieczne spotkanie - calodniowa sesje - w restauracji Ranch House w Bloomington w sobote, 24 wrzesnia. W spotkaniu wzielo udzial okolo trzydziestu osób ze wszystkich osmiu dzielnic amerykanskich. Przyjechalem krótko przed poludniem. Dick Wolff i Mike Pritchard zabrali juz kilku innych czlonków zarzadu o tym pomysle, a reakcja byla korzystna. Zarówno przewodniczacy panstwa, Paul Magnuson, jak i przewodniczaca panstwowa, Jan Morgan, wspólczuli w tej sprawie. Dick przyniósl ze soba kopie telefaksowych egzemplarzy dwustronnego szkicu, w którym podsumowalem wszystkie aspekty wniosku Roadrunner, które mu dalem, aby uciekl do swojego biura w ciagu tygodnia. Mialem miejsce w porzadku obrad, aby zapewnic mój skok. W tej chwili kazdy czlonek zarzadu otrzyma kopie konturu.

Moja prezentacja na posiedzeniu zarzadu panstwa YRL nie byla tak dluga ani tak klótliwa, jak w poprzednim poniedzialek, poniewaz wiekszosc czlonków zapoznala sie z jego trescia. Dyskusja przyniosla jednak szerszy zakres uwag. Niektórzy bronili maratonu jako dzialania off-beat, które odbijaloby kampanie w 1966 roku i dodalo nowego ducha do Ligi Mlodych Republikanskich. Inni obawiali sie, ze przekaznik moze sie zepsuc w pewnym momencie lub moze odplynac zbyt wielu pracowników kampanii, szczególnie w 5. dystrykcie (Minneapolis), gdzie YRL byl zobowiazany do pracy dla kandydata na Kongres caly dzien w sobote przed wyborami. Niektórzy byli krytycyzmem, a zwlaszcza Don Simpson (dyrektor bankowy, który mieszkal w jeziorze White Bear Lake) i Joyce Zniewski (którzy dwa miesiace pózniej zegnili sie z George Thiss, prezes GOP), ostrzegajac, ze maraton moze wyrzadzic szkody na wizerunku partii, jesli nie powiodlo sie.

Niemniej jednak wiekszosc czlonków zarzadu poparla mój wniosek. Paul Magnuson zaproponowal, aby rada popierala projekt w zasadzie, a komisja zlozona z osmiu okregowych okregów i siebie spotkala sie w sobote w siedzibie republikanskiej republiki, aby ustalic szczególy.

Po spotkaniu przyszla do mnie Jan Morgan i powiedziala cieplo, ze nie zrozumiala tej propozycji, kiedy wspomnialem o niej po raz pierwszy w "Ox Roast", ale teraz pomyslalem, ze to cudowny pomysl. Szczególnie zainteresowany byl równiez Tom Dungan, ósmy rejonowy prezes (Duluth). Kilku osób zebranych pojechalo do nowej siedziby Centralnego Centralnego Komitetu Centralnego na Viking Drive w Edinie, gdzie Lois Meyer, sekretarz wykonawczy YRL przedstawil mnie kilku urzednikom partyjnym. Dalem im wszystkie kopie karty Roadrunner. Spotkalem tez Louise Maasa, sekretarza Minnesota Federation of College Republican Clubs, który dal mi nazwisko i numer telefonu przewodniczacego tej organizacji Bert Rude.

Oczywiscie byl to kolejny tydzien, zanim mozna bylo podjac zdecydowane plany dotyczace Mlodej Ligi Republikanskiej (YRL). Przed nastepnym sobotnim spotkaniem musialem szybko ruszyc, aby nawiazac stosunki z innymi glównymi organizacjami, które moglyby dostarczyc biegaczy lub talentu przywódczego do maratonu: Kolegium Kolegium i Wolontariuszy LeVander.

W nastepny poniedzialek zadzwonilem do Berta Rude'a, który byl studentem Concordia College w Moorhead w Minnesocie. Bert poczatkowo niechetnie angazowal sie w takie dziwne dzialania, ale rozgrzalo sie, gdy zidentyfikowalem sie jako prezes Central City. Zdarzylo sie, ze nalezal do tego samego klubu YRL w 1965 roku, podczas gdy pracowal w Waszyngtonskiej Stolicie jako prawodawca. Bert powiedzial mi, ze nastepne nieobecne spotkanie Zarzadu wykonawczego MFCRC odbedzie sie w niedzielnym popoludniem, 2 pazdziernika w Augsburg College, i zaproponowalem omówienie mojej propozycji z przewodniczacymi klubów.

Nastepny ruch byl w srode. Mialem 1:30 pm. Spotkanie z Jerrym Olsonem w republikanskiej kwaterze panstwowej. Moje sprawy byly:

- zapytac, czy Harold LeVander mógl zostac zaplanowany, aby spedzic godzine lub dwa w Fort Snelling w niedziele po poludniu, 6 listopada.

- zapytac, czy w tym czasie równiez kandydaci republikanscy beda mieli okazje wypowiadac sie na ten temat.

- zapytac, czy Harold LeVander osobiscie mógl podpisac certyfikaty, które zostana przyznane kazdemu z 370 biegaczy.

- zazadac od ochotników LeVander objecia wszystkich dzialan zwiazanych z kampania.

- zazadac budzetu w wysokosci 300 USD na pokrycie kosztów organizacji.

- zapytac, czy w dniach 5 i 6 listopada beda dostepne ciezarówki dzwiekowe w Twin Cities.

- poproszenie o imie kogos z ochotników LeVander lub innego doswiadczonego republikanskiego, który móglby chetnie doradzac komitetowi sterujacemu Roadrunnera lub byc moze przewodniczacemu przewodniczacemu po jego zakonczeniu.

Odpowiedz Jerry'ego Olsona na moje zdziwienie potwierdzila we wszystkich punktach. Olson dal mi imiona Jim Nielsen z hrabstwa Hennepin, którzy chetnie pomogliby w komitecie sterujacym, a Lyallowi Schwartzkopfowi, który wiedzial o samochodach dzwiekowych . Jego glównymi obawami byly: po pierwsze, wiadomosc w paleczce; Po drugie, czy moglibysmy rekrutowac wystarczajaco duzo biegaczy w czasie; Po trzecie, czy moglibysmy uzyskac policje w maratonie, zwlaszcza w Twin Cities. Olson poprosil mnie, zebym wyslal mu kopie wiadomosci, gdy tylko zostanie napisana, i dac mu znac, jesli pojawia sie jakies problemy z rekrutacja. Paul Magnuson i Mike Pritchard, obaj prawnicy, pracowali juz nad policyjnym rozliczaniem.

W koncu przybyla sobota i nadszedl czas spotkac sie z urzednikami dzielnicy YRL. Bylem w siedzibie republikanskiej na czas na 11 rano, ale nikogo innego nie bylo. Po czekaniu na dwadziescia minut, zadzwonilem do domu Paula Magnuson. zona Paula powiedziala, ze ??jest w drodze. Kiedy przybyl pietnascie minut pózniej, nikt jeszcze nie pojawil sie. Paul zaproponowal, abysmy podeszli do pobliskiej restauracji Howard Johnson, gdzie moglibysmy porozmawiac o projekcie.

Przez nastepna godzine, przez kawe, rozmawialismy przewaznie o przeslaniu. Napisalem pierwsze trzy lub cztery strony mowy, która dotyczyla tematu historyczno-geograficznego, a nie dla integralnosci politycznej i przeczytalem glosno. Paul, który byl czlonkiem kancelarii Harold LeVander, powiedzial, ze sa to dobre odzwierciedlenie wlasnego myslenia kandydata. Wyrzucil jednak alternatywna sugestie, ze Roadrunners moga nosic uncje uranu, aby udokumentowac potencjal Minnesota jako centrum wytapiania zelaza, jesli energie atomowa mozna zastapic weglem. To byl jeden z pomyslów domowych Harolda LeVandera.

Pod koniec naszej sesji Lael Fruen z 3. Okregu (przedmiescia Minneapolis) zatrzymal sie krótko z mlodsza córka. Niewiele zostalo zrealizowane tego ranka, poniewaz nie bylo kilku oficerów z YRL, ale Paul Magnuson byl entuzjasta, ze Roadrunners moga pomagac w ozywieniu mlodej republikanskiej organizacji w Minnesocie oraz kampanii LeVander.

Nastepnego dnia uczestniczylem w ostatnim ze wstepnych spotkan organizacyjnych, w spotkaniu zarzadu Kolegium Kolegium. Po drodze do Augsburg College w Minneapolis odebralem autostopowicza, który przypadkiem jedzie na to samo spotkanie. Byl studentem Uniwersytetu w Minnesocie o imieniu Walt Lorshbaugh. Kiedy przyjechalismy, Walt zapoznal mnie ze swoimi przyjaciólmi, którzy byli funkcjonariuszami klubów w okolicach Twin Cities. W odpowiednim czasie zlokalizowalem Berta Rude'ego i otrzymalem miejsce na program, w ramach nowego biznesu, aby przedstawic mój wniosek.

Chociaz uczestniczylo w nich 75-100 studentów, uzgodnienia nie byly tak sprzyjajace, ze moglo sie spodziewac wsparcia z róznych klubów. Przez dziesiec minut rozmawialem z ta grupa. Po odlozeniu obrad uczniowie pozostawali na chwile w sali konferencyjnej i na korytarzu. Wychodzac z jednego kregu rozmów z innym pytaniem, który móglby zainteresowac udzial w maratonie i wymieniac ich nazwy, kolegia i numery telefonów na kartce papieru. Moglem uzyskac tylko dziesiec nazwisk reprezentujacych siedem róznych kampusów uniwersyteckich, chociaz byly to jedne z najwiekszych klubów panstwowych.

