BillMcGaughey.com
 
 
do: adwokat wlasciciela
 
 




Jak ustawa o znieslawienie zostala zastosowana wobec Jamesa Wu





(Ta historia ilustruje zle zachowanie wsród niewolników, regularnych i wspólnotowych funkcjonariuszy policji, Towarzystwa Ebenezer (organizacji non profit) oraz biura prokuratora hrabstwa Hennepin w Minneapolis w stanie Minnesota.)

James Wu byl wlascicielem Minneapolis przez 25 lat. Raz posiadal dziesiec budynków o lacznej powierzchni 100 sztuk. Wu zaczal sprzedawac swoje nieruchomosci w latach osiemdziesiatych, az do chwili obecnej do trzech budynków. Jedna jest na pierwszej alei, a dwa sa przylegajace do Portland Avenue po drugiej stronie ulicy od Towarzystwa Ebenezer, dostawcy dofinansowywanych przez rzad domów dla osób starszych zwiazanych z kosciolem.

Budynek Wu w 2504 Portland Avenue South zawiera dziesiec efektywnych apartamentów na trzech kondygnacjach. Na kazdym pietrze jest co najmniej jedna lazienka przylegajaca do korytarza. Drugi budynek w 2508 Portland Avenue South ma piec apartamentów z dwoma sypialniami, kazdy z wlasna lazienka.

W styczniu 1996 Wu rozpoczal problemy z bezdomnymi wlóczegami w jego budynku w 2504 Portland. Mogly byc przyciagane do tego budynku przez dostepne lazienki. Bezdomni spia w korytarzach i klatkach schodowych prawie co noc. Narkotyki i prostytucja ciagnely sie w lazience.

Najemca regularnie wolal policje w Minneapolis o wlóczegach. Kiedy wampirzy dowiedzieli sie, kto to byl, rozbil swój apartament. Zlamali drzwi, rozbili telefon i grozili jego zyciem. W rezultacie najemca obawial sie wezwac policje. Zadzwonil do Wu.

nadal wystepuja problemy

Wu zamontowal nowe drzwi na przednich drzwiach, ale prawie co tydzien wlamaly sie do nich wlóczedzy. Wu sam nazywal policje niemal kazdej nocy.
W kwietniu 1996 roku Wu przeprowadzil osobista wizyte w trzeciej siedzibie oddzialu policji w Minneapolis przy Alei Hiawatha. Pod drzwiami otworzyl drzwi do oficera biurka. Policja odwiedzila budynek mieszkalny Wu i wyrzucil wszystkich wlóczegów. Wielu bylo w tym samym budynku dwa godziny pózniej.

Wu nie wiedzial, co robic. Zadzwonil na posterunek policji i poprosil o rade. Oficer powiedzial, ze policja nie ma wiele do zrobienia. Powinien dzwonic zawsze, gdy wyste puje problem. Kiedy Wu zadzwonil do policji, policja kopnela w drzwi i zlamala zabezpieczenie, gdyby nikt nie przyszedl do drzwi. Wu narzekal na te praktyke w trzecim posterunku posterunku. Policja powiedziala, ze ??nie moga znalezc kluczy do drzwi wejsciowych swojego mieszkania, chociaz Wu wielokrotnie podawal policji klucze.

To trwalo kilka miesiecy. Niemal kazda noc Wu zadzwonila do policji, policja kopnela z budynku, a te same osoby wrócili nastepnego dnia. Niektóre mogly zostac uwiezione; Ale zostaly wydane w ciagu 24 godzin. Inni zostali po prostu eskortowani z budynku. Wkrótce potem wszyscy byli w budynku Wu.

Jeden z wlóczegów, mezczyzna o imieniu Preston, mieszkal w budynku mieszkalnym Wu przez wieksza czesc roku. Musial byc aresztowany i zwolniony co najmniej 50 razy.
Pod koniec lata Wu zalozyl drugie drzwi bezpieczenstwa na przednim wejsciu. Wyprowadzil pól swoich najemców, podejrzewajac, ze moga byc w lidze z wlóczegami. Zatrudnil tez we wrzesniu nowego straznika, który uwaznie sledzil korytarze. Ta strategia wydawala sie dzialac. Mniejsza niewiasta rozbil sie w budynku Wu przy 2504 Portland Avenue South.