Miedzy spotkaniami tego rodzaju z grupami republikanskimi lub ich urzednikami bylem zajety wstepnym dokumentem na potrzeby rekrutacji. Mala liga republikanska miala biuletyny na trzech poziomach - lokalnym, okregowym i panstwowym - które moglyby zawierac powiadomienia o Roadrunners. Federacja Kolegium miala ogólnokrajowa publikacje oraz biuletyny dla niektórych rozdzialów. Mam nadzieje, ze moglabym wykorzystac zaplecze do masowej dystrybucji dostarczane przez te rózne biuletyny, aby zapoznac sie z czlonkostwem YRL i Kolegium Kolegium z projektem Roadrunner, zanim zostana one osobiscie zgloszone przez mnie lub przez przewodniczacych klubów indywidualnie. Pól mili jog.

Redaktor biuletynu Young Republican League i redaktorzy kilku okregów juz zglosili sie na ochotnika do udostepnienia miejsca na ogloszenie maratonu, jesli napisze. Lokalne kluby moga przewazac nad tym, aby to zrobic w swoich publikacjach. Chcialem napisac trzy zestawy ogloszen o zatrudnieniu w trzech róznych stylach, aby nie bombardowac czlonków zbyt wiele powtórzen. Ogloszenie o publikacji panstwowej, przeslane do redaktora 29 wrzesnia, mialo byc lekkim, chwytliwym opisem maratonu i jego przeznaczenia. Wyslany do redaktorów biuletynów dzielnicy - raczej do przedstawicieli pieciu okregów kulturalnych, które byly najblizej miejsca, w którym mialo miejsce wydarzenie - zostalo sformulowane jako oficjalne zaproszenie do podpisania, a dolaczone kupon. Wreszcie w tym samym tygodniu wyslalem listy do przewodniczacych klubów 26 YRL, które zawieraja sugestie dotyczace ich biuletynu klubowego. Publikacje te pojawily sie w domach setek fizycznie przystosowanych mlodych Republikanskich w róznych momentach przed listopadem.

Drugie przedsiebiorstwo, na które przypuszczalem, mialo ogromna nadzieje, byla próba bezposredniego werbowania. Z Lois Meyer otrzymalem fotoreportat z listy osób, które podpisaly niniejsza karte na Miedzynarodowym Targu Stanowym w Minnesocie w 1966 roku, wskazujac na zainteresowanie Mloda Republika Republika lub Republika Mlodziezy. Lista zawierala ponad czterysta nazwisk, niektóre ledwie czytelne. Przeczesalem te nazwy i adresy mlodych mezczyzn mieszkajacych w dzielnicach miast partnerskich Twin Cities lub w kierunku Duluth.

Sprowadzono do 159 nazwisk. Kazdy z nich otrzymal dwumegmentowa litere mimeograficzna, zachecajac go do tego, aby w ten wyjatkowy sposób uczestniczyc w kampanii LeVander i pocztówce z odpowiedzia na biznes, gdzie móglby napisac jego nazwisko, adres i numer telefonu oraz wskazac, czy bylby sklonny Prowadzenie "podwójnego cla" lub sluzenie komitetowi ds. Ustalen. Pocztówki same w sobie trwaly dzien, bo musialem uzyskac zgode na glówny urzad pocztowy w St. Paul, zaprojektowac format akceptowalny, a nastepnie ustalic, czy kilkaset z nich wybiega na perforowanej kartonie na maszynie wielotarczowej W siedzibie republikanskiej.

Te 159 listów wyslano 10 pazdziernika. W ciagu najblizszych kilku tygodni odpowiedzi, które otrzymalem, pochlonely 41 nazwisk, z których wiekszosc to uczniowie szkól srednich i wyzszych uczelni. Dziewieciu osób zglosilo sie na ochotnika do podwójnego obowiazku, a dziesiec powiedzialo, ze beda gotowe sluzyc w komisji. Jedna list przyjechala z nastolatki w Edinie, która nie mogla uciekac, bo zlamal mu ramie. Jednakze zameldowal gazete, która przyciagnela do malej stacji radiowej, która sam i przyjaciel prowadzil samodzielnie i zaoferowal wykorzystanie ich aparatu, aby utrzymac natychmiastowa komunikacje miedzy karawana Roadrunner a osrodkiem operacji.

Aby poradzic sobie z papierami, kupilem 500 kopert i 1,000 arkuszy papieru, z których wiekszosc byla zuzyta na koncu i 50,00 dolarów znaczków pocztowych - wszystkie w pamiatkach, w których Johnny Appleseed stoi z lopata i torebka przed jasnoczerwona jablko. W siedzibie republikanskiej republikanskiej spedzilismy wiecej niz kilka dni po poludniu, gdzie przy wspólpracy z Loisem Meyerem, sekretarzem wykonawczym YRL, zabraklo mi kopie listu i innych materialów rekrutacyjnych na maszynie do mimografii partyjnej:

6 pazdziernika kopie dwustronicowego arkusza informacyjnego Roadrunner wyruszyly do ??przewodniczacych i przewodniczacych wszystkich 26 klubów YRL w okregach 3, 4, 5 i 8, wraz z arkuszem rejestracyjnym, który ma zostac przekazany po ich nastepnej Spotkanie i list wyjasniajacy, o co ich poproszono. Pózniej te same materialy trafily do ??trzynastu innych oficerów klubu w I dzielnicy (na poludniowy wschód od Minnesoty). Tego samego dnia wyslalem do redakcji, arkuszy rejestracyjnych i listów wyjasniajacych do dwudziestu przywódców klubów republikanskich i arkuszy informacyjnych do dwudziestu innych zainteresowanych osób, takich jak urzednicy partyjni lub osobisci.

W poniedzialek, 10 pazdziernika, przeslalem arkusze informacyjne, listy i kilka kartek pocztowych po dwudziestu jeden znanych czlonków YRL dzialajacych w 8. Dzielnicy. Trzeba bylo podjac szczególny wysilek w celu pozyskania biegaczy z tego konca drogi Roadrunner. Wyslalem tez Jerry'ego Olsona kopie proponowanej wiadomosci, która zostala napisana w ciagu weekendu, wraz z listem informujacym o tym, co zostalo dokonane podczas rekrutacji wolontariuszy. Wtorkowe sugestie dotyczace biuletynu Federacji Kolegium wyjechaly w mailach do Berta Rude'a.

Tymczasem niektóre z innych porozumien upadly na miejscu. Sandy Weiss rozmawial z reporterami w Starym Minnieapolis, który powiedzial, ze dadza Roadrunnersom dobry zasieg. Mike Pritchard znalazl mlodego czlowieka w treningu na kolejny maraton, który byl sklonny wziac 10 mil, jesli to konieczne. Biuro Pogody Stanów Zjednoczonych dostarczylo wyników i upadków 5 listopada w ciagu dziesieciu poprzednich lat poprzednich. Ich srednia - 45 wysokich i 29 niskich - wskazala przynajmniej najnizsza temperature na weekend imprezy.

Wielu Yrldów i innych przyjaciól powiedzialo, ze chetnie pomoga w dekoracjach, wiecach kampanii i innych pracach. Jim Nielson, którego sugerowal Jerry Olson, aby sluzyl w komitecie sterujacym, skierowal sprawe do Franka Kenta, prezesa hrabstwa Hennepin (pózniejszego komisarza ds. Praw czlowieka w Minnesocie), który powiedzial, ze w piatek, 15 pazdziernika bedzie mial dla mnie dwie nazwiska. To sprawilo, ze osmioro osób, nie wlaczajac sie do moich najblizszych przyjaciól YRL, którzy wyrazili zgode na sluzby w komisji. Zlozylem wstepne ustalenia, aby odbyc pierwsze spotkanie w moim mieszkaniu w nastepujace wtorek, 18 pazdziernika, o godz.

Przy wiekszosci wykonanych robót, nadszedl czas, aby zmierzyc zobowiazania. W srode, 12 pazdziernika, w siedzibie republikanskiej stolicy spedzilem prawie cztery godziny, wzywajac linie WATS do przewodniczacych róznych klubów YRL i klubów uniwersyteckich. Celem bylo wysluchanie ich w projekcie, jak wyjasniono to w listach, dowiedz sie, jakie dzialania podjeto w celu pozyskania biegaczy, popros o przeslanie kartek rejestracyjnych na spotkaniu sieciowym, aw niektórych przypadkach, Uzyskac date i miejsce nastepnego posiedzenia, aby móc osobiscie zlozyc odwolanie. Wielu przewodniczacych klubów lub ich przewodniczacych nie bylo, ale te, z którymi sie skontaktowalem, byly pomocne.

Najpierw zadzwoniono do przewodniczacych klubów College Federation. Charles Brown z Macalester College malowal obraz zniechecajacy. Od 4 do 6 listopada bedzie weekendem dla rodziców, a poza tym w tym samym czasie klub zaplanowal od Leverera kilka wizyt do drzwi. Nadal nie ustalono daty ich nastepnego spotkania, ale moglem zadzwonic po 20. Z drugiej strony, Steve Fischer z Augsburgu powiedzial, ze jego klub spotkal sie o 7:30 nastepnego wieczoru i zaprosil mnie do udzialu. Doug Swenson z Gustavusa Adolfa (sw. Piotra, Minn.) Obiecal, ze przybeda na maraton kolejnego spotkania 18 pazdziernika, a takze sprawdza sie w ramach zespolu cross-country dla wolontariuszy. Przedstawiciele Kolegium Maryi i Kolegium sw. Teresy w Winonie, kolegium sw. Olafa i Carleton w Northfield oraz kampusu glównego Uniwersytetu w Minnesocie i oddzialu w Duluth nie byly w domu. Jednak Walt Lorshbaugh z Uniwersytetu powiedzial, ze w klubie zostala umieszczona tablica rejestracyjna. Powiedzial równiez, ze powiadomi mnie o kolejnym posiedzeniu zarzadu i osobiscie sluzylby w komitecie sterujacym Roadrunner.

Teraz, poczynajac od czwartego okregu (sw. Pawla i przedmiesc), zadzwonilem do przewodniczacych wszystkich klubów, z wyjatkiem tych, których spotkania, które odwiedzilem i moje wlasne. George Davis z 43 klubu poludniowego dal mi czas i miejsce nastepnego spotkania i powiedzial, ze jesli nie moglabym wziac udzialu, zrobilbym rekrutacje. Klub 43 SW byl nieaktywny, ale jego przewodniczacy, Tom Carlson, powiedzial, ze zadzwoni do kilku osób. Wolf Penzel z 44 klubu Pólnocy powiedzial, ze podczas kolejnego spotkania przekaze tablice rejestracyjna i odesle ja do mnie.

Jerry Sullivan, wiceprzewodniczacy klubu 45, powiedzial, ze jego grupa nie spotkala sie w tym miesiacu, ale przeglosuje karte na posiedzeniu zarzadu. Przewodniczacy jeziora White Bear, Tom Malloy, wyjasnil, ze wiekszosc czlonków tego klubu miala lat trzydziestych; Jednakze wyznaczylby dwóch koordynatorów do zatrudniania wolontariuszy z rodzin czlonków i lokalnej grupy TAR. Wreszcie, Sig Swanson z hrabstwa Waszyngton zgodzil sie przekazac arkusz rejestracyjny na swoim najblizszym spotkaniu grupy.

W 5. dystrykcie (Minneapolis) i 3. dystrykcie (przedmiescia Minneapolis) trudno bylo znalezc osoby w domu. Udalo mi sie dotrzec do przedstawicieli tylko czterech z czternastu klubów, a Lael Fruen, przewodniczacej trzeciej dzielnicy, która koordynowala dzialania rekrutacyjne na terenie podmiejskim. Lael dal mi szesciu osobom, oprócz meza i siebie, którzy powiedzieli, ze biegna lub pomoga znalezc biegaczy. Nastepnego wieczoru obiecala trzy inne nazwiska. Al Prinica, przewodniczacy klubu Ward 1, poinformowal mnie, ze jego klub zostal rozwiazany, a on sam mieszkal teraz w St. Paul. Jednak on i jego przyjaciel chcieliby przejechac kilometr, a takze spróbowac zapisac sie na ochotnika podczas najblizszego spotkania Junior Chamber of Commerce.

Prezes klubu Ward 2, Sandy Waddell, powiedzial, ze jest zajety rozmawialem z czlonkami o biegu, a on skontaktuje sie ze mna, gdy jego lista zostanie zmontowana. Larry Doyle, prezes Minnetonka, powiedzial, ze jego klub - najwiekszy w panstwie - sponsorowal taniec w Wayzata Country Club 22 pazdziernika. Ogloszenie Roadrunnerów byloby wtedy wtedy, gdybym nie byl w stanie uczestniczyc osobiscie. Poza tym mianowal koordynatora klubu w celu pozyskania biegaczy. Przewodniczaca klubu Richfield, Maybeth Kern, zaprosila mnie na nastepne spotkanie, 24 pazdziernika. Zgodzila sie tez sluzyc w komitecie sterujacym Roadrunner.

Wreszcie byl 8. dystrykt (pólnocno-wschodnia Minnesota), którego obszar obejmowal wiekszosc trasy, która biegli biegli. Powiedziano mi, ze Tom Dungan, przewodniczacy okregu, próbowal mnie skontaktowac, ale tego szczególnego wieczoru nie byl w domu. Przewodniczacy klubu Isanti nie byl tez dostepny, poniewaz jego telefon zostal rozlaczony. Trzeci klub w okregu, Chisago, skladal sie z dwóch pozostalych. Prezydent Ken Banta powiedzial, ze arkusz rejestracyjny zostal przekazany nastolatkom w kraju i ze szef Wolontariuszy LeVander byl równiez zajety rekrutacja biegaczy. Pan Banta, farmer, wyrazil zgode, aby Roadrunners w sobote odbyli sie wiecu na swojej nieruchomosci, która sasiaduje z autostrada 61. Skierowal mnie równiez do innego czlonka klubu Dr. William Hilgedick, który zgodzil sie byc konsultantem medycznym Przez co najmniej czesc maratonu.

 

Proponowana wiadomosc

Wtedy sprawy staly sie o godzinie 11:30. W srode wieczorem. Kiedy po raz pierwszy przychodzilem po poludniu, pobieglem do Jerry'ego Olsona przypadkiem na korytarzu przed biurem YRL. Wtedy zapytalem go, co myslal o mowie Roadrunnera, która zostala wyslana do niego w poniedzialek. Odpowiedzial niewystarczajaco, ze jeszcze nie mial okazji zbadac tego. Chcial porozmawiac z Paulem Magnusonem. Nigdy nie chcialem, aby moja wersja przemówienia byla konieczna, ale chcialem wyrazic tak jasno, jak to tylko mozliwe temat, który moim zdaniem przydalby sie inspiracji i godnosci. Tutaj dla zapisu jest to, co Harold LeVander mial czytac po zakonczeniu maratonu (z kilkoma modyfikacjami wyrazenia):

"Twój maraton ma swój ciagly ruch, a ta wiadomosc, oddalona o 180 mil od Duluth do metropolii Twin Cities. Znajdujemy sie teraz w miejscu, gdzie zaczela sie wspólczesna historia naszego panstwa. Pierwsze stale osiedlenie w stanie Minnesota bylo tu w Fort Snelling, w poblizu skrzyzowania rzek Mississippi i Minnesota. Pierwszy gubernator naszego panstwa Henry Sibley mieszkal w domu niedaleko stad. Zajal urzad nieco ponad sto lat temu.

To niewiarygodne, ze cala zlozona cywilizacja mogla zostac zbudowana z pustyni w tak krótkim czasie. I póltora roku temu nie istnialy zadne z naszych miast, dróg i gospodarstw. To prawda, ze ??przedstawiciele inwazji europejskiej kultury byli wczesniej w okolicy - misjonarze, odkrywcy i traperzy - ale nie zostali. Ojciec Hennepin byl tu krótko w 1680 roku. Kapitan Du Luth w tym samym roku rzucil sie na dól czesci rzeki St Croix, szukajac pólnocno-zachodniego przejscia. Wreszcie, juz w 1655 r., Francuska futerka trapera pod nazwa Radisson moglaby dobrze postawic stope w granicach naszego obecnego stanu.

Ci ludzie nie byli pionierami kolonizacji. To, co doprowadzilo ich do stanu Minnesota, nie bylo gruntem, ani bogatymi zasobami mineralnymi, bogatymi lasami, dobra ziemia, czystym powietrzem i woda, ani zadnym z tych naturalnych blogoslawienstw, które czynia nasz stan tak atrakcyjnym dla ludzkiego zamieszkania. To dziwne, ze pierwszy powód, dla którego czlowiek europejski przybyl do tego regionu, a nawet do samego Ameryki, musial jak najszybciej przejsc. Wczesni odkrywcy chcieli znalezc droge wodna przez pólnocna mase ladowa tego kontynentu do Oceanu Spokojnego, a nastepnie plynac do Indii i Chin, które byly narodami o ogromnym bogactwie.

Pospiesz na chwile, aby rozwazyc, co niezwykla pozycja Minnesota zajmuje w tetniczym kompleksie Ameryki Pólnocnej. Z jednej strony system Wielkich Jezior, linia zycia gospodarki opartej na weglu i zelaza, plynie droga przez wiele mil na wschód przez ogromny lancuch jezior i rzek na pólnocnym Atlantyku; Zachodnim jej koncem jest miasto portowe w Duluth. Z drugiej strony rzeka Missisipi, która Abraham Lincoln nazwal "Ojcem Wód", ma swoje zródlo w Minnesocie, skad plynie przez tysiace mil przez wiele panstw i opuszcza do Zatoki Meksykanskiej ponizej Nowego Orleanu. Twin Cities to najdalej na pólnoc punkt, na którym mozna poruszac sie po tej wspanialej rzece. W rezultacie, aby Roadrunnerowie przychodzili pieszo od Duluth do St. Paul i Minneapolis, ma sie znajdowac tak, jak Paul Bunyan, dwa wspaniale kontynentalne systemy wodne w Ameryce Pólnocnej.

A co z tym wyczynem w stosunku do obecnej kampanii politycznej? Maraton, oczywiscie, nie dowodzi, ze republikanie moga dac ludziom lepszego rzadu, jesli zostanie wybrany na urzad. Dowodem na to twierdzenie jest zapis przeszlych administracji republikanskich oraz kandydatów, zasad i programów, które oferujemy w 1966 r. Nie jest to równiez tryb przewrotny z jednego miasta do drugiego. To, co robi, jest rzeczywiscie okazja do krótkiego kazania, które chcialbym teraz dac:

Pól nocno-zachodnie przejs cie, które poszukiwali przez tyle lat, jest dzisiaj martwym snem. Nie tylko staranne badanie wykazalo, ze nie ma takiego lancucha jezior i rzek skutecznie przewozic ladunek skutecznie na calym kontynencie, ale równiez statek zaglowy, kajak i barka nie odgrywaja juz waznej roli w transporcie, jaka kiedys zrobili. Dzisiaj Indie i Chiny, które kiedys byly znane z bogactwa, naleza do najubozszych narodów. Z tych powodów nikt w 1966 nie rozwazalby powaznie podjecia próby znalezienia tej legendarnej trasy na Pacyfik, z wyjatkiem sportu.