Niestety, Wu zaczal odbierac telefony z prosbami o problemy z pochowaniem w innym budynku w 2508 Portland. Ten sam wzór rozwinal sie w roku 2504 w Portland. Znowu najemca regularnie nazywal policje. Znowu wlóczedzy zagrozili zyciu najemcy. Znowu najemca czul sie zastraszony i przestal teleportowac policje. Znowu Wu przejal obowiazki policji.

urzednicy panstwowi i towarzystwo Ebeneezer

W styczniu 1997 r. Funkcjonariusze CCP / SAFE ("policja spolecznosci") w tym sasiedztwie, Charles Gust i Don Greeley, zadzwonili do Wu, aby narzekac, ze wlasciwosci Wu przyciagnely zbyt wiele polaczen policji. W 1996 r. Mialo miejsce setki polaczen w 2504 Portland. Wu musial cos z tym zrobic. Co? Oficerowie nie mieli zadnych sugestii. Po prostu wyczysc problem, powiedziano mu.

W tym samym miesiacu Wu odebral kolejny telefon. Mary Pauluk, specjalista ds. Rozwoju nieruchomosci z Towarzystwem Ebeneezer, powiedziala Wu, ze jej organizacja jest zainteresowana zakupem obu jego budynków po drugiej stronie ulicy. Poprosila Wu o wezwanie wiceprzewodniczacego Towarzystwa Ebeneezer do zorganizowania spotkania.

Przygotowujac sie do spotkania, Wu skontaktowal sie z dwoma posrednikami w celu oszacowania ceny sprzedazy porównywalnych nieruchomosci na dzisiejszym rynku. Dnia 16 stycznia 1997 roku spotkal sie z delegacja urzedników Society of Ebenezer Society w siedzibie organizacji na Park Avenue. Ile on sprzedalby jego dwóch budynków, Wu zapytano? Wu wspomnial o zblizajacej sie do tego, co sugerowali posrednicy. Powiedziano mu, ze ktos z Towarzystwa Ebenezer wrócilby do niego za tydzien.

Kilka tygodni minelo. Wu zadzwonil do Biur Ebenezer Society, aby zapytac, czy zostala podjeta decyzja. Jeszcze nie powiedzial, Musieli dokonac oceny. Kosztowaloby jednak 5000 dolarów, aby ocenic dwa budynki Wu, a Towarzystwo Ebenezer nie moglo sobie pozwolic na takie pieniadze. Niemniej jednak, Wu byl zachecony do cierpliwosci i oczekiwania na odpowiedz.

Nastepny ruch pochodzil z Andrew Lefevour, asystent adwokata hrabstwa Hennepin w biurze adwokackim. Specjalizowal sie w "uciazliwych wlasciwosciach". Na poczatku lutego Lefevour zadzwonil do Wu, aby poprosic o spotkanie w jego biurze. Przybyciu na to spotkanie w dniu 5 lutego 1997 r. Wu spotkal Mary Pauluk w towarzystwie Ebenezer Society w biurze wraz z Lefevour i dwoma oficerami policji z Minneapolis.

Lefevour szybko podszedl do sedna sprawy. Biuro Prokuratora Okregowego otrzymalo skarge od rezydenta Stowarzyszenia Ebenezer dotyczace problemów w budynkach Wu. Musial cos zrobic szybko. Wu staral sie wytlumaczyc problemy, z którymi mial do czynienia w zeszlym roku. Lefevour wskazal, ze tego nie obchodzi. Chcial, aby problem zostal rozwiazany. Jesli Wu nie rozwiaze problemu, hrabstwo bedzie wchodzic na jego budynki.