Ale jest inny rodzaj Przejscia Pólnocno-Zachodniego, które ludzie nadal powazaja dzisiaj, a to w sferze polityki. Oryginalni odkrywcy tej ziemi mysleli, ze moga znalezc dogodny sposób przejscia przez kontynent Ameryki Pólnocnej do bogactwa Orientu. Dzis niektórzy uwazaja, ze blyszczace programy polityczne zapewnia im latwa droge do zycia gwarantowanego dobrobytu i szczescia. Uwazaja, ze ich problemy wynikaja z tego, ze spoleczenstwo jest niewlasciwe, a wszystko, co jest potrzebne, aby rozwiazac te problemy, ma dac pewna przyszlosc polityczna, aby przeksztalcic instytucje wspólnoty. Jednak po obejrzeniu tego narodu i innych narodów bezskutecznie kieruje sie ta przeslanka przez wiele lat, staram sie powiedziec, ze nie ma takiego "Przejscia Pólnocno-Zachodniego".

Z pewnoscia czas na zwiedzanie tego terytorium byl wystarczajaco dlugi. swiat obserwowal, jak Zwiazek Radziecki spedzil piecdziesiat lat w tak zwanej "przejsciowej fazie" na drodze do nieuniknionego "Raju Robotniczego". Teraz jest oczywiste, ze mimo calkowitej wladzy w ich rekach, aby doprowadzic do tego celu, komunistyczni przywódcy udalo sie tylko stworzyc ponuro miejsce do zycia. Ich gospodarki pozostaja wiele lat za tymi z krajów kapitalistycznych. swiat obserwowal, jak komunistyczne Chiny podejmuja "Wielki Skok", aby rozwinac swoja branze, aby zamknac dwa kroki za nia; A ostatnio rewolucja kulturalna ", wywolujac chaos. Widzial nazistowskie obietnice prowadzace do wojny swiatowej i ludzkiej rzezi.

Nawet w naszym kraju, którego wizje centralnego planowania sa bardziej umiarkowane, co jeszcze nie poszlo nie tak? Kontrolujemy ceny, które prowadza do nieustannej inflacji, odnowy miast, która czyni miasta niemozliwymi, programami opiekunczymi dla dzieci, które niszcza rodzine, prawami o ochronie praw obywatelskich, a nastepnie zamieszkami rasowymi, nieublaganym postepem w zakresie wyzszych podatków i ciezszymi ograniczeniami dla pojedynczego przedsiebiorstwa, Politycy mówiacy pokoju i wojnie. A jednak wiele osób wciaz wierzy w obietnice, które sie dokonuja.

Politycy nie zawsze ich wierza. W kapitale federalnym i stanowym realiste przejal od idealizmu, a realista wie, ze na korzysc ma utrwalac nadzieje, ze fasada jego poprzednika. Pewne podejscie przeszlo przez szeregi urzedników, ze w naszym skomplikowanym spoleczenstwie ludzie nie sa upowaznieni do powiedzenia prawdy. Zamiast decydowac o waznych pytaniach z uzyciem przyczyny, nowoczesny przedstawiciel zbyt czesto dzieli wyborców w jego dzielnicy na szereg kategorii socjologicznych, uczy sie tego, co kazda grupa chce uslyszec i jak duze sa grupy, i odpowiednio okresla jej polityke.

Przemówienia dzisiejszych polityków nie sa prawdziwymi wyrazeniami opinii, ale sprawdzonymi na rynku rozwazaniami na temat istniejacych nastrojów. Publiczne oswiadczenia kandydata to urzadzenia, które wedlug obrazliwych i defensywnych regul gry przypominaja niszczace etykiety na przeciwniku lub symulacje stanu jego wlasnej woli. Szczerosc jest takze pozadanym atrybutem, ale w jego sercu wierzy, ze ludzie sa zbyt glupi, aby mógl je uwierzyc.

Nieuczciwe z ludzmi moze wygrac kilka wyborów, ale nawet w pragmatycznym znaczeniu nie sadze, ze taka polityka jest pozadana. W dluzszej perspektywie powoduje chorobowy system polityczny; Powoduje, ze ludzie staja sie apatyczni wobec polityki, poniewaz przestali uwierzyc w to, co slyszy w kampaniach.

Zanim partia republikanska moze wygrac faworyzacje z wiekszoscia wyborców, musimy zrozumiec prawdziwe kwestie dnia, a nie tylko poslizgnac sie za tym, co demokraci bardziej korzystnie sobie wyznaczyli dla siebie w nadziei, ze atrakcyjne kandydaci i dobra organizacja moga Dokonac róznic w kilku wyborach. W tej chwili wolimy wybrac nasza polityke niz demokratów. I jesli jest jedna zasada, chcialbym, aby moja partia przyjela sie przed wszystkimi innymi, byloby tak: politycy powinni przestac klamac ludziom.

Teraz dobrze, ze kandydat republikanski twierdzi, ze opowiada prawde, niektórzy ludzie powiedza, ale w jaki sposób wyborca ??moze miec pewnosc, ze bedzie on prawdopodobnie bardziej niz demokrata dzialac na tej zasadzie? Kwestia integralnosci osobistej jest troche shopworn, ale podnosze ja, poniewaz jej nieobecnosc jest dokladnie tym, co jest dzis w porzadku z polityka.

Z pewnoscia partia republikanska nie zawsze jest prawda, ani partia demokratyczna zawsze nieuczciwie; Ale mysle, ze wyraznie mamy lepsza plyte, która jest strona Abrahama Lincolna, Teodora Roosevelta, Williama Howarda Tafta i Dwighta D. Eisenhowera. Bo, co Demokraci mówili i robia w ostatnich latach, wykraczaja poza zwykla przesade lub kampanie sprzedazy, moga liczyc tylko na krótkie wspomnienia, aby usunac ich fatalny zapis. Pozwole sobie przytoczyc przyklady klamstw, które wykorzystaly w ostatnich latach do wygrac wybory:

- W 1960 roku, gdy John F. Kennedy przeprowadzil kampanie prezydencka, oskarzyl administracje Eisenhower o pozwolenie na rozwój powaznej "luki rakietowej" miedzy amerykanska i rosyjska silami strategicznymi. Kilka miesiecy po wyborach, kiedy to bledne wrazenie juz nie sluzylo interesowi politycznemu, sekretarz McNamara oglosil, ze nie ma takiej luki.

- W 1964 r., Podczas kampanii prezydenta Bialegostoku Lyndon B. Johnson, prezydent potraktowal sugestie Barry'ego Goldwatera, ze ??Stany Zjednoczone powinny zbombardowac Wietnam Pólnocny tak, jakby ta polityka zostala zaproponowana przez kogos o watpliwej stabilnosci umyslowej. Rok po tym, jak Johnson zostal ponownie wybrany, Stany Zjednoczone zaczely bombardowac Wietnam Pólnocny.

- Wreszcie, w 1962 roku Karl Rolvaag zostal wybrany na gubernatora Minnesoty za pomoca oszustwej gry - slynnego skandalu na autostradzie 35 - co mogloby byc jedynie próba oszukania wyborców.
Choc prawie wszyscy uznawali element nieuczciwosci w takich dzialaniach, wiele osób powstrzymalo sie od potepienia sprawcy, poniewaz polityka jest brudna dzialalnoscia. Nie widze jednak zadnego powodu, dla którego liderem jakiegokolwiek panstwa lub narodu jest klamca. W ostatnich latach wiele zostalo napisanych na temat tego, jakie cechy czynia dobra prezydenta, a takze w gubernatorach, poniewaz tylko to moze zagwarantowac, ze bedzie konsekwentnie sluzyc interesowi publicznemu. Dyrektor Naczelny powinien podejsc do urzedu z szacunkiem ludzi, ich ziemi i dziedzictwa, a nie osobistego wyróznienia, które czlowiek ambitny i madry moze wygrac, jesli jest wystarczajaco szczesliwy. Dla szefa panstwa, który próbuje zwodzic ludzi poprzez sprytnosc polityczna, jest kawalkiem drobnej arogancji, moze byc przystojnym narodem, ale nie Ameryka.

Jesli skruchy z przeszlosci mozna by przypisac wylacznie tym, którzy wystawiali je nieuczciwym czynom, latwo byloby im przezwyciezyc, ale niestety przyczyna siega glebiej. Jak to mozliwe, ze prezydent Woodrow Wilson przeprowadzil kampanie w 1916 r. "Trzymal nas z wojny", tylko w Stanach Zjednoczonych, które weszly w konflikt europejski w 1917 r.? Jak mozliwe, ze prezydent Franklin D. Roosevelt zlozyl polityke neutralnosci w 1940 r., Aby tylko ten kraj popelnil walke z wojna w nastepnym roku? Jak mozliwe bylo, aby prezydent Lyndon B. Johnson uciekl z Wietnamu na jeden rok i oglosil masowe zgromadzenie zolnierzy nastepnego?

Najwyrazniej jest cos o mentalnosci demokratycznej, która prowadzi po wojnie po wyborach prezydenckich. W rzeczywistosci, podczas tak wielu wojen na wielka skale podczas ich administracji w XX w., Nielatwo jest zrozumiec, dlaczego Demokraci mieli udzial w obchodzonych swiatowych liderach. Mielismy wystarczajaco duzo "silnych prezydentów", którzy opuscili ten kraj w slabej, zbyt dlugiej pozycji; Teraz na zmiane miejmy "slabego" prezydenta, który opuszcza nasz kraj silny.

Demokraci uwazaja, ze obecny rzad powinien wziac pod uwage wszystko, co idzie dobrze w spoleczenstwie, lub wine za wszystko, co sie nie powiedzie. W tej teorii Partia Republikanska byla odpowiedzialna za Wielka Depresje, a Demokratów na rzecz dobrobytu na poczatku lat szescdziesiatych. Tej teorii tez starozytni Chinczycy posiadali cesarza odpowiedzialnego za wszystkie trzesienia ziemi, kleski zywiolowe i inne kleski zywiolowe. Demokraci zdaja sie wierzyc, ze kazda polityczna platforma pozytywnej natury wymaga wezwania do zwiekszenia kontroli rzadów nad ludzmi. Ich idea, jak spoleczenstwo moze osiagnac postep, jest dla ekspertów z uniwersytetów, aby zbadac szereg mozliwych do zidentyfikowania problemów i zalecic prawodawstwo. Dla kazdego pozytywnego rozwoju w spoleczenstwie przypuszczaja, ze musi istniec konkretna ustawa lub program rzadowy, który ja wyprodukowal.

Republikanie wierza z drugiej strony, ze najwieksze innowacje pochodza od osób, które walczyly z nimi samodzielnie, a nie z publicznych komisji, które zalecaly poprawe. Kreatywnosc w sztuce i naukach bedzie sie rozwijac, gdy pieniadze znajduja sie w rekach osób zainteresowanych sztuka lub nauka, które moga spedzic w dowolny sposób, a nie, gdy wszystkie pieniadze pochodza z agencji rzadowych lub fundacji, które rozsadnie rozwazaja zalety Kazdego wniosku. Republikanie uwazaja, ze rzad powinien dzialac w granicach jej uprawnien konstytucyjnych, nawet gdy poszczególne osoby sa zobowiazane do przestrzegania prawa. Zamiast próbowac stworzyc bardziej zaawansowany stan spoleczenstwa pod kazdym wzgledem, powinien zachowac wolnosc ludzi do tego.

Wsród przedsiebiorstw, które uwazaly Republikanie przyczynily sie do sily naszego panstwa i narodu, byly handlowe. Nie wierzymy w ubój "gesi, która naklada zlote jajo" w celu posiadania jego bezposredniego bogactwa. Oczywiscie, niezaleznie od systemu politycznego, ludzie nie beda mogli korzystac z bogactwa, które nie zostalo po raz pierwszy wyprodukowane. Zachecamy do bardziej efektywnych metod produkcji, o ile ich zalety ostatecznie doprowadza do wiekszego dobrobytu wsród ludzi.

Demokraci czesto traktowali sprawe jako wroga, poniewaz jej nagrody wytworzyly spoleczne rozróznienia: lepiej jest, aby czlowiek wzbudzil sie na czolo, dzialajac skutecznie niz rozmawiajac z powodzeniem. Lepiej jest, aby nasi przywódcy byli menedzerami fabryk niz klótnie z przerwami w pracy, konfrontacjami rasowymi czy szeroka niechecia miedzy róznymi grupami ludzi. ladujac biznesmena z wszelkiego rodzaju zlem, demokratyczny polityk niechetnie wyda swoje pieniadze. Jego wizje "zamoznego spoleczenstwa" oferuja nowe horyzonty mozliwosci politycznych bez koniecznosci rozwazania, kto pieknal chleb. Teraz nie proponuje, aby bogacze mogli prowadzic szorstkie szalenstwo nad ludzmi, ale wskazujac na prosty fakt, ze za kazdym razem, gdy polityk zepsul biznesmena, zajelo mu najlepsze miejsce.

Za wieloma zwyciestwami zdobytymi przez demokratów podczas wyborów byl wsród nich wyborny poglad, ze Partia Demokratyczna byla dla zwyklych ludzi, którzy sie wlaczali, a Republikanie byli dla bogatych. Dziwne, ze tak wielu znanych Demokratów bylo milionerami.

Ale teraz istnieja socjologiczne kategorie, które sa uzywane jako amunicja przeciwko Republikom. Demokraci mówia, ze walczac z nierównoscia i uprzedzeniami kazda grupa religijna, rasowa, etniczna lub zawodowa wyborców glosi, ze sa prawdziwymi przyjaciólmi tej szczególnej mniejszosci. Jak najlepiej potrafie zinterpretowac ich argumenty, to nie tyle, ze demokraci obiecuja wszystko, aby zanurzyc sie w skarbcu skarbu panstwa, bo staraja sie przekazac kazdemu bloku poczucie bycia jakos wyjatkowym. To jest jak jednoczesne zaloty pieciu lub szesciu róznych kobiet. Tajemnica tej strategii musi byc utrzymanie bloku kazdego, kto nie wie, co mówia inne bloki. Jak zdolali przekonac zarówno bialego poludniowego segregatora do spraw demokratów, jak i pólnocnego integracyjnego Negro, do glosowania nad nimi, byla na przyklad amerykanska polityka.

Jaka legalna rola takich kwestii rasy lub klasy spolecznej w amerykanskiej kampanii politycznej nie wiem, z wyjatkiem tego, ze kiedy skutecznie wykorzystano te subliminalne pobudki pobily nas za kazdym razem. Jesli demokraci twierdza, ze sa dla mieszkanców miast, to republikanie powinni byc tylko dla ludzi zyjacych w gospodarstwach rolnych lub w malych miastach? Jesli demokraci twierdza, ze pomoga Negro, czy to oznacza, ze ??Partia Republikanska troszczy sie tylko o bialych ludzi? Jesli demokraci twierdza, ze sa przyjaciólmi pracownika fabryki, czy republikanie powinni byc ich wrogami? Kiedy Republikanie kiedykolwiek mówili, ze bylismy przeciwni wszystkim tym grupom ludzi?

Nadejdzie dzien, gdy ludzie wszystkich typów naucza sie rozpoznac slodkie rozmowy na temat tego, co to jest i wezwac do natychmiastowej realizacji tych obietnic. Pewnego dnia wkrótce ludzkosc bedzie patrzyla na panaceum wspólczesnej polityki, która doprowadzila tak wiele zamieszania do 20 wieku, jako jednego z przelomów historii, nawet jesli dzisiaj uwazamy przejscie pólnocno-zachodnie za bledne marzenie.

Z pewnoscia, gdy waga opodatkowania, biurokratyczne regulacje i wojna wieczysta wydostaja sie zbyt mocno na barki ludu, zdarza sie, aby je wyrzucic. Rzad zostanie nastepnie zredukowany do rozsadnego porozumienia ludzi zyjacych obok siebie, a demagogi beda uwazane za niepraktyczne. Szczerosc wróci w wiekszym stopniu do polityki, poniewaz ludzie nalegaja na to. Pozwól nam w Partii Republikanskiej pomóc przygotowac droge ku tej szczesliwej przyszlosci. "

 

Plan przechodzi

Niestety przyszlosc Roadrunners zostala rozwiazana juz w czwartek rano, 13 pazdziernika. Kiedy siedzialam przy moim stole w kuchni, przygotowujac plany na najblizsze posiedzenie komisji, otrzymalem telefon od pani Janet Morgan, która powiedziala, ze ??zostala poproszona przez Jerry'ego Olsona i George'a Thisa, przewodniczacego panstwa GOP, o zazadanie zaprzestania Plany maratonu. Powód, dla którego dal, polegal na tym, ze kampania republikanska postepowala lepiej niz przewidywano dzieki skandalu amerykanskiego sojuszu ubezpieczeniowego, który wlasnie otworzyl sie przeciwko demokratom. Przywódcy partii nie chcieli generowac zadnej reklamy, która moglaby odwrócic uwage od skandalu lub, w rzeczywistosci, podejmowac niepotrzebne ryzyko w tym punkcie. Zapytalem, czy móglbym przyjsc, aby porozmawiac o tej sprawie z kims, ale Jan zdecydowanie powiedzial, ze decyzja zostala juz podjeta.

Niewiele bylo do zrobienia, ale zakonczyc mój projekt w sposób uporzadkowany. W republikanskiej centrali zabraklo krótkiego ogloszenia na maszynie do mimografii i przeslalem kopie wszystkim 115 osobom, które wczesniej ode mnie ode mnie otrzymaly pisemne wiadomosci.

To czyta:

"Drogi Republikanskiej:
Prezydent Republiki Republikanskiej i kierownik kampanii Harolda LeVandera poprosili o anulowanie projektu Roadrunner. Uwazaja, ze partia republikanska cieszy sie wystarczajaca starannoscia od skandalu amerykanskiego Allied Insurance, aby wygrac wybory, i uwazaja, ze wyscig maratonu przed wyborami sluzyloby jedynie odwróceniu uwagi od tej kwestii.
Przykro mi z powodu tej decyzji, ale pragne podziekowac za pomoc i wspólprace ".

Po 13 pazdziernika powrócilam do zwyklych dzialan zwiazanych z kampania Paula Beckmana, która zakonczyla sie nieudana kampania dla przedstawiciela panstwa i moimi obowiazkami jako przewodniczacego Centralnego Miasta i koordynatora Wolontariuszy LeVander w Okregu 45B. Kiedy bylem w swoim biurze czwartek po poludniu, Lois Meyer zasugerowal, ze chcialbym wykorzystac moje talenty literackie, piszac cos o skandalu ubezpieczeniowym, ale sugestia nie zwrócila sie do mnie.
Jak to sie stalo, przywódcy Republikanskich byli w ich ocenie w pelni sluszny, ze ten problem byl wystarczajaco silny, aby wygrac na impreze w dzien wyborów. Poniewaz w swojej internacjonalnej bitwie nad nominacja do gubernatora demokraci zostawili kilka luznych konców, które musialy byc tylko energicznie pociagniete, aby ich kandydaci schodzili do katastrofalnej kleski.

W skrócie, firma American Allied Insurance byla firma holdingowa z siedziba w Chicago, która dzialala w Minnesocie. Wicepremier A.M. Keith, pózniejszy rywal Rovalaga z Rolvaaga, nominowany do DFL, byl przez rok w zarzadzie jednego z nich, amerykanskiego Towarzystwa Ubezpieczen Wzajemnych, w tym kilku miesiecy na jego trzyosobowym Komitecie Wykonawczym. W lutym 1965 Keith zrezygnowal z obu stanowisk w zwiazku z plotkami o slabosci finansowej firmy.