W obliczu nieuchronnego potepienia, Wu nastepnego dnia zatrudnil prywatna firme ochroniarska. Firma ta podpisala kontrakt z nim regularnie patrolowac budynki i pisac raporty o zaklóceniach. Jego miesieczna oplata wynosila 700 USD.

Wu otrzymal kolejny telefon od Lefevour w przyszlym tygodniu, z prosba o drugie spotkanie 11 lutego. Te same obsady byly tam. Wu, wraz z przedstawicielem prywatnej firmy zajmujacej sie bezpieczenstwem, wyjasnil ustalenia, które zrobil.

Te ustalenia nie byly wystarczajaco dobre, Lefevour poinformowal Wu. Musial miec strazników stacjonujacych w kazdym budynku co najmniej szesc godzin na dobe w godzinach 6: 00 i 6: 00. Nie bylo wyboru. Albo Wu poszedl z zadaniami Lefevour albo stracilby dwa budynki.

W polowie lutego Wu otrzymala oferte firmy Ebenezer Society. Przyszlo do niego w liscie. List poprosil Wu, czy rozwazy oddanie budynków tej organizacji za zwolnienie podatkowe. Wu odpowiedzial na Mary Pauluk, gdy siedzialy w biurze Lefevour. To bylo zdecydowane "nie".

Teraz mylic, Wu zaczal kontaktowac sie z innymi wlascicielami w okolicy. Wydawalo sie, ze Towarzystwo Ebenezer odbywalo spotkania z 70 starymi mieszkancami, aby omówic Jamesa Wu i jego "problemy z problemami" po drugiej stronie ulicy. Mieszkancy byli zachecani do pisania listów do prokuratora z prosba o to, aby budynki Wu zostaly ogloszone publicznym uciazeniem i byc potepieni. Nowa ustawa nadala wladzy prokuratora okregu Hennepin, aby zabrac te budynki z dala od Wu, jesli nie uda mu sie doprowadzic do problemów zwiazanych z przestepczoscia pod kontrola.

kosztowne rozwiazanie do kupowania czasu

W miedzyczasie Wu utknela w porozumieniu, któremu Lefevour zmusil go do podpisania, aby uniknac potepienia. Wu musial stacjonowac dwójke strazników w swoich budynkach przez szesc godzin na noc przez caly miesiac. Prywatna firma zabezpieczajaca pobierala 3000 USD miesiecznie za te usluge. To bylo wiecej niz calkowite czynsze z obu budynków w tym samym okresie. Po zaplaceniu za prywatne zabezpieczenie nie pozostalo nic, co pozostawialoby takie same uslugi, podatki, czy naprawy. Ale przynajmniej Wu nadal byla wlascicielem budynków.

Ostatnie stwierdzenie nie jest poprawne. W marcu 1997 r. James Wu przeniósl wlasnosc wszystkich swoich czynszów na jego syna, który sam wycofal sie. Bezdomni moga wyjechac z jego budynków, ale Wu zostawia sie z ogromnym bólem glowy. Doslownie, od wielu miesiecy cierpi na powtarzajace sie bóle glowy prawie codziennie.

W kazdej chwili pomyslal, ze Wu, tlum bezdomnych wlóczegów moze wrócic do budynków. W kazdej chwili biuro prokuratora okretu moglo rzucic okiem na dwie wlasciwosci, które - kto wie? - mogloby sie zakonczyc w rekach tej dobroczynnej instytucji po drugiej stronie ulicy. Sam uwazany jest za znanego slumsarza, oburzonego przez oburzone sasiadów, które sa nowo upowaznione do pozbycia sie ze swej wspólnoty.

Jestem za stary na te sprawe, pomyslal James Wu. Miejmy nadzieje, ze nastepne pokolenie moze zrobic lepiej.

 

do: adwokat wlasciciela

 

 Kliknij, aby przetlumaczyc na:

Angielski - Uproszczony Chinski - Indonezyjski - Turecki - holenderski - Rosyjski

 




COPYRIGHT 2017 Thistlerose Publications - WSZYSTKIE PRAWA ZASTRZEzONE

http://www.billmcgaughey.com/wu.html