Kilka miesiecy pózniej dochodzenie amerykanskiego prokuratora okregu ujawnilo, ze miliony dolarów majatku firmy zostaly wyrzucone przez amerykanskich sprzymierzenców przez oficerów wysokich rangi, prawdopodobnie przez Philipa Kitzera i jego synów, którzy byli glównymi wlascicielami. Firma zostala uznana za niewyplacalna, a jej ubezpieczajacym powiadomiono, ze moga liczyc na otrzymanie zaledwie kilku centów od dolara za swoje roszczenia. Szescdziesieciu osób, w tym Minnesota Insurance Commissioner, zostalo oskarzonych o oszustwo przez wielkie jury w Minneapolis.

Republikanie zarzucili tym rzadom Karl Rolvaag i senator Walter Mondale, a nastepnie prokurator generalny stanu Minnesota, wiedze o tych nieprawidlowosciach juz w sierpniu 1964 r., Kiedy byly dyrektor firmy ujawnil nieprawidlowosci w pismie skierowanym do komisarza ubezpieczeniowego, który Powiedzial, ze wyslal do nich kopie. Jednak dopiero w zeszlym tygodniu w marcu 1965 r. Rolvaag poinstruowal nowego prokuratora generalnego, Roberta Mattsona, o przeprowadzeniu sledztwa.

Tysiace ubezpieczajacych z Minnesoty po raz pierwszy dowiedzialo sie o tej sprawie w dniu 11 kwietnia, kiedy dwaj republikanscy ustawodawcy staneli publicznie i oskarzyli o to, ze gubernator próbuje zatrzec skandal. Przynajmniej Karl Rolvaag byl winny zaniedbania zezwalajac, aby nie podejrzewani ubezpieczajacy nadal placili skladki ubezpieczeniowe w ciagu tych siedmiu miesiecy niezdecydowania. W najgorszym razie staral sie umiescic jego ambitnego porucznika w kompromisowej pozycji politycznej.

"Skandal ubezpieczeniowy" obejmowal równiez sprawdzenie firmowe za 2000 USD, które Philip Kitzer, Jr. uczestniczyl w kampanii senackiej Mondale. Kontrole wyciagniete na korporacjach nie tylko byly nielegalne, ale ta konkretna korporacja mogla otrzymac laski od Waltera Mondale i innych urzedników panstwowych. Kitzer zeznal pózniej, ze uznal 2000 dolarów za "próbe".

Demokraci, nigdy nie zniecheceni szorstka kampania, oslabili te zarzuty wszelkimi dostepnymi srodkami. Mondale powiedzial, ze po dziewieciu i pól miesiacu, kiedy dowiedzial sie o swoim zródle, zwrócil pieniadze Kitzerowi. Rolvaag utrzymywal, ze tragedia ubezpieczeniowa byla nieprzydatnym tematem, który móglby zostac wciagniety w kampanie polityczna. Zarówno Rolvaag, jak i Mondale zaprzeczyli, ze otrzymali informacje o niewyplacalnej firmie przed marcem 1965 r. Nastepnie, w ciagu kilku tygodni pozostajacych przed wyborami, kiedy frajda nad amerykanskim sojusznikiem zaczela ustepowac, demokraci rozpoczeli swój kontratak.

Od czasu powstania w latach czterdziestych, a nastepnie jako oddzielne partie demokratyczno-robotniczo-robotnicze, DFL w Minnesocie stanal na arenie przeciwko przyjeciu podatku od sprzedazy panstwa z powodu biedy. Kiedy po raz pierwszy oglosil swoja kandydature na gubernatora, Harold LeVander wskazal, ze preferowal podatek od sprzedazy, chociaz pózniej wycofal sie z tej pozycji. Na poczatku demokraci próbowali oznakowac LeVandera jako republikanów z Goldwater, poniewaz w czerwcu otrzymal silne poparcie ze strony konserwatywnych delegatów wiejskich na Republikanskiej Konwencji Panstwowej. Jednak ta etykieta nie pasowala - w 1968 r. LeVander byl jednym z najsilniejszych zwolenników Nelsona Rockefellera na nominacje prezydencka - wiec zaczeli sie zastanawiac nad kwestia bardziej obiecujaca. Najlepsza ich nadzieja byla podatek od sprzedazy.

W ciagu ostatnich dwóch lub trzech tygodni kampanii DFL wyrównal obciazenie oplat, które LeVander planowal przekazac podatek od sprzedazy, gdyby zostal wybrany gubernatorem. LeVander wielokrotnie odmawial, ze popiera to. Ciag dalszy ciagów nadal. Dobrze wiadomo, ze wielu prawodawców republikanów popieralo podatek od sprzedazy, a wypowiedzi LeVandera wczesniej w kampanii wskazywaly w tym kierunku. Problem polegal na tym, aby LeVander stwierdzil tak jasno, jak to tylko mozliwe, ze byl w istocie przeciwko tej regresywnej, niepopularnej formie opodatkowania.

(Paul Magnuson pózniej powiedzial mi, ze w mojej obecnosci komisarz LeVander pozalowal, ze nie ma 370 biegaczy z Duluth, którzy mogliby nosic z nimi niewatpliwie i dramatycznie pozycje Harolda LeVandera w sprawie podatku od sprzedazy. )

W samym dniu wyborów LeVander poddal sie silnym naciskom ze strony zwolenników republikanów; Stwierdzil jednoznacznie, ze jako gubernator wstrzymalby kazdy rachunek podatku od sprzedazy, który nie przewidywal przeprowadzenia popularnego referendum przed wejsciem w zycie podatku. * W pózne popoludnie we Wroclawiu wielu robotników kampanii, na przyklad ja, przebywalo na ulicach wyjezdzajacych mimeograficznie ulot, które wskazywaly to stanowisko.

* (Przyrzeczenie to mialo dziwne konsekwencje w nastepnej sesji Minnesota Legislature, a kontrolowany przez konserwatystów ustawodawca uchwalil "bez regresji" (zwalniajac zywnosc, odziez, czynsz i inne potrzeby) 3% podatku od sprzedazy panstwa. Jego ustawodawstwo przyjal akcje, a nastepnie przyjal nieco inny srodek wiekszoscia dwóch trzecich glosów w obu domach, co wystarczylo na zastapienie weta wojewody, a zatem najwazniejsza sprawa w sesji legislacyjnej z 1967 r. Znalazl gubernatora republikanskiego z jednej strony kwestie i 90% ustawodawców z wlasnej partii z drugiej strony).

Tej nocy, 6 listopada, republikanskich kandydatów stanowych i setki pracowników partii zgromadzono w Capp Towers w Minneapolis, aby obejrzec zwroty prawdziwego urwiska. Demokraci byli naprzód we wczesnych godzinach wieczoru. Wciaz dotarli do trzech glównych urzedów panstwowych - gubernatora, gubernatora porucznika i prokuratora generalnego - kiedy przybylem o 10.30 Rolvaag i kandydat DFL do prokuratora generalnego, Wayne'a Olsona, pojawili sie w nocy przed godzinnym programem telewizyjnym, dyskutujac nad kwestiami kampanii z wicepremierem Hubertem Humphreyem i senatorem Eugene McCarthy. Stopniowo stalo sie jasne, ze laczne poparcie tych dwóch luminariuszy nie wybralo ani jednego czlowieka na urzad.

Pierwszy szef Douglasa Douglasa, nedzny czlowiek po stronie republikanskiej, przejal prowadzenie od Olsona i zostal wybrany prokuratorem marginesem 80 000 glosów. Nastepnie Leverander przeszedl Rolvaag, wygrywajac w koncu 70 000 glosów. LeVander zostal dyrektorem generalnym Minnesoty, a Rolvaag niedlugo potem zostal mianowany ambasadorem Islandii. Pózniej wieczorem nastal prawdziwy zdenerwowanie: James Goetz, 30-letni kandydat na republikanskiego porucznika, przejal Roberta Shorta, znanego w kraju operatora politycznego, kierowce ciezarówki, wlasciciela hoteli i profesjonalnych zespolów sportowych, Który sfinansowal Rolvaaga, Olsona i jego wlasne niespokojne zwyciestwo w podstawowym skladzie DFL. Goetz pokonal Short o 25 000 glosów.

Wybory w nocy 1966 r. To chwila triumfu republikanów w calym kraju, a zwlaszcza w Minnesocie. Sposród szesciu urzedów konstytucyjnych w rzadzie panstwowym, trzy zostaly wyparte z DFL, a dwa pozostale zostaly utrzymane przez republikanskich operatorów dzialajacych na rynku. Kandydat partii dla komisarza ds. Kolejnictwa i magazynu zostal wybrany wiekszoscia glosów. Republikanie wzieli jedno miejsce w Kongresie, dajac im pieciu z osmiu. Ponadto, republikanowie nastawieni "konserwatystami" zdobyli dwie trzecie glosów w obu domach ustawodawcy stanu. Ogólnie rzecz biorac, tylko Senator Stanów Zjednoczonych Walter Mondale i Minnesota Sekretarz Stanu Joseph L. Donovan udalo sie wygrac dla Demokratów.

 

Dogrywka

Idea Roadrunnera stala sie na uboczu, jak gdyby cos wspomniano raz lub dwa razy na pijackiej imprezie. Kiedy napotkano ludzi, którzy równiez byli zaangazowani w projekt, temat ten byl jak ciemny osobisty sekret, który obie strony pragna zapomniec.

Od czasu do czasu refleksy tematu splywalyby na powierzchnie. Dwa tygodnie po rezygnacji z maratonu zdarzylo mi sie przejechac przez linie samochodów zaparkowanych w poblizu obszaru Kapitolu Approach w St. Paul. Wszystkie samochody mialy rowery przymocowane do ich wierzcholków. Na boku umieszczono napis z napisem "Jim Goetz Bicycle Marathon". Zatrzymalem sie, aby zapytac zmeczonego mlodego mezczyzny, co to oznaczalo. Powiedzial, ze braterstwo z filii Uniwersytetu w Minnesocie w Duluth prowadzilo rowery w przekretu od Duluth do sw. Pawla, gdzie male uroczystosci na czesc Jim Goetza, republikanskiego kandydata na gubernatora porucznika, wlasnie zakonczylo kroki Kapitol stanowy. Podobnie, w nastepnym roku niektórzy sportowcy z Carleton College uderzyli w basebally z kampusu w Northfield w stanie Minnesota, do Metropolitan Stadium w Bloomington.

Przez dlugi czas nie wyrzeklem sie nadziei, ze Roadrunners pewnego dnia moga zostac wzbudzeni. Dwie odlegle miasta moglyby jeszcze byc rozciagniete, a nie telefonicznie, ani samolotem, nie przez samochody, a nie przez rowery, a nie przez skoki baseballu, ale przez ludzi cwiczacych najbardziej elementarna technike lokomocji, w duchu wspólpracy, zdrowia i Szacunek dla ziemi. Nadal trzeba bylo znalezc odpowiednia okazje do tej dzialalnosci.

Nastepna szansa na finansowany ze srodków politycznych maraton bedzie rok 1968, rok wyborów prezydenckich. Moje plany zaczely ksztaltowac sie w czerwcu 1967 roku, kiedy to ogloszono, ze Jerry Olson rezygnuje z funkcji jako asystenta administracyjnego Gov LeVandera, aby zostac pelnoetatowym koordynatorem "wysilku Romney for President" w Minnesocie. Gubernator Romney byl moim wlasnym wyborem do republikanskiej nominacji prezydenckiej.

Byc moze Olson móglby byc zainteresowany organizowaniem maratonu Roadrunnera w celu zademonstrowania poparcia dla jego kandydata? Mimo wszystko, rok wczesniej wyrazil zgode na te idee i byl zaznajomiony z jej szczególami. Motyw dlugodystansowy pasowalby do George'a Romneya, który codziennie zartowal, niz Harold LeVander. Pora roku lepiej nadaje sie do aktywnosci na swiezym powietrzu niz zimny dzien w listopadzie.

5 pazdziernika 1967 roku, mniej niz miesiac po tym, jak Romney oglosil swoja kandydature na Prezydenta, Minnesota Republican Workshop mianowano gubernatora Michigan jako mówcy podczas jego corocznej bankietu w St Paul. Wlasnie napisalem artykul do Biuletynu Warsztatów i zostalem zaproszony do udzialu. Stojac w kolejce, aby uscisnac sobie rece z Govem. Romney po polaczeniu konferencji mowy i nowosci, wpadlem do Jerry'ego Olsona. Wyrazalam swój entuzjazm do wystepu tego kandydata wieczorem. Olson powiedzial: "Potrzebujemy duzo pomocy". Odpowiedzialem: "Ciesze sie, ze moge robic wszystko, co tylko mozliwe." Mialem na mysli cos szczególnego, chociaz nie wspomnialem o tym w tamtym czasie.

Do polowy lutego poczulem, ze nadszedl czas, aby dzialac. 21-go telefonu zadzwonilem do domu Jerry'ego Olsona, aby umówic sie na wizyte. Olson powiedzial, ze bedzie przez caly tydzien w Wisconsin wspierac glówna kampanie Romneya. Zaproponowal, ze oddzwonie do niego w sobote po poludniu. To zrobilem, najwyrazniej tak, jak przychodzil z dala od drzwi. Spotkalismy sie w kawiarni w hotelu St Paul w poniedzialek rano, 26., o 11:00. Tymczasem przygotowalem szczególowy zarys mojego wniosku dotyczacego kampanii Romneya.

W poniedzialek weszlam do kawiarni i usiadlem przy stole czekajacym na Olsona. O 11:30 wciaz czekalam. Sprawdzilem wszystkie kawiarnie i kawiarnie w okolicy, ale Jerry Olson nie byl w zadnym z nich. Póznym popoludniem, kiedy dotarlem do niego przez telefon, Olson powiedzial, ze byl zwiazany na spotkaniu sniadaniowym i próbowal zabrac ze soba strone hotelu St. Paul. Nastepnego dnia po poludniu umówilismy sie na spotkanie o czwartej. Nastepnego dnia, o 14:00, Olson zadzwonil, aby powiedziec, ze musial przerwac to spotkanie równiez z powodu póznego popoludnia spotkania z Gov LeVanderem. Sugerowal, aby spróbowac ponownie w sobote, w srode, 28 lutego, Gov. Romney oglosil w New Hampshire, ze wycofuje sie z rasy prezydenckiej.

Oswiadczenie Romneya nie mialo zadnego znaczenia w Minnesocie. Juz liberalne skrzydlo partii republikanskiej, kierowane przez Gova LeVandera, zmagalo sie z poparciem Gova Rockefellera z Nowego Jorku, a nie dla mezczyzny, którego Rockefeller byl oficjalnie wspierany. Równie duzy segment partii, glównie z obszarów poza miastami blizniaczymi, byl za Richardem Nixonem.

Chociaz wiekszosc bylych zwolenników Romney'a podobno zwracala sie do Rockefellera, byl ostatnim mezczyzna, którego chcialem nominowac. Nie tylko jego polityczny punkt widzenia, konsekwentnie wykazujacy arogancje wobec klasy sredniej, obrazliwy dla mnie, ale tez czulem, ze Rockefeller i jego zwolennicy wykazali brak wiarygodnosci w dawnym "poparciu" Gov Romneya. W tym samym czasie Nixon stawal sie dla mnie coraz bardziej atrakcyjny.

Z perspektywy czasu cieszylem sie nawet, ze nie moglem porozmawiac o planach z Jerrym Olsonem. Kilka miesiecy pózniej, gdy nowojorski gubernator po falszywym startie oglosil wreszcie swoja kandydature na kampanie prezydencka, Olson stal sie jednym z menadzerów jego narodowej kampanii. Urzadzenie Roadrunnerów, w tej rece, moglo byc nawet przydatne dla Rockefellera w jego kampanii przed Konwencja Narodowa.

Gdy minely tygodnie i miesiace, stalam sie niespokojna z perspektywy, ze mój wygasly sen sie skonczy. Pomimo, ze nie pasowal do stylu lub okolicznosci jego kampanii, Richard Nixon mialby okazje, aby Roadrunners demonstruja w jego imieniu. Przewodniczaca nastepcy Centralnego Miasta YRL, Midtown byla równiez dyrektorem biura Nixon for President. Przez nia otrzymalem imie Gene Trumble'a, czlowieka zajmujacego sie public relations, który koordynowal kampanie Nixona o poparcie delegacji na Republikanskiej Konwencji Panstwowej w Duluth w dniach od 13 do 15 czerwca.

W drugim tygodniu maja zadzwonilem do Gene Trumble, aby poprosic o spotkanie, aby omówic mój pomysl z nim. Chcialem zaproponowac, aby Nixon deleguje i zastepuje maratonski maraton Roadrunner, który odbedzie sie w weekend 4 lipca, co dramatyzuje poparcie Richarda Nixona w domu Huberta Humphreya i Eugene McCarthy. Chcialbym odwrócic moje mapy, listy nazwisk i innych materialów do niego, co zaoszczedzilo kilka tygodni organizowania tego wydarzenia.

W przeciwienstwie do Olsona, Trumble poprosil mnie o przedstawienie moich planów bezposrednio przez telefon. Z mojego krótkiego opisu uwazam, ze mial wrazenie, ze zamierzam zorganizowac i zrealizowac maraton w ciagu kilku tygodni pozostajacych przed panstwowa konwencja. Trumble w kazdym razie zawetowal ten pomysl, mówiac, ze taki maraton zostal bezskutecznie próbowany. Zamiast tego sugerowal, ze przekazuje moja twórcza energie do sformulowania planu mniejszej demonstracji na konwencji, co moze wiazac sie z udogodnieniami nabrzeza Duluth.

Chociaz ta sugestia oznaczala koniec Roadrunnerów, odnosilo sie to do jednej czesci tematu, wiec z malym zalem przyjalem to wyzwanie. Kilka dni pózniej moja propozycja byla gotowa:

Komitet Nixona móglby kupic mala lalke lub figurke, byc moze wyrzezbiona z drewna. Ta figurka bedzie dostarczona przez barke z Twin Cities w dól rzeki Mississippi az do Nowego Orleanu. Pózniej zabrano go do Montrealu w Kanadzie. Stad figurka zostanie zabrana na inna lódz przejezdzajaca przez Wielkie Jeziora do Duluth. Aparat towarzyszacy temu móglby zweryfikowac miejsca, w których figurka byla, a te zdjecia zostana umieszczone na wystawie na konwencji.

Spotkanie Nixona na prezydenta zostanie zbudowane wokól tego tematu. Na konwencji figurka bylaby rozsylana wsród róznych delegacji powiatowych z napisem: "Nigdzie na Nixonie". Arkusz papieru przyklejonych do jego pleców zachecilby delegatów i zastepców do podpisania, jesli takze beda chetnie "przezwyciezyc Nixona". Odnosi sie to do drogi, jaka poparli Nixon podczas demonstracji planowanej w centrum kongresowym. Na przyklad moze to byc trasa oznaczona strzalkami, które poruszaja sie wokól glównej sali amfiteatru w iz kilku przejsciach.

Zorganizowalem 18 maja propozycje Gene Trumble, po organizacyjnym spotkaniu popleczników Nixona wsród delegatów stanu w Minneapolis. Trumble poprosil mnie, bym sprawdzil, czy nadal mozna zorganizowac ekspedycje przed dniem 13 czerwca. W poniedzialek rano poszedlem do telefonu z przedstawicielem American Commercial Lines, firmy barcelonskiej dzialajacej nad rzeka Missisipi, która zgodzila sie przeniesc figurke do Nowego Orleanu. Podróz miala potrwac od jedenastego do czternastu dni, w zaleznosci od polaczen barów w St Louis. Potem zadzwonilem do urzednika Portu Duluth, który zgodzil sie uzgodnic z agencja parowa w Montrealu, aby mogla zostac wyslana z Montrealu do Duluth. Ta czesc podrózy potrwa piec lub szesc dni, jesli to mozliwe.

W sumie przesylka droga wodna moze potrwac do dwudziestu dni, które pozostawia tylko trzy dni przed dniem 13 czerwca, aby dokonac niezbednych uzgodnien, w tym znalezienia figurki i przeniesienia jej z jednego przewoznika do drugiego w obu miejscach. Trzeba byloby wyznaczyc krótsza trase lub plan bylby anulowany. Kiedy zadzwonilem do Gene Trumble, zalecil anulowanie.

W koncu zakonczyli sie Roadrunners i wszystkie polityczne przygody, które ich zdarzyly. Nie bylo zadnego maratonu, ani tez bylo cos wiecej niz niepoprawna demonstracja Nixona w konwencji panstwowej. Wyraz wyszedl, ze kandydat nie potrzebuje zadnych stluczonych wewnetrznych starc. Sily Rockefellera nie mialy jednak takich zastrzezen. Zarówno sam gubernator, jak i burmistrz Lindsay na scenie, popchneli tak mocno do glosowania, ze ??nieproporcjonalna liczba sympatyków Rockefellera zostala wybrana na delegacje do Konwencji Narodowej.

Podczas konwencji stanu i okregu okolo dwóch trzecich delegatów popieralo Nixona, w Miami Beach delegacja z Minnesoty dala ten sam margines swojego glosu Rockefellerowi. (Na konwencji stanowej prawie stracilem miejsce na delegacje, skoro kierownicy Rockefellera sklaniaja sie do mojego hrabstwa twierdzac, ze nie spelnialem wymogu rezydencji). Niemniej Richard Nixon, którego styl kampanii byl kojacy, a nie waleczny, czy dramatyczny, Aby wygrac nominacje i wybory.

 

Postscriptum:

Kiedy czytam te narracje czterdziesci trzy lata pózniej (2009), jestem zazenowany moim mlodzienczym domniemaniem w przedlozeniu tak dlugiego i osobiscie wypowiedzianego tekstu na kampanie LeVandera z mysla o tym, ze sam nominowany gubernator sam czytalby to podczas ceremonii by byc W Fort Snelling. Z pewnoscia bylo to powodem, ze Jerry Olson i inni ochlodzili sie w projekcie Roadrunner. Natknelam sie na platki - i byc moze - w organizowaniu takiego projektu tak wielce zarówno w zakresie, jak i tematu. Bylem mlodym mezczyzna o duzych pomyslach krecacych sie wokól mojej glowy, którzy chodzili po zlamaniach z ograniczonymi zasobami.

Motyw "Pólnocno-Zachodnie przejscie" bylby w porzadku, jesli ograniczylem sie do tego i nie dodalem gniewnego twierdzenia, ze ??demokraci sa klamcami. "Lekcja" mogla byc taka, ze ??po dowiedzeniu sie, ze droga wodna na Pacyfiku byla nieuchwytna, Minnesotanie osiedlili sie i zamieszkiwali w bogatej przygodzie, która znalezli. Tak samo powinnismy zignorowac puste obietnice polityków - Demokratów - i dazyc do mozliwosci w roli wolnego spoleczenstwa. Ta wiadomosc mogla dzialac. Ale bylem za mlody, by byc rozsadnym.

Jestem zaskoczony, ile swobód dalem republikanowi urzednicy, aby realizowac moje marzenia i jak zorganizowana i aktywna partia i jej pomocnicy byli w latach szescdziesiatych w porównaniu z teraz. Ludzie na wysokich stanowiskach tolerowali dobre doswiadczenia, takie jak moje. Dzisiaj wydaje sie, ze proces polityczny zostal zredukowany do pieniedzy, reklamy medialnej i agresywnych grup interesu specjalnego.

Opowiadanie zanizalo mój zwiazek z George Romney i kampania Romney for the President. W rzeczywistosci gubernator Romney byl bliskim wspólpracownikiem i osobistym przyjacielem mojego ojca. Poznal mnie odkad bylem chlopcem. Zainteresowalem sie polityka i Republikanista w duzej mierze dzieki checi promowania kandydatury George Romney na prezydenta. Mieszkajac w Niemczech, napisalem manifest polityczny popierajacy jego kandydature, która przekazalem osobiscie do gubernatora podczas "Michigan Day" w Flint.

Ostatni raz widzialem George'a Romneya, kiedy przechodzilem linie przyjmujaca w sw. Pawla opisana w opowiesci. Gubernator zdziwil sie: "Co tu robisz?" Odpowiedzialem: "Mieszkam tutaj (w Minnesocie)". To byla nasza rozmowa. Pózniej odbylem krótka wizyte u zony gubernatora, Lenore Romney, w ich domu w Bloomfield Hills, w stanie Michigan, w 1994 r. Ich syn, Mitt, walczyl przeciwko Ted Kennedy w Senacie USA. George Romney wyjechal w Massachusetts, pomagajac mu w kampanii syna.

Harold LeVander pelnil funkcje Prezydenta stanu Minnesota i nie dazyl do ponownego wyboru. Jego szef sztabu, David Durenberger, zostal nastepnie wybrany do Senatu Stanów Zjednoczonych, gdzie pelnil dwie kadencje. Syn LeVandera, Hap, uczeszczal do college'u w Macalester, gdzie czesto dyskutowal o uczniu z Ghany imieniem Kofi Annan, który pózniej zostal Sekretarzem Generalnym Organizacji Narodów Zjednoczonych. Paul Magnuson, ówczesny szef Stanu Mniejszej Republikanskiej Ligi, pózniej sluzyl jako glówny sedzia Sadu Okregowego Stanów Zjednoczonych w St. Paul. Robert Short, kandydat DFL na gubernatora porucznika, który stracil Jim'a Goetza, byl wlascicielem serii koszykówki Minneapolis Lakers, która przeniósl sie do Los Angeles. Byl kandydatem DFL do Senatu Stanów Zjednoczonych w 1978 roku. W tej kampanii wyborczej w 1966 roku wzielo udzial niektórzy nowo powstale osoby.

Harold LeVander pochodzil z liberalnego lub umiarkowanego skrzydla partii republikanskiej w czasach, kiedy zyskiwal wplyw konserwatyzm w stylu Goldwater. Niektórzy przypuszczali, ze ideologie polityczne staly sie nieaktualne, a rzady prowadziloby teraz technokratów. Nie zgadzalem sie, sklaniajac sie czesciowo do konserwatystów, poniewaz uzaleznilem sie od idei i ideologii. Wtedy bylem wielkim fanem poety Walta Whitmana, który napisal prozy, "Demokratyczne Vistas", które spekulowaly, jak idee demokracji mialyby wplyw na amerykanska kulture. Niektóre moje idee polityczne byly podobne do tych z Ronalda Reagana, których wiwatowalam z boku bez aktywnej roli w polityce republikanskiej.

Myslalem o sobie jako republikanskim, lub konserwatyste, do drugiej polowy lat siedemdziesiatych, kiedy moja polityka obrócila sie w lewo. To bylo z powodu zainteresowania kwestia krótszego tygodnia pracy. Zaczelam badac problem i pisac artykuly, a ostatecznie ksiazke. Dazac do tego zainteresowania nawiazalem kontakt z dzialaczami pracy, socjalistami, a nawet z Kongresem Stanów Zjednoczonych (John Conyers), a pózniej bylym senatorem Stanów Zjednoczonych (Eugene McCarthy), który mial podobne zainteresowanie. Krótko uczestniczylem w polityce DFL, a nastepnie nawiazalem kontakt z osoba trzecia i partia Niepodleglosci. Jestem maverick w sercu.

Jedna dalsza próba ozywienia projektu Roadrunner, którego nie wspomnialem w narracji, poniewaz stalo sie to pózniej. Kiedy kampania prezydenta George Romney zakonczyla sie, stalam sie lojalista Nixona. Moi rodzice mieszkali wtedy w Nowym Jorku. Mój ojciec byl wtedy starszym wiceprezesem Krajowego Stowarzyszenia Producentów. Jedna z jego obowiazków bylo zorganizowanie rocznego "Kongresu Przemyslu" NAM, który przyniósl kadry kierowniczej i ich zony do Nowego Jorku na trzydniowa konferencje.

Prezydent Richard Nixon byl obecnym mówca podczas 75. rocznicy Kongresu NAM w 1970 roku. Dowiedzialem sie od mojego ojca, ze ??Robert Finch, sekretarz ds. Zdrowia, edukacji i opieki spolecznej w gabinecie Nixona, uczestniczy w jednej z sesji. Finch, który byl pierwotnym wyborem Nixona dla wspóluczestnika w 1968 roku, byl politycznie blisko prezydenta. Moim zamiarem bylo nakrecanie Fincha na Kongresie NAM i zaproponowanie mu idei Roadrunnera w zwiazku z kampania wyborcza w 1972 roku Nixona.

Niestety, Finch zostal odwolany. Nigdy nie mialem okazji go spotkac. Czasem mysle, ze jesli kampania wyborcza Nixona wybralaaby mobilizowanie swoich ochotników w olbrzymim przekazniku maratonu, zamiast robic opozycyjne badania nad demokratami, wlamywacze nigdy nie mogliby wlamac sie do siedziby DNC, a skandal Watergate mógl sie nigdy nie wydarzyc. Bardziej pozytywny ton kampanii prezydenta Nixona w 1972 r. Mógl miec rózne konsekwencje historyczne.

 

 

Click for a translation into:

French - Spanish - German - Portuguese - Italian

 

Z powrotem do: osobistego opowiadacza

  

COPYRIGHT 2009 THISTLEROSE PUBLICATIONS - WSZELKIE PRAWA ZASTRZEZONE
http://www.BillMcGaughey.com/roadrunners.html